വരാഹപുരാണമ്

ഭിന്നേന്ദ്രനീലവിമലൈര്ധൌതൈഃ പ്രസ്രവണാമ്ബുഭിഃ

വിരിഞ്ഞ നീലക്കല്ലുപോലും വൃത്തിയുള്ളതുമായ ഉറവകളിൽ നിന്നുള്ള വെള്ളം അവിടെ ഒഴുകുന്നു.

ശക്രചാപനിഭൈ രമ്യൈഃ കുബേരഭവനദ്യുതൌ

ഇന്ദ്രന്റെ വില്ലുപോലെ മനോഹരവും, കുബേരന്റെ ഭവനത്തിനെപ്പോലും പ്രകാശമുള്ളതുമായ സ്ഥലമാണത്.

ക്രീഡദ്ഭിര്ദേവമിഥുനേര്നൃത്യദ്ഭിശ്ചാപ്സരോഗണൈഃ 213.

അവിടെ ദേവദമ്പതികൾ കളിക്കുകയും, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.

കല്ഹാരകുസുമോപേതേ ഹംസസാരസസേവിതേ

കൽഹാരപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, ഹംസകളും സാരസങ്ങളും നിറഞ്ഞതുമായ സ്ഥലമാണത്.

ഗജയൂഥാനുകീര്ണാഭിര്ജുഷ്ടാഭിര്മൃഗപക്ഷിഭിഃ

ആ പ്രദേശം ആനകളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും, മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും നിറഞ്ഞതുമാണ്.

കിന്നരോദ്ഗീതകുഹരേ പരപുഷ്ടനിനാദിതേ

കിന്നരന്മാരുടെ പാട്ടുകളും മറ്റു ജീവികളുടെ ശബ്ദങ്ങളും മുഴങ്ങുന്ന ഗുഹകളുമുണ്ട് അവിടെ.

ധാരാപാതൈശ്ച തോയാനാം വിസ്ഫുലിങ്ഗൈഃ സഹസ്രശഃ

വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കുകൾ കനലുപോലും തിളക്കം ചിതറിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് പൊട്ടലുകളോടെ അവിടെ വീഴുന്നു.

സര്വര്തുകവനോദ്യാനേ പുഷ്പാകരസുശോഭിതേ

എല്ലാ ঋതുക്കളിലും മനോഹരമായ കാടും, പൂക്കളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഉദ്യാനവും അവിടെ ഉണ്ട്.

തസ്മിന്ഗിരിവരേ രമ്യേ സേവിതവ്യേ സുശോഭനേ

ആ മനോഹരവും ഭംഗിയുള്ളതുമായ, സന്ദർശിക്കാൻ യോജിച്ച പർവതത്തിൽ,

വരദസ്തത്ര ഭഗവാന്സ്ഥാണുര്നാമ മഹേശ്വരഃ

അവിടെ അനുഗ്രഹം നൽകുന്ന ഭഗവാൻ, സ്ഥാണു എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന മഹേശ്വരൻ,

ഭക്താനുകമ്പീ സ ശ്രീമാന്ഗിരീന്ദ്രസുതയാ സഹ

ഭക്തന്മാരോടു കരുണയുള്ളവനും, മഹത്വം നിറഞ്ഞവനും, പർവതരാജന്റെ പുത്രിയോടൊപ്പം അവിടെ വസിക്കുന്നു.

വിമാനയായിനഃ സര്വേ തം ദേവമജമവ്യയമ്

ആകാശനൗകകളിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന എല്ലാവരും ആ ജന്മമില്ലാത്ത, നശിക്കാത്ത ദൈവത്തെ സമീപിക്കുന്നു.

അന്യേ ദേവനികായാശ്ച സേവിതും പ്രപതന്തി തമ് 213.

മറ്റു ദേവസംഘങ്ങളും അവനെ സേവിക്കാൻ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു.

ആരിരാധയിഷുഃ ശര്വം തപസ്തേപേ സുദാരുണമ്

ശർവനെ പ്രസന്നമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, അവൻ കഠിനമായ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു.

ഊര്ധ്വബാഹുര്നിരാലമ്ബസ്തോയാഽനിലഹുതാശനൈഃ

കൈകൾ ഉയർത്തി, യാതൊരു ആശ്രയവും ഇല്ലാതെ, വെള്ളം, വായു, അഗ്നി എന്നിവകൊണ്ട് ജീവിച്ചു.

ജപപുഷ്പോപഹാരൈശ്ച കാലേകാലേ മുനിഃ സദാ

മുനി എപ്പോഴും ശരിയായ സമയത്ത് ജപവും പൂക്കളും അർപ്പിച്ചു.

ഉഗ്രേണ തപസാത്മാനം യോജയാമാസ സുവ്രതഃ

ദൃഢമായ വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവൻ, അതികഠിനമായ വ്രതത്തിൽ സ്വയം ഏർപ്പെട്ടു.

ക്ഷാമോഽഭൂത്കൃഷ്ണവര്ണശ്ച തതഃ പ്രീതശ്ച ശങ്കരഃ

അവൻ ക്ഷീണിക്കുകയും കറുത്ത നിറം നേടുകയും ചെയ്തു; അപ്പോൾ ശങ്കരൻ പ്രസന്നനായി.

അദൃശ്യം പശ്യ മേ രൂപം വത്സ പ്രീതോഽസ്മി തേ മുനേ

കണ്ണിൽ കാണാനാകാത്ത എന്റെ രൂപം കാണു, മകനേ; ഞാൻ നിന്നിൽ പ്രസന്നനാണ്, മുനിയേ.

സഹസ്രസൂര്യകിരണം ജ്വാലാമാലിനമൂര്ജിതമ്

അത് ആയിരം സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളാൽ പ്രകാശിച്ചു, ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും ശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.

ജടാജൂടതടാശ്ലിഷ്ടം ചന്ദ്രാലംകൃതശേഖരമ്

അവന്റെ ജടകൾ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുകയും, ചന്ദ്രനെ ശിരോഭൂഷണമായി അണിയുകയും ചെയ്തു.

പ്രാദേശമാത്രം രുചിരം ശതശീര്ഷം ശതോദരമ് 213.

ഒരു വിരൽ നീളം മാത്രം വലിപ്പമുള്ള, മനോഹരമായ, നൂറ് തലകളും നൂറ് വയറുകളും ഉള്ള രൂപം.

അണീയസാമണീയാംസം ബൃഹതാം തു ബൃഹത്തരമ്

അത് ഏറ്റവും ചെറുതിലും ചെറുതാണ്, ഏറ്റവും വലുതിലും വലുതാണ്.

ദൃഷ്ട്വാ ദേവം മഹാദേവം ഹൃഷ്ടരോമാ മഹാതപാഃ

മഹാദേവനെ കണ്ടപ്പോൾ, മഹാവ്രതധാരി, സന്തോഷത്തിൽ രോമങ്ങൾ നിൽക്കുകയും ചെയ്തു.

പ്രാഞ്ജലിഃ പ്രണതോ ഭൂത്വാഽഗൃണാദ്ബ്രഹ്മ സനാതനമ്

കൈകൾ കൂട്ടി, തലകുന്നി, സനാതന ബ്രഹ്മത്തെ സ്തുതിച്ചു.

ജഗദ്ഭോക്ത്രേ ത്രിനേത്രായ ശംകരായ ശിവായ ച

ലോകത്തെ പോഷിക്കുന്നവനെയും, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവനെയും, ശങ്കരനെയും, ശിവനെയും,

നീലകണ്ഠായ ഭീമായ ഭൂതഭവ്യഭവായ ച

നീലകണ്ഠനെയും, ഭീമനെയും, ഭൂതഭവ്യഭവനെയും,

ഗണാനാം പതയേ സ്രഷ്ട്രേ സംക്ഷേപ്ത്രേ ഭീഷണായ ച

ഗണങ്ങളുടെ അധിപനെയും, സൃഷ്ടാവിനെയും, സംഹാരകനെയും, ഭീഷണനെയും,

പ്രേതാവാസനിവാസായ രുദ്രായ വരദായ ച

ശ്മശാനവാസിയെയും, രുദ്രനെയും, വരദായകനെയും.