വരാഹപുരാണമ്

പാര്ഷദാനാം വരിഷ്ഠസ്ത്വം മാമകാനാം ദ്വിജോത്തമ 213.

എന്റെ അനുചരന്മാരിൽ നീ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനാകും, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.

പ്രാപ്തമഷ്ടഗുണം സത്യമൈശ്വര്യം തേ തപോധന

നിനക്ക് എട്ടുവിധമായ ഉത്തമത്വവും ഐശ്വര്യവും ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു, തപസ്സിന്റെ ധനിയായവനേ.

അദ്യപ്രഭൃതി ദേവാഗ്ര്യ ദേവകാര്യേഷു സര്വതഃ

ഇന്ന് മുതൽ ദൈവകാര്യങ്ങളിൽ എല്ലായിടത്തും നീ ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനനായിരിക്കും.

ത്വാമേവാഭ്യര്ച്ചയിഷ്യന്തി സര്വഭൂതാനി സര്വതഃ

സകലഭൂതങ്ങളും എല്ലായിടത്തും നിന്നെ മാത്രം ആരാധിക്കും.

വരാന്വരാര്ഥിനാം ദാതാ വിധാതാ ജഗതഃ സദാ

വരങ്ങൾ തേടുന്നവർക്കു എപ്പോഴും നീ തന്നെ വരദാനിയും ലോകത്തിന് സംരക്ഷകനുമാകും.

യസ്ത്വാം ദ്വേഷ്ടി സ മാം ദ്വേഷ്ടി യസ്ത്വാമനു സ മാമനു

നിന്നെ വെറുക്കുന്നവൻ എന്നെയും വെറുക്കുന്നു; നിന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ എന്നെയും അനുഗമിക്കുന്നു.

ദ്വാരേ തു ദക്ഷിണേ നിത്യം ത്വയാ സ്ഥേയം ഗണാധിപ

നീ എപ്പോഴും തെക്കേ വാതിലിൽ നിലകൊള്ളണം, ഗണാധിപതിയായവനേ.

പ്രതീഹാരോ ഭവാനദ്യ സര്വദാ ത്രിദശോത്തമഃ

ഇന്ന് മുതൽ നീ എപ്പോഴും വാതിൽകാവലാളാവും, ദേവശ്രേഷ്ഠ.

ന വജ്രേണ ന ദണ്ഡേന ന ചക്രേണ ന ചാഗ്നിനാ

വജ്രം കൊണ്ടോ ദണ്ഡം കൊണ്ടോ ചക്രം കൊണ്ടോ അഗ്നി കൊണ്ടോ,

ദേവദാനവഗന്ധര്വാ യക്ഷരാക്ഷസപന്നഗാഃ

ദേവന്മാരോ ദാനവന്മാരോ ഗന്ധർവന്മാരോ യക്ഷന്മാരോ രാക്ഷസന്മാരോ പാമ്പുകളോ,

ത്വയി തുഷ്ടേ ഹ്യഹം തുഷ്ടഃ കുപിതേ കുപിതസ്ത്വഹമ് 213.

നീ സന്തോഷമുള്ളപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷവാനാകും; നീ കോപിക്കുന്നപ്പോൾ ഞാൻ കോപിക്കും.

ഏവം തസ്മൈ വരാന്ദത്ത്വാ പ്രീതഃ സ്വയമുമാപതിഃ

ഇങ്ങനെ അവനു വരങ്ങൾ നൽകി സന്തോഷത്തോടെ ഉമാപതി സ്വയം—

ആഗതാന്വിദ്ധി സര്വാന്വൈ ത്രിദശാന്സമരുദ്ഗണാന്

വരുവാൻ എത്തിയ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും മരുത്‌ഗണങ്ങളെയും നീ അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

യദീരിതം മയാ വത്സ വരം പ്രതിവചസ്ത്വയി

എന്ത് വരം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞുവോ, പ്രിയനായവനേ, അതിന് ഉത്തരം നൽകുക.

നാരായണം പുരസ്കൃത്യ സേന്ദ്രാസ്തേ സമരുദ്ഗണാഃ

നാരായണനെ മുൻനിർത്തി, ഇന്ദ്രനും മരുത്‌ഗണങ്ങളുമൊക്കെയും—

യക്ഷവിദ്യാധരഗണാഃ സിദ്ധഗന്ധര്വപന്നഗാഃ

യക്ഷന്മാർ, വിദ്യാധരന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, പന്നഗന്മാർ ഇവരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ—

തേ ബുദ്ധ്വാ ത്വദ്ഗതാമൃദ്ധി പ്രതപ്താഃ പരമേര്ഷ്യയാ

നിന്റെ ഐശ്വര്യം ലഭിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവർ അത്യന്തം അസൂയകൊണ്ട് വേദനിക്കുന്നു.

ചര്തും സമഭിവാഞ്ഛന്തി സദാഭ്യാസേ വരാര്ഥിനഃ

സദാ വരങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഇവിടെ അഭ്യാസം ചെയ്യാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അത്രൈതേ യാവദാഗമ്യ ന മാം പശ്യന്തി മാനവാഃ

ഇവിടെ, അവർ എത്തുന്നതുവരെ, മനുഷ്യർ എന്നെ കാണുന്നില്ല.

അദ്യ തേ തു മയാ സര്വേ ദേവാ ബ്രഹ്മപുരോഗമാഃ

ഇന്ന്, ബ്രഹ്മാവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി എല്ലാ ദേവന്മാരും എന്റെ മുഖാന്തിരം നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.

അഭിപ്രായം ച സര്വേഷാം ജാനാമി ദ്വിജസത്തമ 213.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവരൊക്കെയുടെയും മനസ്സിലുള്ളത് ഞാൻ അറിയുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗോകര്ണേശ്വരമാഹാത്മ്യേ ത്രയോദശാധികദ്വിശതതമോഽ ധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഗോകർണേശ്വര മഹാത്മ്യത്തിൽ ഇരുനൂറി പതിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

; പുനഃ ഗോകര്ണമാഹാത്മ്യനന്ദികേശ്വരവരപ്രദാനവര്ണനമ് അന്തര്ഹിതം തതസ്തസ്മിന്ഭവേ വൈ ഭൂതനായകേ

വീണ്ടും ഗോകർണ മഹാത്മ്യവും നന്ദികേശ്വരൻ നൽകുന്ന വരങ്ങളും: അപ്പോൾ ആ ജന്മത്തിൽ ഭൂതനാഥൻ അദൃശ്യനായി.

ചതുര്ഭുജസ്ത്രിണയനോ ദിവ്യസംസ്ഥാനസംസ്ഥിതഃ

നാലു കൈകളും മൂന്നു കണ്ണുകളും ദിവ്യമായ രൂപവും ഉള്ളവനായി അവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടു.

ത്രിശൂലീ പരിഘീ ദണ്ഡീ പിനാകീ മൌഞ്ജമേഖലീ

ത്രിശൂലം, ഗദ, ദണ്ഡം, പിനാകം എന്ന വില്ല്, മഞ്ഞ പുല്ലിന്റെ കെട്ട് കെട്ടി ധരിച്ച്—

ആസ്ഥിതഃ പാദമാകൃഷ്യ ഹ്യാഹ്വയന്നിവ സ ദ്വിജഃ

കാൽ പിൻവലിച്ച് നില്ക്കുമ്പോൾ വിളിച്ചുപോലെയായിരുന്നു ആ ദ്വിജൻ.

തം ദൃഷ്ട്വാ ഖേചരാഃ സര്വാ ദേവതാഃ പരിശംകിതാഃ

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാ ദേവതകളും ഭയപ്പെട്ടു.

തേഭ്യഃ ശ്രുത്വാ സഹസ്രാക്ഷഃ സര്വേ ചാന്യേ ദിവൌകസഃ

അത് കേട്ടശേഷം ആയിരം കണ്ണുള്ളവനും മറ്റു സ്വർഗ്ഗവാസികളും—

അയം കശ്ചിദ്വരം ലബ്ധ്വാ ഹ്യുമാകാന്താന്മഹേശ്വരാത്

'ഇവൻ ഉമാദേവിയുടെ പ്രിയനായ മഹേശ്വരനിൽ നിന്നു ഒരു വരം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു—'