വരാഹപുരാണമ്

ഭക്താനുകമ്പീ സ ശ്രീമാന്ഗിരീന്ദ്രസുതയാ സഹ

ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ളവനും, മഹത്വം നിറഞ്ഞവനും, പർവതരാജന്റെ പുത്രിയോടൊപ്പം അവിടെ വസിക്കുന്നു.

വിമാനയായിനഃ സര്വേ തം ദേവമജമവ്യയമ്

ആകാശനൗകകളിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരും ആ ജന്മമില്ലാത്ത, നശിക്കാത്ത ദൈവത്തെ സമീപിക്കുന്നു.

അന്യേ ദേവനികായാശ്ച സേവിതും പ്രപതന്തി തമ് 213.

മറ്റു ദേവസംഘങ്ങളും അവനെ സേവിക്കാൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു.

ആരിരാധയിഷുഃ ശര്വം തപസ്തേപേ സുദാരുണമ്

ശർവനെ പ്രസന്നമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവൻ കഠിനമായ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു.

ഊര്ധ്വബാഹുര്നിരാലമ്ബസ്തോയാഽനിലഹുതാശനൈഃ

കൈകൾ ഉയർത്തി, യാതൊരു ആശ്രയവും ഇല്ലാതെ, വെള്ളം, വായു, അഗ്നി എന്നിവകൊണ്ട് ജീവിച്ചു.

ജപപുഷ്പോപഹാരൈശ്ച കാലേകാലേ മുനിഃ സദാ

മുനി എപ്പോഴും ശരിയായ സമയത്ത് ജപവും പൂക്കളും അർപ്പിച്ചു.

ഉഗ്രേണ തപസാത്മാനം യോജയാമാസ സുവ്രതഃ

ദൃഢമായ വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, അതികഠിനമായ വ്രതത്തിൽ സ്വയം ഏർപ്പെട്ടു.

ക്ഷാമോഽഭൂത്കൃഷ്ണവര്ണശ്ച തതഃ പ്രീതശ്ച ശങ്കരഃ

അവൻ ക്ഷീണിക്കുകയും കറുത്ത നിറം നേടുകയും ചെയ്തു; അപ്പോൾ ശങ്കരൻ പ്രസന്നനായി.

അദൃശ്യം പശ്യ മേ രൂപം വത്സ പ്രീതോഽസ്മി തേ മുനേ

കണ്ണിൽ കാണാനാകാത്ത എന്റെ രൂപം കാണു, മകനേ; ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രസന്നനാണ്, മുനിയേ.

സഹസ്രസൂര്യകിരണം ജ്വാലാമാലിനമൂര്ജിതമ്

അത് ആയിരം സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിച്ചു, ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും ശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.

ജടാജൂടതടാശ്ലിഷ്ടം ചന്ദ്രാലംകൃതശേഖരമ്

അവന്റെ ജടകൾ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുകയും, ചന്ദ്രനെ ശിരോഭൂഷണമായി അണിയുകയും ചെയ്തു.

പ്രാദേശമാത്രം രുചിരം ശതശീര്ഷം ശതോദരമ് 213.

ഒരു വിരൽ നീളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള, മനോഹരമായ, നൂറ് തലകളും നൂറ് വയറുകളും ഉള്ള രൂപം.

അണീയസാമണീയാംസം ബൃഹതാം തു ബൃഹത്തരമ്

അത് ഏറ്റവും ചെറുതിലും ചെറുതാണ്, ഏറ്റവും വലുതിലും വലുതാണ്.

ദൃഷ്ട്വാ ദേവം മഹാദേവം ഹൃഷ്ടരോമാ മഹാതപാഃ

മഹാദേവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാവ്രതധാരി, സന്തോഷത്തിൽ രോമങ്ങൾ നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.

പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രണതോ ഭൂത്വാഽഗൃണാദ്ബ്രഹ്മ സനാതനമ്

കൈകൾ കൂട്ടി, തലകുന്നി, സനാതന ബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചു.

ജഗദ്ഭോക്ത്രേ ത്രിനേത്രായ ശംകരായ ശിവായ ച

ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്നവനെയും, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനെയും, ശങ്കരനെയും, ശിവനെയും,

നീലകണ്ഠായ ഭീമായ ഭൂതഭവ്യഭവായ ച

നീലകണ്ഠനെയും, ഭീമനെയും, ഭൂതഭവ്യഭവനെയും,

ഗണാനാം പതയേ സ്രഷ്ട്രേ സംക്ഷേപ്ത്രേ ഭീഷണായ ച

ഗണങ്ങളുടെ അധിപനെയും, സൃഷ്ടാവിനെയും, സംഹാരകനെയും, ഭീഷണനെയും,

പ്രേതാവാസനിവാസായ രുദ്രായ വരദായ ച

ശ്മശാനവാസിയെയും, രുദ്രനെയും, വരദായകനെയും.

ഭക്തപ്രിയായ സതതം നമോഽസ്തു പരമാത്മനേ

ഭക്തന്മാർക്ക് എപ്പോഴും പ്രിയനായ പരമാത്മാവിന് ഞാൻ സദാ നമസ്കരിക്കുന്നു.

പ്രണമ്യ ശിരസാ ദേവം പുനഃ പുനരവന്ദത ।। തതസ്തു ഭഗവാന്പ്രീതസ്തസ്മൈ വിപ്രായ ശംകരഃ। ।। 213.

അവൻ തലകുനിഞ്ഞ് വീണ്ടും വീണ്ടും ദൈവത്തോട് നമസ്കരിച്ചു. അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ ആ ബ്രാഹ്മണനോടു സംസാരിച്ചു.

ഉവാച ച വചഃ സാക്ഷാത്തമൃഷിം വരദഃ പ്രഭുഃ

വരങ്ങൾ നൽകുന്ന പ്രഭു ആ ഋഷിയോട് നേരിട്ട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

താംസ്തേ സര്വാന്പ്രയച്ഛാമി ദുര്ല്ലഭാനപി മാരിഷ

മൃദുവായവനേ, കിട്ടാൻ വളരെ പ്രയാസമുള്ളതുപോലും എല്ലാ വരങ്ങളും ഞാൻ നിനക്കു നൽകുന്നു.

ബ്രഹ്മത്വം ലോകപാലത്വമപവര്ഗമഥാപി വാ

ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥാനം, ലോകപാലകന്റെ സ്ഥാനമോ, മോക്ഷമോ —

യദിച്ഛസി മുനേ ശീഘ്രം തദ്ബ്രൂഹി ദ്വിജപുങ്ഗവ

മഹാനുഭാവനായ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, നിനക്ക് എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ അതു വേഗത്തിൽ പറയൂ.

പ്രോവാച വരദം ദേവം പ്രഹൃഷ്ടേനാന്തരാത്മനാ

അന്തരത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ അവൻ വരങ്ങൾ നൽകുന്ന ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞു:

ബ്രഹ്മത്വം ലോകപാലത്വം നാപവര്ഗം വരപ്രദ

വരങ്ങൾ നൽകുന്ന ദേവനേ, എനിക്ക് ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥാനവും ലോകപാലകന്റെ സ്ഥാനവും മോക്ഷവും ആഗ്രഹമില്ല.

സ്പൃഹയേ ദേവദേവേശ പ്രസന്നേ ത്വയി ശംകര

ദേവതകളുടെ ദൈവമായ ശങ്കരാ, നീ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ഭക്തിയാണു വേണ്ടത്.

അനുഗ്രാഹ്യോ ഹ്യയം ദേവ ത്വയാവശ്യം സുരാധിപ

ദേവനേ, ഈയാൾക്ക് നീ നിർബന്ധമായും അനുഗ്രഹം നൽകണം, ദേവതകളുടെ പ്രഭുവേ.