വരാഹപുരാണമ്

രഥൈര്ദിവ്യം വിമാനം തു ശിബികാം ചൈവ മാനവഃ

രഥങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ ദിവ്യമായ വിമാനം, ശിബികയും ലഭിക്കും.

അഭയസ്യ പ്രദാനേന സര്വകാമാനവാപ്നുയാത്

അഭയം നൽകുന്നതിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ സംസാരചക്രേ പുരുഷവിലോഭനം നാമ സപ്താധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ സംസാരചക്രത്തിൽ പുരുഷന്റെ മോഹം എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുനൂറത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം.

അഥ പതിവ്രതോപാഖ്യാനവര്ണനമ് മുഹൂര്ത്തസ്യ തു കാലസ്യ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതാന്

ഇപ്പോൾ പതിവ്രതയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നു: അപ്പോൾ ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവളായി—

ബ്രാഹ്മണാസ്തപസാ സിദ്ധാഃ സപത്നീകാഃ സബാന്ധവാഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാർ തപസ്സിലൂടെ സിദ്ധികളോടെ, ഭാര്യകളും ബന്ധുക്കളുമൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

വിവര്ണവദനോ രാജാ പ്രഭാതേജോവിവര്ജിതഃ

രാജാവിന് മുഖം വാടിയിരുന്നു, പ്രകാശവും തേജസും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

തം തഥാ നിഷ്പ്രഭം ദൃഷ്ട്വാ ധര്മരാജം തപോധനഃ

അങ്ങനെ പ്രകാശം ഇല്ലാതെ കാണുമ്പോൾ, തപസ്സുകാരൻ ധർമ്മരാജാവിനെ നോക്കി.

അപി ത്വം ഭ്രാജമാനസ്തു പശോഃ പതിരിവാപരഃ

നീ മറ്റൊരു പശുപതിയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച് നിൽക്കുന്നു.

വിനിഃശ്വസന്യഥാ നാഗഃ കസ്മാത്ത്വം പരിതപ്യസേ

നീ പാമ്പുപോലെ ദീർഘനിശ്വാസം വിടുകയും ഇത്രയും ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

യമ ഉവാച യന്മയാ ഹീദൃശം ദൃഷ്ടം ശ്രൂയതാം തന്മഹാമുനേ

യമൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഞാൻ കണ്ടത് നീ കേൾക്കുക.

യായാവരാസ്തു യേ വിപ്രാ ഉഞ്ഛവൃത്തിപരായണാഃ

ഉഞ്ചവൃത്തി പിന്തുടരുന്ന, ദേശംദേശമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ,

അതിഥിപ്രിയകാശ്ചൈവ നിത്യയുക്താ ജിതേന്ദ്രിയാഃ

അതിനൊപ്പം അതിഥികളെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും, എപ്പോഴും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ന ച മാമുപതിഷ്ഠന്തി ന ചൈവ വശഗാ മമ 208.

അവർ എന്നെ സമീപിക്കാറില്ല, എനിക്കു കീഴിലുമില്ല.

ദിവ്യഗന്ധൈര്വിലിപ്താങ്ഗാ മാല്യഭൂഷിതവാസസഃ

ദിവ്യഗന്ധങ്ങൾ പുരട്ടിയ ശരീരവും, പുഷ്പമാലകളും മനോഹരവസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞവരുമാണ് അവർ.

മൃത്യോ തിഷ്ഠസി കസ്യാര്ഥേ കോ വാ മൃത്യുഃ കഥം ഭവേത്

മരണമേ, നീ ഇവിടെ ആര്ക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നു? മരണം ആരാണ്? അത് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു?

ലോഭാസക്താന്സദാ ഹംസി പാപിഷ്ഠാന്ധര്മവര്ജിതാന്

ലോഭത്തിൽ ആസക്തരായ, പാപികളായ, ധർമ്മമില്ലാത്തവരെ നീ എപ്പോഴും സംഹരിക്കുന്നു.

നിഗ്രഹാനുഗ്രഹൌ നാപി മയാ ശക്യൌ മഹാത്മനാമ്

മഹാത്മാക്കളെ ശിക്ഷിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയില്ല.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര വിമാനേന മഹാദ്യുതിഃ

അതിനിടയിൽ അവിടെ ഒരു ദിവ്യപ്രഭയുള്ളവൻ വിഹയസ്യാനത്തിൽ എത്തി.

മഹതാ തൂര്യഘോഷേണ സമ്പ്രാപ്താ പ്രിയദര്ശനാ

വലിയ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടെ, മനോഹരമായ ദർശനത്തോടെ അവൾ എത്തി.

സാബ്രവീത്തു വിമാനസ്ഥാ സാധയന്തീ ശുഭാങ്ഗനാ

അവിടെ, ആ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ നിന്നു, ആ മനോഹരാംഗിയായ ശുഭസ്ത്രി സംസാരിച്ചു.

പതിവ്രതോവാച മൈവമീര്ഷാം കുരുഷ്വ ത്വം ബ്രാഹ്മണേഷു തപസ്വിസു അചിന്ത്യാഃ സര്വഭൂതാനാം ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ

പതിവ്രത പറഞ്ഞു: നീ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും തപസ്സുചെയ്യുന്നവരോടും അസൂയ കാണിക്കരുത്; വേദങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞ ബ്രാഹ്മണന്മാർ എല്ലാവിധ ജീവികൾക്കും അതീതരാണ്.

ബ്രാഹ്മണാഃ സതതം പൂജ്യാ ബ്രാഹ്മണാഃ സര്വദേവതാഃ 208.

ബ്രാഹ്മണന്മാർ എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവരാണ്; ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ് എല്ലാ ദേവതകളും.

ത്വയാ ശുഭാശുഭം കര്മ നിത്യം പൂജാ മനസ്വിനാമ്

നിന്റെ വഴി, നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള കർമ്മങ്ങൾ മനസ്സുള്ളവർക്കു നീ എപ്പോഴും സമർപ്പിക്കുന്നു.

പ്രയാതാ ഗഗനേ ദൃഷ്ടാ വിദ്യുത്സൌദാമിനീ യഥാ

ആവൾ ആകാശത്ത് മിന്നൽപോലെ അകന്നു പോയത് കണ്ടു.

അബ്രവീന്നാരദസ്തത്ര ധര്മരാജം തഥാഗതമ്

അവിടെ നാരദൻ എത്തിയ ധർമരാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.

നാരദ ഉവാച യാ ത്വയാ പൂജിതാ രാജന് ഹിതമുക്ത്വാ ഗതാ പുനഃ

നാരദൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, നിങ്ങൾ ആരാധിച്ചവളാണ്, നല്ലതായുള്ള ഉപദേശം പറഞ്ഞ് പിന്നീട് പോയവൾ—

ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ജ്ഞാതും പരം കൌതൂഹലം ഹി മേ

ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതിനായി എനിക്ക് വലിയ കൗതുകമുണ്ട്.

യമ ഉവാച ഏഷാ മയാ യഥാ താത പൂജിതാപി ച കൃത്സ്നശഃ

യമൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയനേ, ഞാൻ അവളെ പൂർണ്ണമായി ആരാധിച്ചിട്ടും—

പുരാ കൃതയുഗേ താത നിമിര്നാമ മഹായശാഃ

പഴയ കാലത്ത് കൃതയുഗത്തിൽ, നിമി എന്ന മഹാപ്രശസ്തനായ രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.