വരാഹപുരാണമ്

തതോഽഹം ത്വരിതം നീതസ്തേന ദൂതേന ദര്ശിതഃ 198.

അതിനുശേഷം, ആ ദൂതൻ എനിക്ക് വേഗത്തിൽ വഴികാട്ടി, എല്ലാം കാണിച്ചു.

പ്രത്യുത്ഥിതശ്ച മാം ദൃഷ്ട്വാ ചിന്തയിത്വാ തു തത്ത്വതഃ

അവൻ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു, യഥാർത്ഥത്തിൽ ആലോചിച്ചു.

ഏവം സമ്ഭാഷ്യ മാം വീരഃ സ്വാന്ഭൃത്യാന്സന്ദിദേശ ഹ

അങ്ങനെ എന്നോടു സംസാരിച്ച ശേഷം, വീരൻ തന്റെ ഭൃത്യന്മാരോട് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.

ചിത്രഗുപ്ത ഉവാച ഭക്തിമന്തോ ദുരാധര്ഷാ നിത്യം വ്രതപരായണാഃ

ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു: അവർ ഭക്തിയുള്ളവരും, എളുപ്പത്തിൽ കീഴടക്കാനാവാത്തവരും, എപ്പോഴും വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവരുമാണ്.

അയം വിപ്രോ മയാദിഷ്ടഃ പ്രേതാവാസം ഗമിഷ്യതി

ഈ ബ്രാഹ്മണൻ, എന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, പ്രേതലോകത്തേക്ക് പോകും.

നൈവ ദുഃഖേന ഖേദഃ സ്യാന്ന ചോഷ്ണേന ച ശീതതഃ

അവൻ കഷ്ടതയിൽ നിന്ന് ദു:ഖം അനുഭവിക്കില്ല; ചൂടിലും തണുപ്പിലും വിഷമം ഉണ്ടാകില്ല.

ഏവം ദത്തവരോ വിപ്രോ ഗുരുചിത്താനുചിന്തകഃ

അങ്ങനെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ, ഗുരുവിന്റെ ചിന്തയിൽ മനസ്സ് ആഴപ്പെടുത്തി.

യഥാകാമമയം പശ്യേദ്ധര്മ്മരാജപുരോത്തമമ്

അവന്‍ ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ ധര്‍മരാജാവിന്റെ പ്രധാന സേവകനെ കാണാം.

ഋഷിപുത്ര ഉവാച ധാവന്തസ്ത്വരമാണാസ്തു ഗൃഹ്ണന്തോ ഘ്നന്ത ഏവ ച

മുനിയുടെ മകന്‍ പറഞ്ഞു: അവര്‍ വേഗത്തില്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ പിടിക്കുകയും അടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ബന്ധയന്തി മഹാകായാ നിര്ദഹന്തി മഹാബലാഃ

വലിയ ശക്തിയുള്ളവര്‍ ശക്തിയായി ബന്ധിക്കുകയും തീകൊണ്ട് കത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വേണുയഷ്ടിപ്രഹാരൈശ്ച പ്രഹരന്തി തതോഽധികൈഃ 198.

വേണുവിന്റെ കയറുകൊണ്ടും അതിലും കഠിനമായ അടികളാലും അവര്‍ അടിക്കുന്നു.

രുദന്തി കരുണം ഘോരം ത്രാതാരം നാപ്നുവന്തി തേ

അവര്‍ ഭയാനകമായ ദുഃഖത്തില്‍ കരയുന്നു, രക്ഷകന്‍ ആരെയും അവര്‍ക്ക് ലഭിക്കില്ല.

കേചിച്ച തേഷു പച്യന്തേ ദഹ്യന്തേ പാവകേന്ധനമ്

അവരില്‍ ചിലരെ തീയുടെ ഇന്ധനമായി വേവിക്കുകയും കത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പതന്തി തേ ദുരാത്മാനസ്തത്ര തത്ര ച കര്മഭിഃ

ദുഷ്ടസ്വഭാവമുള്ളവര്‍ തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലത്താൽ ഇവിടെ അവിടെ വീഴുന്നു.

കേചിദ്യന്ത്രമുപാരോപ്യ സംപീഡ്യന്തേ തിലാ ഇവ

ചിലരെ യന്ത്രത്തില്‍ വെച്ച് എള്ളുപോലെ ചതച്ചുമാറ്റുന്നു.

തതോ വൈതരണീ ഘോരാ സംഭൂതാ നിമ്നഗാ തഥാ

അതിനുശേഷം ഭയങ്കരമായ വൈതരണി നദി താഴോട്ടു ഒഴുകി ഉദിക്കുന്നു.

അഥാന്യേ ശൂല ആരോപ്യ ദൂതാഃ പാദേഷു ഗൃഹ്യ വൈ

അതിനുശേഷം മറ്റുള്ളവരെ ദൂതന്മാര്‍ കാലില്‍ പിടിച്ച് മൂര്‍ച്ഛയിലാക്കി മൂര്‍ച്ഛയിലാക്കി കൂറ്റന്‍ കൂമ്പാരത്തില്‍ കുത്തുന്നു.

നാനുഷ്ണേ രുധിരേ തത്ര ഫേനമാലാസമാകുലാഃ

അവിടെ ചൂടില്ലാത്ത രക്തത്തില്‍ അവര്‍ നുരയും ചെളിയും നിറഞ്ഞ് അലമുറയിടുന്നു.

അനുത്താര്യ തദാ തസ്യാ ഉച്ഛ്രിതാ വികൃതാവശാഃ

അവരെ അതു കടക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഉയർത്തി വലിച്ചുമാറ്റുന്നു; അവര്‍ വളരെയധികം വക്രരൂപവും അശക്തതയും അനുഭവിക്കുന്നു.

തത്ര ശുഷ്യന്തി തേ പാപാഃ സര്വദോഷസമന്വിതാഃ

അവിടെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ പാപികള്‍ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു.

അഥാന്യേ ബഹവസ്തത്ര ബഹുഭിശ്ചാപി ദൂതകൈഃ 198.

അതിനുശേഷം അവിടെ അനേകം ആളുകളും അനവധി ദൂതന്മാരുമുണ്ട്.

അസിശക്തിപ്രഹാരൈശ്ച താഡയന്തി പുനഃപുനഃ

അവരെ വാളും കുന്തവും കൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും അടിക്കുന്നു.

കൂഷ്മാണ്ഡാ യാതുധാനാശ്ച ലംബമാനാ ഭയാനകാഃ

കൂഷ്മാണ്ഡന്മാരും യാതുധാനന്മാരും ഭയാനകമായി തൂങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.

വേദനാര്ത്താസ്തു വേഗേന ശീഘ്രം ശാഖാ ഉപാരുഹന് ।। തത്ര തേ നിഹതാ ഘോരാ രാക്ഷസാഃ പിശിതാശനാഃ

വേദനയാല്‍ വേദനിച്ചവര്‍ വേഗത്തില്‍ കൊമ്പുകളില്‍ കയറിയെത്തുന്നു; അവിടെ ഭയങ്കരമായ രാക്ഷസന്മാര്‍, മാംസം തിന്നുന്നവര്‍, കൊല്ലപ്പെടുന്നു.

ഘ്നന്തി ചാരൂഢഗാത്രാണി നിഃശങ്കം തമസാ വൃതമ്

കയറിയ ശരീരങ്ങളെ അവര്‍ ഭയമില്ലാതെ, ഇരുണ്ടതില്‍ മറഞ്ഞ് അടിക്കുന്നു.

യഥാ ച കുക്കുടം ഖാദേത് കശ്ചിന്മ്ലേച്ഛോ നിരാകൃതഃ

മറ്റുള്ളവരാൽ തള്ളപ്പെട്ട ഒരു മ്ളേച്ഛൻ കോഴിയെ തിന്നുന്നതുപോലെ,

പക്വമാമ്രഫലം യദ്വന്നരഃ ഖാദേദ്യഥാ വനേ

കാട്ടിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ പാകമായ മാമ്പഴം തിന്നുന്നതുപോലെയും,

ചൂഷയിത്വാ തു താന്സര്വാംസ്തേ ച തസ്മിന്നഗോത്തമേ

അവയെ മുഴുവൻ ചൂഷിച്ച് കഴിഞ്ഞാൽ, അവരും ആ ഉത്തമ നഗരത്തിൽ തന്നെ തുടരുന്നു.

തതോ ജവേന സംയുക്താ വനസ്ഥാശ്ചൂഷിതാഃ പുനഃ

പിന്നീട് വേഗതയോടെ കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവരെ വീണ്ടും ചൂഷിക്കുന്നു.