വരാഹപുരാണമ്

ത്വയി തുഷ്ടേ ഹ്യഹം തുഷ്ടഃ കുപിതേ കുപിതസ്ത്വഹമ് 213.

നീ സന്തോഷമുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷവാനാകും; നീ കോപിക്കുന്നപ്പോൾ ഞാൻ കോപിക്കും.

ഏവം തസ്മൈ വരാന്ദത്ത്വാ പ്രീതഃ സ്വയമുമാപതിഃ

ഇങ്ങനെ അവനു വരങ്ങൾ നൽകി സന്തോഷത്തോടെ ഉമാപതി സ്വയം—

ആഗതാന്വിദ്ധി സര്വാന്വൈ ത്രിദശാന്സമരുദ്ഗണാന്

വരുവാൻ എത്തിയ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും മരുത്‌ഗണങ്ങളെയും നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

യദീരിതം മയാ വത്സ വരം പ്രതിവചസ്ത്വയി

എന്ത് വരം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞുവോ, പ്രിയനായവനേ, അതിന് ഉത്തരം നൽകുക.

നാരായണം പുരസ്കൃത്യ സേന്ദ്രാസ്തേ സമരുദ്ഗണാഃ

നാരായണനെ മുൻനിർത്തി, ഇന്ദ്രനും മരുത്‌ഗണങ്ങളുമൊക്കെയും—

യക്ഷവിദ്യാധരഗണാഃ സിദ്ധഗന്ധര്വപന്നഗാഃ

യക്ഷന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, പന്നഗന്മാർ ഇവരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ—

തേ ബുദ്ധ്വാ ത്വദ്ഗതാമൃദ്ധി പ്രതപ്താഃ പരമേര്ഷ്യയാ

നിന്റെ ഐശ്വര്യം ലഭിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവർ അത്യന്തം അസൂയകൊണ്ട് വേദനിക്കുന്നു.

ചര്തും സമഭിവാഞ്ഛന്തി സദാഭ്യാസേ വരാര്ഥിനഃ

സദാ വരങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഇവിടെ അഭ്യാസം ചെയ്യാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അത്രൈതേ യാവദാഗമ്യ ന മാം പശ്യന്തി മാനവാഃ

ഇവിടെ, അവർ എത്തുന്നതുവരെ, മനുഷ്യർ എന്നെ കാണുന്നില്ല.

അദ്യ തേ തു മയാ സര്വേ ദേവാ ബ്രഹ്മപുരോഗമാഃ

ഇന്ന്, ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി എല്ലാ ദേവന്മാരും എന്റെ മുഖാന്തിരം നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.

അഭിപ്രായം ച സര്വേഷാം ജാനാമി ദ്വിജസത്തമ 213.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവരൊക്കെയുടെയും മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ അറിയുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗോകര്ണേശ്വരമാഹാത്മ്യേ ത്രയോദശാധികദ്വിശതതമോഽ ധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഗോകർണേശ്വര മഹാത്മ്യത്തിൽ ഇരുനൂറി പതിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

; പുനഃ ഗോകര്ണമാഹാത്മ്യനന്ദികേശ്വരവരപ്രദാനവര്ണനമ് അന്തര്ഹിതം തതസ്തസ്മിന്ഭവേ വൈ ഭൂതനായകേ

വീണ്ടും ഗോകർണ മഹാത്മ്യവും നന്ദികേശ്വരൻ നൽകുന്ന വരങ്ങളും: അപ്പോൾ ആ ജന്മത്തിൽ ഭൂതനാഥൻ അദൃശ്യനായി.

ചതുര്ഭുജസ്ത്രിണയനോ ദിവ്യസംസ്ഥാനസംസ്ഥിതഃ

നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ദിവ്യമായ രൂപവും ഉള്ളവനായി അവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

ത്രിശൂലീ പരിഘീ ദണ്ഡീ പിനാകീ മൌഞ്ജമേഖലീ

ത്രിശൂലം, ഗദ, ദണ്ഡം, പിനാകം എന്ന വില്ല്, മഞ്ഞ പുല്ലിന്റെ കെട്ട് കെട്ടി ധരിച്ച്—

ആസ്ഥിതഃ പാദമാകൃഷ്യ ഹ്യാഹ്വയന്നിവ സ ദ്വിജഃ

കാൽ പിൻവലിച്ച് നില്ക്കുമ്പോൾ വിളിച്ചുപോലെയായിരുന്നു ആ ദ്വിജൻ.

തം ദൃഷ്ട്വാ ഖേചരാഃ സര്വാ ദേവതാഃ പരിശംകിതാഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും ഭയപ്പെട്ടു.

തേഭ്യഃ ശ്രുത്വാ സഹസ്രാക്ഷഃ സര്വേ ചാന്യേ ദിവൌകസഃ

അത് കേട്ടശേഷം ആയിരം കണ്ണുള്ളവനും മറ്റു സ്വർഗ്ഗവാസികളും—

അയം കശ്ചിദ്വരം ലബ്ധ്വാ ഹ്യുമാകാന്താന്മഹേശ്വരാത്

'ഇവൻ ഉമാദേവിയുടെ പ്രിയനായ മഹേശ്വരനിൽ നിന്നു ഒരു വരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു—'

യാദൃശോഽസ്യ മഹോത്സാഹസ്തേജോബലസമന്വിതഃ

'എത്ര വലിയ ഉത്സാഹവും തേജസ്സും ശക്തിയും ഇവനിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—'

യാവച്ചൈവോജസാ നാകമസൌ ചംക്രമതേ പ്രഭുഃ

'ഇവൻ ഇങ്ങനെയുള്ള ശക്തിയോടെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നിടത്തോളം, ഈ പ്രഭു—'

ഏവമുക്ത്വാ തു തേ തത്ര മയാ സഹ സുരോത്തമാഃ 214.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ ഉത്തമദേവന്മാർ എന്റെ കൂടെ അവിടെ നിന്നു.

വിധാതാ ഭഗവാന്വിഷ്ണുഃ പ്രഭുസ്ത്രിഭുവനേശ്വരഃ

വിധാതാവും, ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവും, പ്രഭുവും, മൂന്നു ലോകത്തിന്റെയും ഇശ്വരനുമാണ് അവൻ.

കൃതേന തേന വിബുധാഃ പശ്യന്തി മുനയശ്ച തം

അവന്റെ ആ പ്രവൃത്തിയാൽ ദേവന്മാരും മുനികളും അവനെ കാണുന്നു.

ജഗാമ തത്ര യത്രാസൌ നന്ദീ തിഷ്ഠതി ദേവവത് സഫലം ജീവിതം മേഽദ്യ സഫലശ്ച പരിശ്രമഃ

അവൻ ദൈവംപോലെയുള്ള നന്ദി നില്ക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. ഇന്നാണ് എന്റെ ജീവിതം ഫലപ്രദമായത്, എന്റെ പരിശ്രമവും ഫലം കണ്ടു.

യന്മേ ദൃഷ്ടഃ സുരാധ്യക്ഷഃ സര്വലോകഗുരുര്ഹരിഃ

എനിക്ക് ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ, ലോകങ്ങൾക്കു ഗുരുവായ ഹരിയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

യച്ച മേ പ്രഭുരവ്യഗ്രഃ പ്രീതഃ പാപഹരോ ഹരഃ

പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ഹരൻ എനിക്കു സംതൃപ്തനായി, മനസ്സിൽ ആശ്വാസത്തോടെ നിന്നു എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

പരോ മേഽനുഗ്രഹഃ സോഽത്ര പൂതോഽസ്മി ഖലു സാമ്പ്രതമ്

ഇത് എനിക്ക് വലിയ അനുഗ്രഹമാണ്; ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശുദ്ധനായിരിക്കുന്നു.

മാമുദ്ദിശ്യ ഹിതം തഥ്യം തഥൈവ ച ന ചാന്യഥാ

അവൻ എനിക്ക് സത്യം ഉത്തമം ആയത് മാത്രം പറഞ്ഞു, മറ്റൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.