വരാഹപുരാണമ്

ഗന്ധമാല്യനിവൃത്ത്യാ തു മൂര്ത്തിര്ഭവതി പുഷ്കലാ

സുഗന്ധവും പൂമാലകളും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ദേഹം സമൃദ്ധമായിത്തീരും.

ഛത്രപ്രദാനേന ഗൃഹം വരിഷ്ഠം രഥം ഹ്യുപാനദ്യുഗ സമ്പ്രദാനാത്

ഒരുവൻ കുടയൊന്നു നൽകുമ്പോൾ ഉത്തമമായ വീട് ലഭിക്കും; ചക്രയോഡയോ കാൽചപ്പലങ്ങളോ നൽകുമ്പോഴും അതുപോലെ.

പാനീയസ്യ പ്രദാനേന തൃപ്തിര്ഭവതി ശാശ്വതീ

വെള്ളം നൽകുന്നതിലൂടെ ദീർഘകാലം തൃപ്തി ലഭിക്കും.

പുഷ്പോപഗന്ധം ച ഫലോപഗംധം യഃ പാദപം സ്പര്ശയതേ ദ്വിജായ

പൂക്കളോ പഴങ്ങളോ ഉള്ള സുവാസനയുള്ള വൃക്ഷം ഒരു ദ്വിജനു വേണ്ടി ആരെങ്കിലും സ്പർശിച്ചാൽ—

വസ്ത്രാന്നപാനീയരസപ്രദാനാത് പ്രാപ്നോതി താനേവ രസപ്രദാനാത്

വസ്ത്രം, അന്നം, വെള്ളം, രുചികരമായ പാനീയം എന്നിവ നൽകുന്നവൻ അതേ തരം അനുഭവങ്ങൾ തന്നെ ലഭിക്കും.

ദത്ത്വാ ദ്വിജേഭ്യഃ സ ഭവേത്സുരൂപോ രോഗാംശ്ച കാംശ്ചില്ലഭതേ ന ജാതു 207.

ദ്വിജന്മാർക്ക് ദാനം ചെയ്താൽ, അവൻ സുന്ദരനാകും, ചില രോഗങ്ങൾ ഒരിക്കലും വരികയില്ല.

സ സ്ത്രീസമൃദ്ധം ഗജവാജിപൂര്ണം ലഭേദധിഷ്ഠാനവരം വരിഷ്ഠമ്

അവൻ സ്ത്രീകളും ആനകളും കുതിരകളും നിറഞ്ഞ ഉത്തമമായ വാസസ്ഥലം ലഭിക്കും.

ഗജം തഥാ ഗോവൃഷഭപ്രദാനൈഃ സ്വര്ഗേ സുഖം ശാശ്വതമാമനന്തി

ആനയോ കാളയോ ദാനം ചെയ്താൽ സ്വർഗത്തിൽ ശാശ്വതമായ സുഖം ലഭിക്കും എന്ന് പറയുന്നു.

ക്ഷൌദ്രേണ നാനാരസതൃപ്തതാം ച ദീപപ്രദാനാദ്ദ്യുതിമാപ്നുവന്തി

തേനാൽ പലവിധ രുചികളിൽ തൃപ്തി ലഭിക്കും; വിളക്ക് നൽകുന്നതിലൂടെ പ്രകാശം ലഭിക്കും.

പായസേന വപുഃപുഷ്ടിം കൃസരാത്സ്നിഗ്ധസൌമ്യതാമ്

പായസം നൽകുമ്പോൾ ശരീരത്തിന് പോഷണം; നെയ്യിൽ വേവിച്ച കഞ്ഞി നൽകുമ്പോൾ സ്നേഹവും സൗമ്യതയും ലഭിക്കും.

രഥൈര്ദിവ്യം വിമാനം തു ശിബികാം ചൈവ മാനവഃ

രഥങ്ങൾ നൽകുന്നവൻ ദിവ്യമായ വിമാനം, ശിബികയും ലഭിക്കും.

അഭയസ്യ പ്രദാനേന സര്വകാമാനവാപ്നുയാത്

അഭയം നൽകുന്നതിലൂടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ലഭിക്കും.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ സംസാരചക്രേ പുരുഷവിലോഭനം നാമ സപ്താധികദ്വിശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ സംസാരചക്രത്തിൽ പുരുഷന്റെ മോഹം എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുനൂറത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം.

അഥ പതിവ്രതോപാഖ്യാനവര്ണനമ് മുഹൂര്ത്തസ്യ തു കാലസ്യ ദിവ്യാഭരണഭൂഷിതാന്

ഇപ്പോൾ പതിവ്രതയുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നു: അപ്പോൾ ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞവളായി—

ബ്രാഹ്മണാസ്തപസാ സിദ്ധാഃ സപത്നീകാഃ സബാന്ധവാഃ

ബ്രാഹ്മണന്മാർ തപസ്സിലൂടെ സിദ്ധികളോടെ, ഭാര്യകളും ബന്ധുക്കളുമൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

വിവര്ണവദനോ രാജാ പ്രഭാതേജോവിവര്ജിതഃ

രാജാവിന് മുഖം വാടിയിരുന്നു, പ്രകാശവും തേജസും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

തം തഥാ നിഷ്പ്രഭം ദൃഷ്ട്വാ ധര്മരാജം തപോധനഃ

അങ്ങനെ പ്രകാശം ഇല്ലാതെ കാണുമ്പോൾ, തപസ്സുകാരൻ ധർമ്മരാജാവിനെ നോക്കി.

അപി ത്വം ഭ്രാജമാനസ്തു പശോഃ പതിരിവാപരഃ

നീ മറ്റൊരു പശുപതിയെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ച് നിൽക്കുന്നു.

വിനിഃശ്വസന്യഥാ നാഗഃ കസ്മാത്ത്വം പരിതപ്യസേ

നീ പാമ്പുപോലെ ദീർഘനിശ്വാസം വിടുകയും ഇത്രയും ദുഃഖിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

യമ ഉവാച യന്മയാ ഹീദൃശം ദൃഷ്ടം ശ്രൂയതാം തന്മഹാമുനേ

യമൻ പറഞ്ഞു: മഹർഷേ, ഞാൻ കണ്ടത് നീ കേൾക്കുക.

യായാവരാസ്തു യേ വിപ്രാ ഉഞ്ഛവൃത്തിപരായണാഃ

ഉഞ്ചവൃത്തി പിന്തുടരുന്ന, ദേശംദേശമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണന്മാർ,

അതിഥിപ്രിയകാശ്ചൈവ നിത്യയുക്താ ജിതേന്ദ്രിയാഃ

അതിനൊപ്പം അതിഥികളെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും, എപ്പോഴും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവരായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ന ച മാമുപതിഷ്ഠന്തി ന ചൈവ വശഗാ മമ 208.

അവർ എന്നെ സമീപിക്കാറില്ല, എനിക്കു കീഴിലുമില്ല.

ദിവ്യഗന്ധൈര്വിലിപ്താങ്ഗാ മാല്യഭൂഷിതവാസസഃ

ദിവ്യഗന്ധങ്ങൾ പുരട്ടിയ ശരീരവും, പുഷ്പമാലകളും മനോഹരവസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞവരുമാണ് അവർ.

മൃത്യോ തിഷ്ഠസി കസ്യാര്ഥേ കോ വാ മൃത്യുഃ കഥം ഭവേത്

മരണമേ, നീ ഇവിടെ ആര്ക്ക് വേണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നു? മരണം ആരാണ്? അത് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു?

ലോഭാസക്താന്സദാ ഹംസി പാപിഷ്ഠാന്ധര്മവര്ജിതാന്

ലോഭത്തിൽ ആസക്തരായ, പാപികളായ, ധർമ്മമില്ലാത്തവരെ നീ എപ്പോഴും സംഹരിക്കുന്നു.

നിഗ്രഹാനുഗ്രഹൌ നാപി മയാ ശക്യൌ മഹാത്മനാമ്

മഹാത്മാക്കളെ ശിക്ഷിക്കാനും അനുഗ്രഹിക്കാനും എനിക്ക് കഴിയില്ല.

ഏതസ്മിന്നന്തരേ തത്ര വിമാനേന മഹാദ്യുതിഃ

അതിനിടയിൽ അവിടെ ഒരു ദിവ്യപ്രഭയുള്ളവൻ വിഹയസ്യാനത്തിൽ എത്തി.

മഹതാ തൂര്യഘോഷേണ സമ്പ്രാപ്താ പ്രിയദര്ശനാ

വലിയ വാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തോടെ, മനോഹരമായ ദർശനത്തോടെ അവൾ എത്തി.