വരാഹപുരാണമ്

പതിം ന ത്യജതേ ചിത്താന്മൃത്യുദ്വാരം ന പശ്യതി

ഹൃദയത്തിൽ ഭർത്താവിനെ വിട്ടുനിൽക്കാത്ത സ്ത്രീ മരണവാതിലിനെ കാണുന്നില്ല.

ഗൃഹം മാര്ജയതേ നിത്യം മൃത്യുദ്വാരം ന പശ്യതി

എപ്പോഴും വീടു വൃത്തിയാക്കുന്ന സ്ത്രീ മരണവാതിലിനെ കാണുന്നില്ല.

ശൌചാചാരസമായുക്താ സാപി മൃത്യും ന പശ്യതി

ശുദ്ധിയും നല്ല പെരുമാറ്റവും ഉള്ള സ്ത്രീ മരണത്തെ കാണുന്നില്ല.

വര്ത്തതേ ച ഹിതേ ഭര്ത്തുര്മൃത്യുദ്വാരം ന പശ്യതി

ഭർത്താവിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ത്രീ മരണവാതിലിനെ കാണുന്നില്ല.

മാനുഷാണാം ച ഭാര്യാ വൈ തത്ര ദേശേ തു ദൃശ്യതേ 209.

മനുഷ്യരിൽ അത്തരമൊരു ഭാര്യ ആ ദേശത്ത് കാണപ്പെടുന്നു.

മയാ തസ്മാത്തു വിപ്രര്ഷേ യഥാവൃത്തം യഥാശ്രുതമ്

അതിനാൽ, മഹർഷേ, ഞാൻ കണ്ടതും കേട്ടതുമെല്ലാം നിനക്കു പറഞ്ഞുതന്നിരിക്കുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ സംസാരചക്രേ പതിവ്രതാമാഹാത്മ്യംനാമ നവാധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പതിവ്രതയുടെ മഹിമയെക്കുറിച്ചുള്ള ഇരുനൂറ്റി ഒൻപതാം അധ്യായം ശ്രീവർാഹപുരാണത്തിലെ സംസാരചക്രത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു.

പുനഃ പതിവ്രതാമാഹാത്മ്യവര്ണനമ് രഹസ്യം ധര്മമാഖ്യാനം ത്വയോക്തം തു മഹായശഃ

വീണ്ടും പതിവ്രതയുടെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്നു; രഹസ്യമായ ധർമ്മം നീ പറയുകയുണ്ടായി, മഹാശയനേ.

ഇദം ഹി സര്വഭൂതേഷു പരം കൌതൂഹലം മമ

സകലജീവികളിലും ഇതാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ആസ്വാദ്യവും ആകാംക്ഷയും ഉണർത്തുന്നത്.

യേ നരാ ദുഃഖസന്തപ്താസ്തപസ്തീവ്രം സമാശ്രിതാഃ

ദു:ഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞ പുരുഷന്മാർ കടുത്ത തപസ്സിൽ ആശ്രയം കണ്ടെത്തുന്നു.

മനസാ നിശ്ചിതാത്മാനസ്ത്യക്ത്വാ സര്വപ്രിയാപ്രിയമ്

മനസ്സിൽ ഉറച്ചുറപ്പ് വരുത്തി, അവരൊക്കെയും ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

ശ്രുതാ ലോകേ ശ്രുതിസ്താത ശ്രേയോധര്മാ ഹി നിത്യശഃ

ലോകത്തിൽ ഈ ശാസ്ത്രം കേട്ടിട്ടുണ്ട്, പ്രിയനേ; സദാ ഉത്തമമായത് ധർമ്മപഥമാണ്.

കസ്യൈതച്ചേഷ്ടിതം താത കര്ത്താ കാരയിതാപി വാ

പ്രിയനേ, ഇതെവരുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്? ആരാണ് ചെയ്യുന്നത്, ആരാണ് ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നത്?

കം വാ ദ്വേഷം പുരസ്കൃത്യ മതിസ്തസ്യ പ്രവര്ത്തതേ

ഏത് വൈരാഗ്രഹം കൊണ്ടാണ് അവന്റെ മനസ്സ് ഇങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്?

യദ്യേവം തു മയാ ഗുഹ്യം ദുര്വിജ്ഞേയം സുരൈരപി

ഇങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ, ദേവന്മാർക്കുപോലും ഗ്രഹിക്കാനാവാത്ത രഹസ്യം ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു.

നാരദേനൈവമുക്തസ്തു ധര്മരാജോ മഹാമനാഃ

ഇങ്ങനെ നാരദൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, മഹാത്മാവായ ധർമ്മരാജാവ് പറഞ്ഞു.

യമ ഉവാച ത്വദുക്ത്യാ മേ കഥയതഃ ശൃണുഷ്വാവഹിതോഽനഘ ।। 210.

യമൻ പറഞ്ഞു: നീ ചോദിച്ചതിനുപോലെ ഞാൻ പറയാം; പാപമില്ലാത്തവനേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.

ന കശ്ചിദ്ദൃശ്യതേ ലോകേ കര്ത്താ കാരയിതാപി വാ

ലോകത്ത് ആരെയും കർത്താവായോ ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നവനായോ കാണുന്നില്ല.

യസ്യ വൈ കീര്ത്ത്യതേ നാമ യേന ചാജ്ഞാപ്യതേ ജഗത്

ആരുടെയും നാമം പുകഴപ്പെടുന്നു, ആരാൽ ഈ ലോകം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു.

ദിവ്യേഽസ്മിന് സദസി ബ്രഹ്മന് ബ്രഹ്മര്ഷിഗണസംവൃതേ

ഈ ദിവ്യമായ സഭയിൽ, ബ്രഹ്മർഷിമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനേ,

സ്വകര്മ ഭുജ്യതേ താത സമ്ഭൂതൈര്യത്കൃതം സ്വയമ്

സ്വയം ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലം ഓരോരുത്തരും അനുഭവിക്കുന്നു, പ്രിയനേ.

വായുനാ ഭാവിതാ സംജ്ഞാ സംസാരേ സാ ദൃഢീകൃതാ

വായുവാൽ രൂപംകൊണ്ട മനസ്സാണ് ഈ ലോകജീവിതത്തിൽ ഉറപ്പുള്ളത്.

അഭിഘാതാഭിഭൂതസ്തു ആത്മനാത്മാനമുദ്ധരേത്

വ്യസനത്തിൽ അടിയറവുപോയാലും, ആൾ സ്വയം തന്നെ ഉയർത്തണം.

ബന്ധും ബന്ധുപരിക്ലേശം നിര്മിതം പൂര്വകര്മഭിഃ

ബന്ധു എന്നത്, ബന്ധുക്കൾക്ക് കഷ്ടം ഉണ്ടാക്കുന്നവനാണ്; അതെല്ലാം മുമ്പ് ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

മിഥ്യാപ്രവൃത്തഃ ശബ്ദോഽയം ജഗദ്ഭ്രമതി സര്വശഃ

ഇവിടെ ഈ ശബ്ദം വ്യർത്ഥമായി ഉണർത്തപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു ലോകം എല്ലായിടത്തും അലയുന്നു.

യഥാ യഥാ ക്ഷയം യാതി ഹ്യശുഭം പുരുഷസ്യ വൈ

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ദുർഭാഗ്യം ക്രമേണ കുറയുന്നതുപോലെ,

സംസാരേ പ്രാപ്തദോഷസ്യ ജായമാനസ്യ ദേഹിനഃ 210.

ജന്മം പ്രാപിച്ച ശരീരധാരിക്ക്, ഈ ലോകത്തിൽ പാപങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ,

ശുഭാശുഭകരീം ബുദ്ധിം ലഭതേ പൌര്വദൈഹികീമ് ക്ലേശക്ഷയം പാപഹരം ശുഭം കര്മ കരോത്യഥ

മുൻ ജന്മഫലമായി, നല്ലതും ചീത്തയും തിരിച്ചറിയുന്ന ബുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു; കഷ്ടങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, പാപം നീക്കുന്ന നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നു.

ശുഭാശുഭം നരഃ പ്രാപ്യ കര്മാകര്മ തഥൈവ ച

നല്ലതും ചീത്തയും അനുഭവിച്ചാൽ, മനുഷ്യൻ അതുപോലെ പ്രവർത്തിയും പ്രവർത്തനരഹിതവുമാകുന്നു.