വരാഹപുരാണമ്

ദക്ഷ ഉവാച । ഗൃഹ്യന്താം ദ്രുതമസ്ത്രാണി സംഗ്രാമോഽത്ര വിധീയതാമ് । ഏവമുക്തേ തദാ ദേവൈര്വിവിധായുധധാരിഭിഃ । രുദ്രസ്യാനുചരൈഃ സാര്ധം മഹദ്യുദ്ധം പ്രവര്തിതമ് ।। ൨൧.

ദക്ഷൻ പറഞ്ഞു: 'ഉടൻ ആയുധങ്ങൾ എടുക്കൂ, ഇവിടെ യുദ്ധം ഒരുക്കണം.' ദേവന്മാർ വിവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, രുദ്രന്റെ അനുചിതരോടൊപ്പം മഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

തത്ര വേതാലഭൂതാനി കൂഷ്മാണ്ഡാ ഗ്രഹപൂതനാഃ । യുയുധുര്ലോകപാലൈശ്ച നാനാശസ്ത്രധരാണി ച ।। ൨൧.

അവിടെ വേതാളന്മാർ, ഭൂതങ്ങൾ, കൂഷ്മാണ്ഡന്മാർ, ഗ്രഹങ്ങൾ, പൂതനമാർ തുടങ്ങി പലവിധ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചവരൊക്കെ ലോകപാലന്മാരുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.

ദേവാ രൌദ്രാണി ഭൂതാനി നിരസന്തോ യമാലയമ് । ചിക്ഷിപുഃ സായകാന് ഘോരാനസീംശ്ച സപരശ്വധാന് ।। ൨൧.

ദേവന്മാർ, ഭയങ്കരമായ ഭൂതങ്ങളെ യമലോകത്തേക്ക് തള്ളിക്കളഞ്ഞു, ഭയാനകമായ അമ്പുകളും വാളുകളും പരശുവുകളും എറിഞ്ഞു.

ഭൂതാന്യപി മൃധേ ധോരാണ്യുല്മുകൈരസ്ഥിഭിഃ ശരൈഃ । ജഗ്മുര്ദേവാന് മൃധേ രോഷാദ് രുദ്രസ്യ പുരതോ ബലാത് ।। ൨൧.

ഭൂതങ്ങളും യുദ്ധത്തിൽ കോപത്തോടെ, രുദ്രന്റെ മുന്നിൽ ദേവന്മാരെ അഗ്നികടലുകൾ, അസ്ഥികൾ, അമ്പുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് ശക്തിയായി ആക്രമിച്ചു.

തതസ്തസ്മിന് മഹാരൌദ്രേ സംഗ്രാമേ ഭീമരൂപിണി । രുദ്രോ ഭഗസ്യ നേത്രേ തു ബിഭേദൈകേഷുണാ മൃധേ ।। ൨൧.

അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകമായ ആ മഹായുദ്ധത്തിൽ, രുദ്രൻ യുദ്ധത്തിനിടെ ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ചു.

രുദ്രസ്യ ശരപാതേന നഷ്ടനേത്രം ഭഗം തദാ । ദൃഷ്ട്വാഽസ്യ ക്രോധാത് തേജസ്വീ പൂഷാ രുദ്രമയോധയത് ।। ൨൧.

രുദ്രന്റെ അമ്പുവർഷത്തിൽ ഭഗന്റെ കണ്ണുകൾ നശിച്ചപ്പോൾ, പ്രകാശമുള്ള പൂഷൻ കോപത്തോടെ രുദ്രനോട് യുദ്ധം ചെയ്തു.

സൃജന്തമിഷുജാലാനി പൂഷണം തു മഹാമൃധേ । ദൃഷ്ട്വാ രുദ്രോഽസ്യ ദന്താംസ്തു ചകര്ഷം പരവീരഹാ ।। ൨൧.

മഹായുദ്ധത്തിൽ പൂഷൻ അമ്പുകളുടെ മഴവർഷം വീഴ്ത്തുന്നതു കണ്ട രുദ്രൻ, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, അവന്റെ പല്ലുകൾ പിഴുതെടുത്തു.

തസ്യ ദന്താംസ്തദാ ദൃഷ്ട്വാ പൂഷ്ണോ രുദ്രേണ പാതിതാന് । ദുദ്രുവുഃ വസവോ ദിക്ഷു രുദ്രാസ്ത്വേകാദശ ദ്രുതമ് ।। ൨൧.

പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ രുദ്രൻ തകർത്തതുകണ്ടു, വസുക്കൾ എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി, പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ വേഗത്തിൽ അകന്നു.

താന് ഭഗ്നാന് സഹസാ ദിക്ഷു ദൃഷ്ട്വാ വിഷ്ണുഃ പ്രതാപവാന് । ആദിത്യാവരജോ വാക്യമുവാച സ്വബലം തദാ ।। ൨൧.

അവർ അപ്രത്യക്ഷരായി പല ദിശകളിലേക്കും ഓടിപ്പോയത് കണ്ട മഹാതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു, സൂര്യന്റെ ഇളയൻ, തന്റെ സൈന്യത്തോടു പറഞ്ഞു.

ക്വ യാത പൌരുഷം ത്യക്ത്വാ ദര്പം മാഹാത്മ്യമേവ ച । വ്യവസായം കുലം ഭൂതിം കഥം ന സ്മര്യതേ ദ്രുതമ് ।। ൨൧.

'നിങ്ങളുടെ പുരുഷാർത്ഥം എവിടേക്ക് പോയി? അഭിമാനവും മഹത്വവും ഉപേക്ഷിച്ചുവോ? നിങ്ങളുടെ ദൃഢനിശ്ചയം, വംശം, മഹിമ ഇവയെന്തുകൊണ്ട് ഉടൻ ഓർമ്മിക്കാറില്ല?'

പരമേഷ്ഠിഗുണൈര്യുക്തോ ലഘുവദ്ഭീതിതഃ പുരാ । നമസ്കം കുരുതേ മോഘം പൃഥിവ്യാം പദ്മജഃ സ്വയമ് ।। ൨൧.

'പരമേശ്വരന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവനാണെങ്കിലും, മുമ്പ് ഭയത്താൽ, സ്വയം ജനിച്ച പദ്മജന്മാവും ഭൂമിയിൽ വെറുതെ നമസ്കരിച്ചു.'

ഏവമുക്ത്വാ ഗരുത്മന്തമാരുരോഹ ഹരിസ്തദാ । ശങ്ഖചക്രഗദാപാണിഃ പീതവാസാ ജനാര്ദനഃ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, ശംഖും ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ജനാർദ്ദനൻ അന്നേരം ഗരുഡന്റെ മേൽ കയറി.

തതോ ഹരിഹരം യുദ്ധമഭവല്ലോമഹര്ഷണമ് । രുദ്രഃ പാശുപതാസ്ത്രേണ വിവ്യാധ ഹരിമോജസാ । ഹരിര്നാരായണാസ്ത്രേണ രുദ്രം വിവ്യാധ കോപവാന് ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ഹരിയും ഹരനും തമ്മിൽ രോമാഞ്ചം വരുത്തുന്ന ഒരു യുദ്ധം ഉണ്ടായി. രുദ്രൻ വലിയ ശക്തിയോടെ പാശുപതാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഹരിയെ ആക്രമിച്ചു; കോപത്തോടെ ഹരി നാരായണാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് രുദ്രനെ ആക്രമിച്ചു.

നാരായണം പാശുപതമുഭേഽസ്ത്രേ വ്യോമ്നി രോഷിതേ । യുയുധാതേ ഭൃശം ദിവ്യം പരസ്പരജിഘാംസയാ । ദിവ്യം വര്ഷസഹസ്ത്രം തു തയോര്യുദ്ധമഭൂത് തദാ ।। ൨൧.

നാരായണാസ്ത്രവും പാശുപതാസ്ത്രവും ആക്രോശത്തോടെ ആകാശത്ത് ഏറ്റുമുട്ടി. ഇരുവരും പരസ്പരം നശിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് ഉഗ്രമായി പോരാടിയപ്പോൾ ആ ദിവ്യമായ യുദ്ധം ആയിരം വർഷം നീണ്ടു.

തത്രൈകം മുകുടോദ്ബദ്ധം മൂര്ദ്ധന്യം ജടജാലകമ് । ഏകം പ്രധ്മാപയച്ഛങ്ഖമന്യഡുമരുകം ശുഭമ് ।। ൨൧.

അവിടെ ഒരുവൻ മുടിയിലേയും ജടകളിലേയും കിരീടം അണിഞ്ഞിരുന്നു; ഒരുവൻ ശംഖം ഊതി, മറ്റൊരുവൻ മനോഹരമായ ഒരു മൃദംഗം മുഴക്കി.

ഏകം ഖങ്ഗകരം തത്ര തഥാഽന്യം ദണ്ഡധാരിണമ് । ഏകം കൌസ്തുഭദീപ്താങ്ഗമന്യം ഭൂതിവിഭൂഷിതമ് ।। ൨൧.

അവിടെ ഒരുവന്റെ കൈയിൽ വാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, മറ്റൊരുവൻ ദണ്ഡം പിടിച്ചു നിന്നു; ഒരുവന്റെ ശരീരം കൗസ്തുഭമണിയുടെ പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി, മറ്റൊരുവൻ ഭസ്മം പുരട്ടിയിരുന്നു.

ഏകം ഗദാം ഭ്രാമയതി ദ്വിതീയം ദണ്ഡമേവ ച । ഏകം ശോഭതി കണ്ഠസ്ഥൈര്മണിഭിസ്ത്വസ്ഥിഭിഃ പരമ് । ഏകം പീതാമ്ബരം തത്ര ദ്വിതീയം സര്പമേഖലമ് ।। ൨൧.

ഒരുവൻ ഗദ ചുറ്റി വീശി, മറ്റൊരുവൻ ദണ്ഡം പിടിച്ചു; ഒരുവന്റെ കഴുത്തിൽ രത്നങ്ങൾ തിളങ്ങി, മറ്റൊരുവന്റെ കഴുത്തിൽ അസ്ഥികൾ; ഒരുവൻ മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചു, മറ്റൊരുവൻ പാമ്പിനെ കെട്ടുപോലെയാക്കി ധരിച്ചു.

ഏവം തൌ സ്പര്ദ്ധിനാവസ്ത്രൌ രൌദ്രനാരായണാത്മകൌ । അന്യോഽന്യാതിശയോപേതൌ തദാലോക്യ പിതാമഹഃ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ, പരസ്പരം മത്സരിച്ചും ഉഗ്രതയോടെ, രൗദ്രനും നാരായണനും ആയ ആ ഇരുവരെയും ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ കണ്ടു.

ഉവാച ശാമ്യതാമസ്ത്രൌ സ്വസ്വഭാവേന സുവ്രതൌ । ഏവം തേ ബ്രഹ്മണാ ചോക്തൌ ശാന്തഭാവം പ്രജഗ്മതുഃ ।। ൨൧.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം, ആയുധങ്ങൾ പിന്‍വലിക്കട്ടെ.' ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഇരുവരും ശാന്തരായി.

തഥാ വിഷ്ണുഹരൌ ബ്രഹ്മാ വാക്യമേതദുവാച ഹ । ഉഭൌ ഹരിഹരൌ ദേവൌ ലോകേ ഖ്യാതിം ഗമിഷ്യഥഃ ।। ൨൧.

അതിനുശേഷം ബ്രഹ്മാവ് വിഷ്ണുവിനും ഹരനുമൊപ്പമിരുന്ന് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ഇരുവരും, ഹരിയും ഹരനും, ലോകത്തിൽ ദേവന്മാരായി പ്രശസ്തരാവും.'

അയം ച യജ്ഞോ വിധ്വസ്തഃ സംപൂര്ണത്വം ഗമിഷ്യതി । ദക്ഷസ്യ ഖ്യാതിമാഁല്ലോകഃ സംതത്യാഽയം ഭവിഷ്യതി ।। ൨൧.

'ഇവിടെ തടസ്സം വന്ന ഈ യജ്ഞം പൂര്‍ത്തിയാകും; ദക്ഷനും അവന്റെ സന്തതിയും ലോകത്തിൽ പ്രശസ്തി നേടും.'

ഏവമുക്ത്വാ ഹരിഹരൌ തദാ ലോകപിതാമഹഃ । ബ്രഹ്മാ ലോകാനുവാചേദം രുദ്രഭാഗോഽസ്യ ദീയതാമ് ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ ഹരിയെയും ഹരനെയും ഉദ്ദേശിച്ച് പറഞ്ഞ ശേഷം, ലോകങ്ങളുടെ പിതാവ് ബ്രഹ്മാവ് എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു: 'രുദ്രന്റെ ഭാഗം അവനു നൽകണം.'

രുദ്രഭാഗോ ജ്യേഷ്ഠഭാഗ ഇതീയം വൈദികീ ശ്രുതിഃ । സ്തുതിം ച ദേവാഃ കുരുത രുദ്രസ്യ പരമേഷ്ഠി നഃ ।। ൨൧.

'രുദ്രന്റെ ഭാഗം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് വേദം പറയുന്നു. ദേവന്മാരേ, നമ്മുടെ പരമേശ്വരനായ രുദ്രനെ സ്തുതിക്കൂ.'

ഭഗനേത്രഹരം ദേവം പൂഷ്ണോ ദന്തവിനാശനമ് । സ്തുതിം കുരുതമാ ശീഘ്രം ഗീതൈരേതൈസ്തു നാമഭിഃ । യേനായം വഃ പ്രസന്നാത്മാ വരദത്വം ഭജേത ഹ ।। ൨൧.

'ഭഗന്റെ കണ്ണ് എടുത്തവനെയും, പൂഷന്റെ പല്ലുകൾ നശിപ്പിച്ചവനെയും, ഈ നാമങ്ങൾ കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ സ്തുതിക്കൂ, അങ്ങനെ അവൻ സന്തോഷത്തോടെ നിങ്ങൾക്ക് വരങ്ങൾ നൽകും.'

ഏവമുക്താസ്തു തേ ദേവാഃ സ്തോത്രം ശംഭോര്മഹാത്മനഃ । ചക്രുഃ പരമയാ ഭക്ത്യാ നമസ്കൃത്യ സ്വയംഭുവേ ।। ൨൧.

ഇങ്ങനെ കേട്ട ദേവന്മാർ, സ്വയംഭുവിനെ നമസ്കരിച്ചു, മഹാത്മാവായ ശംഭുവിനെ പരമഭക്തിയോടെ സ്തുതിച്ചു.

ദേവാ ഊചുഃ । നമോ വിഷമനേത്രായ നമസ്തേ ത്ര്യമ്ബകായ ച । നമഃ സഹസ്ത്രനേത്രായ നമസ്തേ ശൂലപാണയേ ।। ൨൧.

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ഭയങ്കരമായ കണ്ണുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. ആയിരം കണ്ണുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവനേ, നമസ്കാരം.'

നമഃ ഖട്വാങ്ഗഹസ്തായ നമോ ദണ്ഡഭൃതേ കരേ । ത്വം ദേവ ഹുതഭുഗ്ജ്വാലാകോടിഭാനുസമപ്രഭഃ ।। ൨൧.

'ഖട്വാംഗം കൈവശമുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. ദണ്ഡം കൈവശമുള്ളവനേ, നമസ്കാരം. ദേവാ, അഗ്നിയുടെ ജ്വാലയും കോടിയോളം സൂര്യന്റെ പ്രകാശവും പോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ളവനേ.'

അദര്ശനേഽനയദ് ദേവ മൂഢവിജ്ഞാനതോഽധുനാ । കൃതമസ്മാഭിരേവേശ തദത്ര ക്ഷമ്യതാം പ്രഭോ ।। ൨൧.

'ദേവാ, അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടും അജ്ഞാനത്താലും ഞങ്ങൾ തെറ്റു ചെയ്തു. ഈ കുറ്റം ഞങ്ങൾക്കു ക്ഷമിക്കണമേ, പ്രഭോ.'

നമസ്ത്രിനേത്രാര്ത്തിഹരായ ശംഭോ ത്രിശൂലപാണേ വികൃതാസ്യരൂപ । സമസ്തദേവേശ്വര ശുദ്ധഭാവ പ്രസീദ രുദ്രാച്യുത സര്വഭാവ ।। ൨൧.

'മൂന്നു കണ്ണുള്ളവനേ, ദു:ഖം അകറ്റുന്നവനേ, ശംഭുവേ, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവനേ, ഭയങ്കരമായ മുഖവും രൂപവും ഉള്ളവനേ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ഇശ്വരനേ, ശുദ്ധമായ സ്വഭാവമുള്ളവനേ, ദയവായി അനുഗ്രഹിക്കണമേ, രുദ്രാ, അക്ഷയനും സർവ്വഭാവമുള്ളവനേ.'