വരാഹപുരാണമ്

അഭിപ്രായം ച സര്വേഷാം ജാനാമി ദ്വിജസത്തമ 213.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവരൊക്കെയുടെയും മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ അറിയുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗോകര്ണേശ്വരമാഹാത്മ്യേ ത്രയോദശാധികദ്വിശതതമോഽ ധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഗോകർണേശ്വര മഹാത്മ്യത്തിൽ ഇരുനൂറി പതിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

; പുനഃ ഗോകര്ണമാഹാത്മ്യനന്ദികേശ്വരവരപ്രദാനവര്ണനമ് അന്തര്ഹിതം തതസ്തസ്മിന്ഭവേ വൈ ഭൂതനായകേ

വീണ്ടും ഗോകർണ മഹാത്മ്യവും നന്ദികേശ്വരൻ നൽകുന്ന വരങ്ങളും: അപ്പോൾ ആ ജന്മത്തിൽ ഭൂതനാഥൻ അദൃശ്യനായി.

ചതുര്ഭുജസ്ത്രിണയനോ ദിവ്യസംസ്ഥാനസംസ്ഥിതഃ

നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ദിവ്യമായ രൂപവും ഉള്ളവനായി അവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

ത്രിശൂലീ പരിഘീ ദണ്ഡീ പിനാകീ മൌഞ്ജമേഖലീ

ത്രിശൂലം, ഗദ, ദണ്ഡം, പിനാകം എന്ന വില്ല്, മഞ്ഞ പുല്ലിന്റെ കെട്ട് കെട്ടി ധരിച്ച്—

ആസ്ഥിതഃ പാദമാകൃഷ്യ ഹ്യാഹ്വയന്നിവ സ ദ്വിജഃ

കാൽ പിൻവലിച്ച് നില്ക്കുമ്പോൾ വിളിച്ചുപോലെയായിരുന്നു ആ ദ്വിജൻ.

തം ദൃഷ്ട്വാ ഖേചരാഃ സര്വാ ദേവതാഃ പരിശംകിതാഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും ഭയപ്പെട്ടു.

തേഭ്യഃ ശ്രുത്വാ സഹസ്രാക്ഷഃ സര്വേ ചാന്യേ ദിവൌകസഃ

അത് കേട്ടശേഷം ആയിരം കണ്ണുള്ളവനും മറ്റു സ്വർഗ്ഗവാസികളും—

അയം കശ്ചിദ്വരം ലബ്ധ്വാ ഹ്യുമാകാന്താന്മഹേശ്വരാത്

'ഇവൻ ഉമാദേവിയുടെ പ്രിയനായ മഹേശ്വരനിൽ നിന്നു ഒരു വരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു—'

യാദൃശോഽസ്യ മഹോത്സാഹസ്തേജോബലസമന്വിതഃ

'എത്ര വലിയ ഉത്സാഹവും തേജസ്സും ശക്തിയും ഇവനിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—'

യാവച്ചൈവോജസാ നാകമസൌ ചംക്രമതേ പ്രഭുഃ

'ഇവൻ ഇങ്ങനെയുള്ള ശക്തിയോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നിടത്തോളം, ഈ പ്രഭു—'

ഏവമുക്ത്വാ തു തേ തത്ര മയാ സഹ സുരോത്തമാഃ 214.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ഉത്തമദേവന്മാർ എന്റെ കൂടെ അവിടെ നിന്നു.

വിധാതാ ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ പ്രഭുസ്ത്രിഭുവനേശ്വരഃ

വിധാതാവും, ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവും, പ്രഭുവും, മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും ഇശ്വരനുമാണ് അവൻ.

കൃതേന തേന വിബുധാഃ പശ്യന്തി മുനയശ്ച തം

അവന്റെ ആ പ്രവൃത്തിയാൽ ദേവന്മാരും മുനികളും അവനെ കാണുന്നു.

ജഗാമ തത്ര യത്രാസൌ നന്ദീ തിഷ്ഠതി ദേവവത് സഫലം ജീവിതം മേഽദ്യ സഫലശ്ച പരിശ്രമഃ

അവൻ ദൈവംപോലെയുള്ള നന്ദി നില്ക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ഇന്നാണ് എന്റെ ജീവിതം ഫലപ്രദമായത്, എന്റെ പരിശ്രമവും ഫലം കണ്ടു.

യന്മേ ദൃഷ്ടഃ സുരാധ്യക്ഷഃ സര്വലോകഗുരുര്ഹരിഃ

എനിക്ക് ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ, ലോകങ്ങൾക്കു ഗുരുവായ ഹരിയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

യച്ച മേ പ്രഭുരവ്യഗ്രഃ പ്രീതഃ പാപഹരോ ഹരഃ

പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ഹരൻ എനിക്കു സംതൃപ്തനായി, മനസ്സിൽ ആശ്വാസത്തോടെ നിന്നു എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

പരോ മേഽനുഗ്രഹഃ സോഽത്ര പൂതോഽസ്മി ഖലു സാമ്പ്രതമ്

ഇത് എനിക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശുദ്ധനായിരിക്കുന്നു.

മാമുദ്ദിശ്യ ഹിതം തഥ്യം തഥൈവ ച ന ചാന്യഥാ

അവൻ എനിക്ക് സത്യം ഉത്തമം ആയത് മാത്രം പറഞ്ഞു, മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

തേനാസ്മി പരമപ്രീത ആദൃതഃ പരമേഷ്ഠിനാ വയം തം വരദം ദേവം ദ്രക്ഷ്യാമസ്തേ വരപ്രദമ്

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പരമേശ്വരനാൽ അത്യന്തം സന്തോഷവും ആദരവും അനുഭവിക്കുന്നു; നാം ആ വരദായക ദേവനെ കാണും.

തവൈഷ തപസാ തുഷ്ടഃ സ്വയം പ്രത്യക്ഷതാങ്ഗതഃ

നിന്റെ തപസ്സിനാൽ അവൻ സന്തോഷിച്ചു നേരിട്ട് നിന്റെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

കുത്ര ദ്രക്ഷ്യാമഹേ ദേവം ഭഗവന്തം കപാലിനമ് അനുഗൃഹ്യ തു മാം ദേവസ്തത്രൈവാദര്ശനം ഗതഃ ।।214.

ദൈവമായ, ഭാഗ്യശാലിയായ കപാലിയെ എവിടെ കാണാം? ദൈവം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ച ശേഷം അവിടെ തന്നെ ദൃശ്യത്തിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

ന ജാനേ കുത്ര വാ ദേവം കുത്രാസ്തേ തദ്ഗവേഷ്യതാമ് കിമത്ര നന്ദിനം ദേവോ യേനാസൌ നോക്തവാന്പ്രഭുമ്

ദൈവം എവിടെയാണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല, അവൻ എവിടെ ഉണ്ടെന്നുമറിയില്ല; അവനെ അന്വേഷിക്കണം. ദൈവം നന്ദിയോട് പ്രഭുവിനെക്കുറിച്ച് എന്തുകൊണ്ടാണ് പറഞ്ഞത്?

തന്മേ കഥയ ദേവേശ ഗുഹ്യം കിം ചാസ്തി ശൂലിനഃ യദുക്തവാന്മഹേശാനോ നാഖ്യേയോഽസ്മി പുരാന്ജനി

ദേവാദികളേ, ശൂലധാരിയുടെ എന്തെങ്കിലും രഹസ്യം ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്കു പറയൂ. മഹേശ്വരൻ പറഞ്ഞത് എന്താണ്, പഴയ ജനനായ എനിക്ക് പറയരുതായിരുന്നത്?

കിമുക്തവാന്മഹാദേവോ നന്ദിനം തച്ഛൃണുഷ്വ മേ അസ്തി കശ്ചിത്സമുദ്ദേശഃ ക്ഷിതേഃ സിദ്ധോഽദ്രിസംകടഃ

മഹാദേവൻ നന്ദിയോട് പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയാം; ഭൂമിയിൽ ഒരു വിശേഷമായ പ്രദേശം ഉണ്ട്, പർവ്വതങ്ങളിൽ വിശുദ്ധമായ സ്ഥലം.

പാരേ ഹിമവതഃ പുണ്യേ തപോവനഗണൈര്യുതഃ

ഹിമാലയത്തിന്റെ അപ്പുറത്ത്, തപോവനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു പുണ്യസ്ഥലമാണ് അത്.

സോഽനുഗ്രാഹ്യോ മയാവശ്യം തപസാ ദഗ്ധകില്ബിഷഃ

തപസ്സിലൂടെ പാപങ്ങൾ ദഹിച്ചവൻ എനിക്ക് നിർബന്ധമായും അനുഗ്രഹിക്കപ്പെടണം.

തസ്യ നാമ്നാ ച തത്സ്ഥാനം ദിവ്യം ചിരതപോഭൃതമ്

അവന്റെ പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ സ്ഥലം ദിവ്യവും ദീർഘകാലം തപസ്സ് ചെയ്തവരാൽ നിറഞ്ഞതുമാണ്.

മൃഗരൂപേണ ചരതാ തത്ര വൈ ത്രിദശാ മയാ

അവിടെ ഞാൻ മൃഗരൂപത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ദേവന്മാർ എന്നെ കണ്ടു.