വരാഹപുരാണമ്

പാപക്ഷയമവാപ്നോതി ചേശ്വരാരാധനേ കൃതേ

പ്രഭുവിനെ ആരാധിച്ചാൽ പാപങ്ങൾ നശിക്കും.

മാമാരാധ്യ തഥാ യാതി തദ്വിഷ്ണോഃ പരമം പദമ് 211.

ഇങ്ങനേ എന്നെ ആരാധിച്ചാൽ, ആ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം ലഭിക്കും.

സംസ്മൃതഃ കീര്തിതോ വാപി ദൃഷ്ടഃ സ്പൃഷ്ടോഽപി വാ പ്രിയേ

പ്രിയേ, ഓർത്താലോ, പാടിയാലോ, കണ്ടാലോ, സ്പർശിച്ചാലോ—

ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ തു വിദ്വദ്ഭിഃ പൂജനീയോ ജനാര്ദനഃ

ഇത് അറിഞ്ഞ്, പണ്ഡിതന്മാർ ജനാർദ്ദനനെ ആരാധിക്കണം.

യമ ഉവാച സമാരാധ്യ ജഗന്നാഥം വിധിനാ തല്ലയങ്ഗതാ

യമൻ പറഞ്ഞു: നിയമപ്രകാരം ജഗന്നാഥനെ ആരാധിച്ചാൽ, അവർ അവനിൽ ലയിക്കും.

തേഷാം നൈവാസ്ത്യയം ലോകോ യാന്തി തത്പരമം പദമ്

അവർക്കു ഈ ലോകം ഇല്ല; അവർ ആ പരമപദം പ്രാപിക്കും.

പ്രബോധനാഖ്യാം സുധിയസ്തേ യാംതി പരമം പദമ്

പ്രബോധനമെന്നറിയപ്പെടുന്ന ബുദ്ധിമാന്മാർ ആ പരമപദം പ്രാപിക്കും.

പശ്യംതി ദ്വിജശാര്ദൂല ഇതി സത്യം മയോദിതമ്

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, ഞാൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്.

കഥിതം മേ മഹാഭാഗ യത്ത്വയാ പരിപൃച്ഛിതമ്

മഹാഭാഗനേ, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു.

തത്തേ സര്വം സമാസേന വ്യാഖ്യാതം ധര്മവത്സല

ധർമ്മത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ, നീ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ സംക്ഷിപ്തമായി വിശദീകരിച്ചു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ പാപനാശോപായവര്ണനം നാമൈകാദശാധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ പാപം നശിപ്പിക്കുന്ന മാർഗങ്ങളുടെ വിവരണം എന്നിരുപത്തൊന്നാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.

അഥ സംസാരചക്രോപാഖ്യാനേ പ്രബോധനീയവര്ണനമ് സാധു സാധു മഹാരാജ സര്വധര്മവിദാം വര

ഇപ്പോൾ സംസാരചക്രത്തിന്റെ കഥയിൽ ഉണർവിന്റെ വിവരണം വരുന്നു. മഹാരാജാവേ, എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളെയും അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, വളരെ നല്ലത്, വളരെ നല്ലത്.

അതോഽഹമപി സുപ്രീതസ്തവ ധര്മപഥേ സ്ഥിതഃ

നീ ധർമ്മപഥത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഞാൻ വളരെ സന്തോഷവാനാണ്.

ത്വയാഹം ചൈവ രാജേന്ദ്ര പൂജിതശ്ച വിശേഷതഃ

രാജാധിരാജാവേ, നീ എന്നെ പ്രത്യേകമായി ആദരിച്ചു.

സ്വസ്തി തേഽസ്തു മഹാരാജ ത്വകമ്പോ ഭവ സുവ്രത

മഹാരാജാവേ, നിനക്കു ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; സുവ്രതനേ, നീ ഉറച്ചുനിൽക്കണം.

തേജസാ ദ്യോതയന്സര്വം ഗഗനം ഭാസ്കരോ യഥാ

ആകാശത്തിലെ സൂര്യൻപോലെ പ്രകാശം പടർത്ത് എല്ലാം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

ഗതേ തസ്മിംസ്തു സുചിരം സ രാജാ ധര്മവത്സലഃ

അവൻ ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആ രാജാവും ധർമ്മത്തിൽ പ്രീതിയുള്ളവനായിരുന്നു.

കൃത്വാ പൂജാം ച മേ യുക്താം പ്രിയമുക്ത്വാ ച സുവ്രത

സുവ്രതനേ, അവൻ എന്നെ യുക്തമായ രീതിയിൽ ആരാധിച്ച് സ്നേഹപൂർവ്വം വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ഏതദ്വഃ കഥിതം വിപ്രാസ്തസ്യ രാജ്ഞഃ പുരോത്തമേ

ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ ഇതെല്ലാം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.

വൈശംപായന ഉവാച കേചിദ്വൈഖാനസാസ്തത്ര കേചിദാസന്നിരാസനാഃ

വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ ചിലർ വൈഖാനസ വ്രതത്തിൽ ആയിരുന്നു, ചിലർ ഇരിപ്പും നിൽക്കലുമെന്ന രീതികൾ അനുസരിച്ചവരും ആയിരുന്നു.

സാധു സാധ്വിതി ചൈവോക്ത്വാ വിസ്മയോത്ഫുല്ലലോചനാഃ 212.

അവർ 'നല്ലത്, നല്ലത്' എന്ന് പറഞ്ഞു, അത്ഭുതത്തിൽ കണ്ണുകൾ വടിച്ചു.

ശാലാനീശ്ച തഥാ കേചിത്കാപോതീവൃത്തിമാസ്ഥിതാഃ

ചിലർ ശാലാനി വ്രതത്തിൽ ആയിരുന്നു, മറ്റുചിലർ പാറപ്പുറവൻമാരെപ്പോലെ ജീവിച്ചു.

ശിലോംച്ഛാശ്ച തഥൈവാന്യേ കാഷ്ഠാന്താശ്ച മഹൌജസഃ

മറ്റുചിലർ ധാന്യങ്ങൾ തിരിച്ചു ജീവിച്ചു, ശക്തിയുള്ള ചിലർ മരച്ചില്ലിൽ ആശ്രയിച്ചു ജീവിച്ചു.

നാനാവിധിധരാഃ കേചിജ്ജിതാത്മാനസ്തു കേചന

ചിലർ പലവിധ ആചാരങ്ങൾ പാലിച്ചു, ചിലർ ആത്മസംയമനം പുലർത്തുന്നവരായിരുന്നു.

തഥോര്ദ്ധ്വശായികാശ്ചാന്യേ തഥാന്യേ മൃഗചാരിണഃ

അങ്ങനെ ചിലർ നേരെ നിന്നു ഉറങ്ങുന്നവരും, മറ്റുചിലർ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ അലയുന്നവരുമായിരുന്നു.

അബ്ഭക്ഷാ വായുഭക്ഷാശ്ച തഥാന്യേ ശാകഭക്ഷിണഃ

അവരിൽ ചിലർ വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ചു ജീവിച്ചു, ചിലർ വായുവിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചു, മറ്റുചിലർ പച്ചക്കറികൾ മാത്രം കഴിച്ചു.

തപസോഽന്യന്ന ചാസ്തീതി ചിന്തയിത്വാ പുനഃ പുനഃ

മറ്റൊന്നുമില്ല, തപസ്സാണ് എല്ലാം എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു.

ത്യക്ത്വാ ധര്മമധര്മം ച ശാശ്വതീം ധിയമാസ്ഥിതാഃ

ധർമ്മവും അധർമ്മവും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവർ ശാശ്വതമായ ധ്യാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.

ജഗൃഹുര്നിയമാംസ്താംസ്താന്ഭയഹേതോരനിന്ദിതാഃ

ദോഷം ഒന്നുമില്ലാതെ, ഭയത്താൽ അവർ വിവിധ വ്രതങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു.