വരാഹപുരാണമ്

സ്വര്ലോകം ബ്രഹ്മലോകം ച നാഗലോകം ച സര്വശഃ

അവർ സ്വർഗ്ഗലോകം, ബ്രഹ്മലോകം, നാഗലോകം എന്നിവ മുഴുവനായി അന്വേഷിച്ചു.

ഖിന്നാഃ ക്ലിഷ്ടാശ്ച സുഭൃശം ന പുനസ്തത്പദം വിദുഃ

വളരെ ക്ഷീണിച്ചും വിഷമിച്ചും അവർക്ക് ആ സ്ഥലം വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

സശൈലകാനനോപേതാം മാര്ഗയദ്ഭിര്ഹി തം സുരമ്

അവർ ആ ദൈവത്തെ തേടി പർവതങ്ങളും കാടുകളും മുഴുവനും തിരഞ്ഞു.

വിതതേഷു നികുഞ്ജേഷു വിഹാരേഷു ച സര്വതഃ

വ്യാപകമായ കുഞ്ചങ്ങളിലും എല്ലാ വിനോദോദ്യാനങ്ങളിലും അവർ അന്വേഷിച്ചു.

ന പ്രവൃത്തിഃ ക്വചിദപി ശമ്ഭോരാസാദ്യതേ സുരൈഃ

ദേവന്മാർക്ക് എവിടെയും ശംഭുവിന്റെ ഒരു സൂചനയും കണ്ടെത്താനായില്ല.

ന പശ്യന്തി ശിവം തത്ര തദേഷാം ഭയമാവിശത്

അവിടെ ശിവനെ കാണാനായില്ല. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ മനസ്സിൽ ഭയം നിറഞ്ഞു.

സമ്ഭൂയാന്യോഽന്യമമരാ മാമേവ ശരണം യയുഃ

അമരന്മാർ ഒരുമിച്ച് കൂടിയപ്പോൾ, ഓരോരുത്തരും എന്റെ അടുക്കൽ അഭയം തേടി.

ഉപായമാത്രം ദൃഷ്ടം മേ ധ്യായംസ്തദ്വേഷഭൂഷണൈഃ 215.

എനിക്ക് ഒരു മാർഗ്ഗം മാത്രം കാണാം: വൈരത്തിന്റെ അലങ്കാരങ്ങളോടെ ധ്യാനം ചെയ്യുക.

സര്വം ത്രൈലോക്യമസ്മാഭിര്വിചിതം വൈ നിരന്തരമ്। ശ്ലേശ്മാതകവനോദ്ദേശം സ്ഥാനം മുക്ത്വാ മഹീതലേ

നാം മൂന്നു ലോകവും മുഴുവൻ അന്വേഷിച്ചു, ഭൂമിയിൽ ശ്ലേഷ്മാതകവനം ഒഴികെ.

ആഗച്ഛധ്വം ഗമിഷ്യാമസ്തമുദ്ദേശം സുരോത്തമാഃ

നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വാ, ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, നമുക്ക് ആ പ്രദേശത്തേക്ക് പോകാം.

തത്ക്ഷണാദേവ സമ്പ്രാപ്താ വിമാനൈഃ ശീഘ്രയായിഭിഃ

അന്നേരം തന്നെ അവർ വേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന വിമാനങ്ങളിൽ അവിടേക്ക് എത്തിച്ചു.

തസ്മിന്സുരമണീയാനി വിവിധാനി ശുചീനി ച

അവിടെ ദേവന്മാർക്കായി അനേകം മനോഹരവും വിശുദ്ധവുമായ സ്ഥലങ്ങൾ അവർ കണ്ടു.

ആശ്രമാരണ്യഭാഗേഷു ദരീണാം വിവരേഷു ച

അശ്രമങ്ങളുള്ള കാടുകളിലും പർവതഗുഹകളിലും അവർ സന്ദർശിച്ചു.

പ്രമുഖേ വാസവം കൃത്വാ വിവിശുസ്തേ സുരാസ്തദാ

അവസാനത്ത് ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, ദേവന്മാർ അപ്പോൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

കന്ദരോദരകൂടേഷു തരൂണാം ഗഹനേഷു ച

പർവ്വതങ്ങളുടെ ഗുഹകളിലും വൃക്ഷങ്ങളുടെ കാട്ടിലും അവർ കടന്നു പോയി.

പ്രവിശന്തശ്ച തേ ദേവാ വനോദ്ദേശം ക്വചിച്ഛുഭേ

അങ്ങനെ ദേവന്മാർ ചില കാട് പ്രദേശങ്ങളിൽ കടക്കുമ്പോൾ, അവർ പ്രകാശഭരിതരായി തിളങ്ങി.

ഗിരിനദ്യാസ്തു പുലിനേ ഹംസകുന്ദേംദുസന്നിഭേ 215.

പർവ്വതനദിയുടെ മണൽക്കരയിൽ, ഹംസം, മല്ലിക, ചന്ദ്രൻ എന്നിവയെപ്പോലെ വെളിച്ചം പകർന്നു.

മുക്താചൂര്ണനികാശാഭിര്വാലുകാഭിസ്തതസ്തത

മുത്ത് പൊടിപോലുള്ള മണലുകൾ ഇവിടെ അവിടെ തിളങ്ങി.

തത്ര തേ വിബുധാ ദൃഷ്ട്വാ സര്വേ മാം സമചോദയന്

അവിടെ, എനിക്ക് ദർശനം ലഭിച്ചപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

മുഹൂര്ത്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ വിജ്ഞാതാ സാ മയാ തദാ

ഒരു നിമിഷം ധ്യാനത്തിൽ ഇരുന്നു, ഞാൻ അവളെ അപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

തതസ്തദുച്ചശിഖരമാരുഹ്യ വിബുധേശ്വരാഃ

അതിനുശേഷം, ദേവാധിപതികൾ ആ ഉയർന്ന ശിഖരത്തിലേക്ക് കയറി.

മധ്യേ മൃഗസമൂഹസ്യ ഗോപ്താരമിവ സംസ്ഥിതമ്

മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിൽ, അവൻ അവയുടെ രക്ഷകനായി നിലകൊണ്ടത് അവർ കണ്ടു.

ചാരുവക്ത്രാക്ഷിദശനം പൃഷ്ഠതഃ ശുക്ലബിന്ദുഭിഃ

സുന്ദരമായ മുഖവും കണ്ണുകളും പല്ലുകളും, പിന്നിൽ വെള്ള പാടുകളും അവനുണ്ടായിരുന്നു.

ബിമ്ബോഷ്ഠം താമ്രജിഹ്വാസ്യം ദംഷ്ട്രാംകുരവിരാജിതമ്

ബിംബഫലംപോലെയുള്ള അധരങ്ങൾ, ചെമ്പ് നിറമുള്ള നാവും വായും, കുരുന്ന് ദന്തങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്ന ദന്തങ്ങൾ.

തം ദൃഷ്ട്വാ വിബുധാഃ സര്വേ ശിഖരാത്പ്രതിധാവിതാഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, എല്ലാ ദേവന്മാരും ശിഖരത്തിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.

ശൃങ്ഗാഗ്രം പ്രഥമം ധൃത്വാ ഗൃഹീത്വാ വജ്രപാണിനാ

ആദ്യം കൊമ്പിന്റെ അറ്റം പിടിച്ച്, വജ്രധാരിയായവൻ 그것് പിടിച്ചു.

ജഗ്രാഹ കേശവശ്ചാപി മൂലം തസ്യ മഹാത്മനഃ 215.

കേശവനും ആ മഹാത്മാവിന്റെ കൊമ്പിന്റെ അടിഭാഗം പിടിച്ചു.

ശക്രസ്യാഗ്രം സ്ഥിതം ഹസ്തേ മധ്യം ഹസ്തേ മമ സ്ഥിതമ്

ശക്രന്റെ കൈയിൽ കൊമ്പിന്റെ അറ്റം, എന്റെ കൈയിൽ നടുവ് പിടിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

ശൃങ്ഗസ്യൈവ ഗൃഹീതസ്യ ത്രിധാസ്മാകം മൃഗാധിപഃ

അങ്ങനെ കൊമ്പ് പിടിച്ചതോടെ, ഞങ്ങൾ ആ മൃഗാധിപതിയെ മൂന്നു ഭാഗമാക്കി.