വരാഹപുരാണമ്

ഏവം യമവചഃ ശ്രുത്വാ സാ ഛായാ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതാ । ശശാപ പ്രേതരാജസ്ത്വം ഭവിഷ്യസ്യചിരാദിവ ।। ൨൦.

ഇങ്ങനെ യമന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഛായയ്ക്ക് കുപിതയായി, അവൻറെ മേൽ ശാപം ചൊല്ലി: 'നീ ഉടൻ തന്നെ പ്രേതങ്ങളുടെ രാജാവായിത്തീരും.'

ഏവം ശ്രുത്വാഽഥ മാര്ത്തണ്ഡസ്തദാ പുത്രഹിതൈഷയാ । ഉവാച മധ്യവര്തീ ത്വം ഭവിതാ ധര്മപാപയോഃ । ലോകപാലശ്ച ഭവിതാ ത്വം പുത്ര ദിവി ശോഭസേ ।। ൨൦.

ഇത് കേട്ട മാര്ത്താണ്ഡൻ തന്റെ മകന്റെ ഭാവി ഭേദം ആഗ്രഹിച്ച് പറഞ്ഞു: 'നീ ധർമ്മത്തിന്റെയും പാപത്തിന്റെയും നടുവിൽ നിൽക്കുന്നവനാകും. മകനേ, നീ ലോകങ്ങളെ കാത്തു നിൽക്കുന്നവനും ആകാശത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നവനും ആകും.'

ശനിം ശശാപ മാര്ത്തണ്ഡശ്ഛായാകോപപ്രധര്ഷിതഃ । ത്വം ക്രൂരദൃഷ്ടിര്ഭവിതാ മാതൃദോഷേണ പുത്രക ।। ൨൦.

ഛായയുടെ കോപത്തിൽ അകപ്പെട്ട മാര്ത്താണ്ഡൻ ശനിയെ ശപിച്ചു: 'മകനേ, അമ്മയുടെ തെറ്റുകൊണ്ട് നിന്നെ ക്രൂരമായ കാഴ്ചയുള്ളവനാക്കും.'

ഏവമുക്ത്വാ സമുത്ഥായ യോഗം ഭാനുര്ദിദൃക്ഷയാ । താമപശ്യത്ത്വസൌ സാശ്വീ ഉത്തരേഷു കുരുഷ്വഥ ।। ൨൦.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ഭാനു യോഗദൃഷ്ടിയാൽ അവളെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവളെ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല, കാരണം അവൾ കുതിരാരൂപത്തിൽ വടക്കൻ കുറുക്കളിൽ ആയിരുന്നു.

തതോഽശ്വരൂപം കൃത്വാ സ ഗത്വാ തത്രോത്തരാന് കുരൂന് । പ്രാജാപത്യേന മാര്ഗേണ യുയോജാത്മാനമാത്മനാ ।। ൨൦.

അപ്പോൾ അവൻ കുതിരാരൂപം ധരിച്ചു വടക്കൻ കുറുക്കളിലേക്ക് പോയി. പ്രജാപതിമാർഗം പിന്തുടർന്ന് അവൾക്കൊപ്പം ചേർന്നു.

തസ്യാം ത്വാഷ്ട്ര്യാമശ്വരൂപ്യാം മാര്ത്തണ്ഡസ്തീവ്രതേജസഃ । ബീജം നിര്വാപയാമാസ തജ്ജ്വലന്തം ദ്വിധാഽപതത് ।। ൨൦.

ട്വഷ്ടൃയുടെ കുതിരാരൂപത്തിലുള്ള അവളിൽ, അതിവിശാലമായ തേജസ്സുള്ള മാര്ത്താണ്ഡൻ തന്റെ വിത്ത് വിതറി; അതു ജ്വലിച്ചു രണ്ടു ഭാഗങ്ങളായി വീണു.

തത്ര പ്രാണസ്ത്വപാനശ്ച യോനൌ ചാത്മജിതൌ പുരാ । വരദാനേന ച പുനര്മൂര്ത്തിമന്തൌ ബഭൂവതുഃ ।। ൨൦.

അവിടെ, ജീവനും അപാനവായുവും, മുമ്പ് ആത്മജയികളായിരുന്നത്, അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു വീണ്ടും ശരീരമുള്ളവരായി മാറി.

തൌ ത്വാഷ്ട്ര്യാമശ്വരൂപിണ്യാം ജാതൌ യേന നരോത്തമൌ । തതസ്താവശ്വിനൌ ദേവൌ കീര്ത്ത്യേതേ രവിനന്ദനൌ ।। ൨൦.

ട്വഷ്ടൃയുടെ കുതിരാരൂപത്തിൽ ജനിച്ച ആ ഇരുവരും മനുഷ്യരിൽ ശ്രേഷ്ഠരായി. അതുകൊണ്ടു, ആ ഇരുവരും രവിയുടെ പുത്രന്മാരായ അശ്വിനിദേവന്മാർ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തരാണ്.

പ്രജാപതിഃ സ്വയം ഭാനുസ്ത്വാഷ്ട്രീ ശക്തിഃ പരാപരാ । തസ്യാഃ പ്രാഗ്വച്ഛരീരസ്ഥാവമൂര്ത്തൌ മൂര്തിമാശ്രിതൌ ।। ൨൦.

ഭാനു തന്നെയാണ് പ്രജാപതി, ട്വഷ്ട്രിയാണ് പരമശക്തി, അവളിൽ പ്രകടവും അപ്രകടവുമാണ്. മുമ്പുപോലെ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ രൂപമില്ലാത്തവർക്ക് രൂപം ലഭിച്ചു.

തതസ്താവശ്വിനൌ ദേവൌ മാര്ത്തണ്ഡമുപതസ്ഥതുഃ । ഊചതുഃ സ്വരുചിം താവത് കിം കര്ത്തവ്യമഥാവയോഃ ।। ൨൦.

അശ്വിനിദേവന്മാർ മാര്ത്താണ്ഡനെ സമീപിച്ച് ചോദിച്ചു: 'പ്രഭയുള്ളവനേ, ഇനി ഞങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യണം?'

മാര്ത്തണ്ഡ ഉവാച । പുത്രൌ പ്രജാപതിം ദേവം ഭക്ത്യാരാധയതാം വരമ് । നാരായണം സ വോ ദാതാ വരം നൂനം ഭവിഷ്യതി ।। ൨൦.

മാര്ത്താണ്ഡൻ പറഞ്ഞു: 'മക്കളേ, ഭക്തിയോടെ പ്രജാപതിയെ ആരാധിക്കുവിൻ; നാരായണൻ നിങ്ങൾക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം തീർച്ചയായും നൽകും.'

ഏവം താവശ്വിനൌ പ്രോക്തൌ മാര്ത്തണ്ഡേന മഹാത്മനാ । തേപതുസ്തീവ്രതപസൌ തപഃ പരമദുശ്ചരമ് । ബ്രഹ്മപാരമയം സ്തോത്രം ജപന്തൌ തു സമാഹിതൌ ।। ൨൦.

മഹാത്മാവായ മാര്ത്താണ്ഡന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം അശ്വിനികൾ കടുത്ത തപസ്സു ചെയ്തു, അത്യന്തം ദുർഘടമായ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു, ബ്രഹ്മസൂക്തം ഏകാഗ്രതയോടെ ജപിച്ചു.

തയോഃ കാലേന മഹതാ ബ്രഹ്മാ നാരായണാത്മകഃ । തുതോഷ പരമപ്രീത്യാ വരം ചൈതം ദദൌ തയോഃ ।। ൨൦.

ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞ്, നാരായണസ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മാവ് അതീവ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ അനുഗ്രഹിച്ചു, ആ വരം നൽകി.

പ്രജാപാല ഉവാച । അശ്വിഭ്യാമീരിതം സ്തോത്രം ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । ശ്രോതുമിച്ഛാമ്യഹം ബ്രഹ്മംസ്ത്വത്പ്രസാദാന്മഹാമുനേ ।। ൨൦.

പ്രജാപാലൻ പറഞ്ഞു: 'അശ്വിനികൾ പാരായണ ചെയ്ത, അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവിന് അർപ്പിച്ച സ്തോത്രം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, മഹാമുനിവേ, നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ.'

മഹാതപാ ഉവാച । ശ്രൃണു രാജന് യഥാ സ്തോത്രമശ്വിഭ്യാം ബ്രഹ്മണഃ കൃതമ് । ഈദൃശം ച ഫലം പ്രാപ്തം തയോഃ സ്തോത്രസ്യ ചാനഘ ।। ൨൦.

മഹാതപസ്വി പറഞ്ഞു: 'രാജാവേ, അശ്വിനികൾ ബ്രഹ്മാവിനെ എങ്ങനെ സ്തുതിച്ചു, ആ സ്തോത്രത്തിന്റെ ഫലം അവർക്ക് എന്തായിരുന്നു എന്നതും ഞാൻ പറയാം, പാപരഹിതനേ, കേൾക്കൂ.'

വരം വരയതാം ശീഘ്രം ദേവൈഃ പരമദുര്ലഭമ് । യേന മേ വരദാനേന ചരതസ്ത്രിദിവം സുഖമ് ।। ൨൦.

ദേവന്മാർക്കും ലഭിക്കാൻ അത്യന്തം ദുർലഭമായ ഒരു വരം നിങ്ങൾക്ക് ഉടൻ തിരഞ്ഞെടുക്കാം. എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ നിങ്ങൾക്ക് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയട്ടെ.

അശ്വിനാവൂചതുഃ । ആവയോര്യജ്ഞഭാഗം തു ദേഹി ദേവ പ്രജാപതേ । സോമപത്വം ച ദേവാനാം സാമാന്യത്വം ച ശാശ്വതമ് ।। ൨൦.

അശ്വിനികൾ പറഞ്ഞു: പ്രജാപതിയായ ദേവനേ, ഞങ്ങൾക്കും യാഗത്തിൽ ഒരു പങ്ക് നൽകണം. ദേവന്മാരോടൊപ്പം സോമപാനം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശവും, അവരോടൊപ്പം എന്നും തുല്യതയും ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കണം.

ബ്രഹ്മോവാച । രൂപം കാന്തിരനൌപമ്യം ഭിഷക്ത്വം സര്വവസ്തുഷു । സോമപത്വം ച ലോകേഷു സര്വമേതദ് ഭവിഷ്യതി ।। ൨൦.

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്ക് ഉപമയില്ലാത്ത രൂപവും ഭംഗിയും, എല്ലാത്തിനെയും സുഖപ്പെടുത്താനുള്ള വൈദ്യശക്തിയും, ലോകങ്ങളിൽ എവിടെയും സോമപാനം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശവും ലഭിക്കും. ഇതൊക്കെയും തീർച്ചയായും ലഭിക്കും.

ഏതത് സര്വം ദ്വിതീയായാമശ്വിഭ്യാം ബ്രഹ്മണാ പുരാ । ദത്തം യസ്മാദതസ്തേഷാം തിഥീനാമുത്തമാ തിഥിഃ ।। ൨൦.

ഇത് എല്ലാം അശ്വിനികൾക്ക് ബ്രഹ്മാവ് പണ്ടേ തന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് തിഥികളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ തിഥി അവർക്കുള്ളതായത്.

ഏതസ്യാം രൂപകാമസ്തു പുഷ്പാഹാരോ ഭവേന്നരഃ । സംവത്സരം ശുചിര്നിത്യം സുസ്വരൂപീ ഭവേന്നരഃ । അശ്വിഭ്യാം യേ ഗുണാഃ പ്രോക്താസ്തേ തസ്യാപി ഭവന്തി ച ।। ൨൦.

ആ ദിവസം ആരെങ്കിലും ഭംഗി ആഗ്രഹിച്ച് പൂക്കൾ അർപ്പിച്ചാൽ, ഒരു വർഷം മുഴുവൻ ശുദ്ധനായിരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ എപ്പോഴും മനോഹരമായ രൂപം കൈവരിക്കും. അശ്വിനികൾക്കു പറഞ്ഞ ഗുണങ്ങൾ അവനിലും ഉണ്ടാകും.

യ ഇദം ശ്രൃണുയാന്നിത്യമശ്വിഭ്യാം ജന്മ ചോത്തമമ് । സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ പുത്രവാന് ജായതേ നരഃ ।। ൨൦.

അശ്വിനികളുടെ ഉത്തമജന്മം സംബന്ധിച്ച ഈ കഥ ആരെങ്കിലും ദിവസേന കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനായി, പുത്രസമ്പന്നനായി ജനിക്കും.

മഹാതപാ ഉവാച । പൂര്വം പ്രജാപതിര്ദേവഃ സിസൃക്ഷുര്വിവിധാഃ പ്രജാഃ । ചിന്തയാമാസ ധര്മാത്മാ യദാ താ നാധ്യഗച്ഛത ।। ൨൧.

മഹാതപാ പറഞ്ഞു: ആദിയിൽ, വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, പ്രജാപതി ദേവൻ ധർമ്മപരനായ് ആലോചിച്ചു. എന്നാൽ അതിനുള്ള മാർഗം അവൻ കണ്ടെത്തിയില്ല.

തദാഽസ്യ കോപാത് സംജജ്ഞേ സ ച രുദ്രഃ പ്രതാപവാന് । രോദനാത് തസ്യ രുദ്രത്വം സംജാതം പരമേഷ്ഠിനഃ ।। ൨൧.

അപ്പോൾ അവന്റെ കോപത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിയുള്ള രുദ്രൻ ജനിച്ചു. അവൻ കരഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് പരമേശ്വരന് രുദ്രൻ എന്ന പേര് ലഭിച്ചത്.

തസ്യ ബ്രഹ്മാ ശുഭാം കന്യാം ഭാര്യാര്ഥം മൂര്ത്തിസംഭവാമ് । ഗൌരീ നാമ്നാ സ്വയം ദേവീ ഭാരതീ താം ദദൌ പിതാ ।। ൨൧.

അവനുവേണ്ടി ബ്രഹ്മാവ് ഭംഗിയുള്ള ഒരു മകളെ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചു, ഗൗരിയെന്ന പേരിൽ ദേവിയായ ഭാരതിയെ അവളുടെ അച്ഛൻ അവനു ഭാര്യയായി നൽകി.

രുദ്രായാമിതദേഹായ സ്വയം ബ്രഹ്മാ പ്രജാപതിഃ । സ താം ലബ്ധ്വാ വരാരോഹാം മുദാ പരമയാ യുതഃ ।। ൨൧.

വ്യത്യസ്തമായ ശരീരമുള്ള രുദ്രനു തന്നെ ബ്രഹ്മാവ്, പ്രജാപതിയായ ദേവൻ, ആ സുന്ദരിയായവളെ നൽകി. അവളെ ലഭിച്ച രുദ്രൻ അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.

സര്ഗകാലേഷു തം ബ്രഹ്മാ തപസാ പ്രത്യുവാച ഹ । രുദ്ര പ്രജാഃ സൃജസ്വേതി പൌനഃപുന്യേന ചോദിതഃ । അസമര്ഥോഽഹമിതി ജലേ നിമജ്ജത മഹാബലഃ ।। ൨൧.

സൃഷ്ടിക്കാലത്ത്, ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സിലൂടെ രുദ്രനോട് പറഞ്ഞു: 'രുദ്രാ, ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കണം.' എന്നാൽ രുദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് കഴിയില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞ്, മഹാശക്തിയോടെ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.

തപോര്ഥിത്വം തപോഹീനഃ സ്ത്രഷ്ടും ശക്നോതി ന പ്രജാഃ । ഏവം ചിന്ത്യ ജലേ മഗ്നസ്തതോ രുദ്രഃ പ്രതാപവാന് ।। ൨൧.

തപസ്സിന്റെ ശക്തിയില്ലാതെ ആരും ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ചിന്തിച്ച്, തപസ്സില്ലായ്മ കാരണം രുദ്രൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി.

തസ്മിന് നിമഗ്നേ ദേവേശേ താം ബ്രഹ്മാ കന്യകാം പുനഃ । അന്തഃശരീരഗാം കൃത്വാ ഗൌരീം പരമശോഭനാമ് ।। ൨൧.

ദേവന്മാരുടെ നാഥനായ രുദ്രൻ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും ആ ഗൗരിയെ അത്യന്തം ഭംഗിയുള്ളവളെ അവന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു.