വരാഹപുരാണമ്

അഥ നചികേതസോ ആഗമനവര്ണനമ് ഗതശ്ച പരമം സ്ഥാനം യത്ര രാജാ ദുരാസദഃ

ഇപ്പോൾ നചികേതാസിന്റെ മടങ്ങിവരവിന്റെ വിവരണം തുടങ്ങുന്നു: അവൻ ഭയങ്കരനായ രാജാവ് വസിക്കുന്ന പരമോന്നത സ്ഥാനത്തെത്തിയിരുന്നു.

തതോ ഹൃഷ്ടമനാ രാജന്പുത്രം ദൃഷ്ട്വാ തപോനിധിഃ

അപ്പോൾ രാജാവേ, തന്റെ മകനെ കണ്ട സന്യാസി ഹൃദയത്തിൽ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.

ദിവം ച പൃഥിവീം ചൈവ നാദയാമാസ ഹൃഷ്ടവത്

സന്തോഷത്തോടെ അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തെയും ഭൂമിയെയും മുഴുവൻ മുഴങ്ങുന്നവണ്ണം ആഹ്ലാദിച്ചു.

പശ്യന്തു മമ പുത്രസ്യ പ്രഭാവം ദിവ്യതേജസഃ

എന്റെ മകന്റെ ദിവ്യപ്രഭയുള്ള ശക്തി എല്ലാവരും കാണട്ടെ.

പിതൃസ്നേഹാനുഭാവേന ഗുരുശുശ്രൂഷയാപി ച

പിതാവിന്റെ സ്‌നേഹവും ഗുരുവിന്‍റെ ഭക്തിപൂർവ്വമായ സേവനവും കൊണ്ടാണ്

ലോകേ മത്സദൃശോ നാസ്തി പുമാന്ഭാഗ്യസമന്വിതഃ

ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് സമാനമായ ഭാഗ്യശാലിയായ പുരുഷൻ മറ്റൊരാളുമില്ല.

കച്ചിത്ത്വം ന ഹതോ വത്സ നൈവ ബദ്ധോ യമാലയേ

എന്റെ കുഞ്ഞേ, നീ യമലോകത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതോ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതോ അല്ലെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിത്തേ വ്യാധയോ ഘോരാ നാന്വഗച്ഛന്യമാലയേ

യമലോകത്തിൽ നിന്നെ ഭയാനകമായ രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ചില്ലെന്ന് ഞാൻ ആശിക്കുന്നു.

കച്ചിദ്രാജാ ത്വയാ ദൃഷ്ടഃ പ്രേതാനാമധിപോ ബലീ

നീ പ്രേതന്മാരുടെ ശക്തനായ രാജാവിനെ കണ്ടുവെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിന്ന തുഷ്ടോ ഭഗവാംസ്ത്വാം ദൃഷ്ട്വാ സ്വയമാഗതമ് 194.

നീ സ്വയം എത്തിയപ്പോൾ ഭഗവാൻ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിദ്ദൌവാരികാസ്തത്ര ന രൌദ്രാസ്ത്വാം യമാലയേ

യമലോകത്തിലെ വാതില്കാവൽക്കാരൻമാർ നിന്നോടു ക്രൂരരായിരുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിത്പന്ഥാസ്ത്വയാ ലബ്ധോ നിര്ഗമോ വാ യമാലയേ

യമലോകത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കുള്ള വഴി നീ കണ്ടെത്തിയെന്നു ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഋഷയശ്ച മഹാഭാഗാ ദ്വിജാശ്ച സുമഹാവ്രതാഃ

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ മഹർഷിമാരും വലിയ വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാരും

ഏവമാഭാഷമാണം തു ശ്രുത്വാ സര്വേ വനൌകസഃ

അവനെ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ വനവാസികളും

ജപന്തശ്ചൈവ ജാപ്യാനി പൂജയന്തശ്ച ദേവതാഃ

അവർ ജപങ്ങൾ ജപിക്കുകയും ദേവതകളെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഏകപാദേന തിഷ്ഠന്തഃ പശ്യന്തോഽന്യേ ദിവാകരമ്

ചിലർ ഒരു കാലിൽ നിൽക്കുകയും, മറ്റുള്ളവർ സൂര്യനെ നോക്കുകയും ചെയ്തു.

വൈശ്വാനരാ മഹാഭാഗാസ്തപസാ സംശിതവ്രതാഃ

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ തപസ്സിൽ ഉറച്ചവരും അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്നവരുമായ സന്യാസിമാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ദിഗ്വാസസശ്ച ഋഷയോ ദന്തോലൂഖലിനസ്തഥാ

ദിക്കുകൾ മാത്രം വസ്ത്രമാക്കി ജീവിക്കുന്ന ഋഷിമാരും, പല്ലുകളെ മാത്രം ഉലൂഖലായും ഉപയോഗിക്കുന്നവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

ധൂമദാശ്ച തഥാ ചാന്യേ തപ്യമാനാശ്ച പാവകേ

പുക ഭക്ഷ്യമാക്കിയവരും, തീയിൽ കത്തിപ്പോകുന്നവരും മറ്റുള്ളവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഉപവിഷ്ടാസ്തഥാ ചാന്യേ സ്ഥിതാശ്ചാന്യേ സുയന്ത്രിതാഃ 194.

ചിലർ ഇരുന്ന്, ചിലർ നിൽക്കുകയും, ചിലർ വളരെ നിയന്ത്രിതരായും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

തം നാചികേതസം ദൃഷ്ട്വാ യമലോകാദിഹാഗതമ്

യമലോകത്തിൽ നിന്ന് ഇവിടെ വന്ന നചികേതാസിനെ കണ്ടപ്പോൾ,

കേചിദ്വിമനസശ്ചൈവ കേചിത്സംശയവാദിനഃ

ചിലർ മനസ്സിൽ നിരാശയോടെ, ചിലർ സംശയത്തോടെ സംസാരിച്ചു.

ഋഷയ ഊചുഃ നാചികേതഃ സുത പ്രാജ്ഞ സ്വധര്മപരിപാലക

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു: "പ്രജ്ഞാവാനായ നചികേതാ, സ്വധർമ്മം പാലിക്കുന്ന മകനേ,

ബ്രൂഹി സത്യം ത്വയാ ദൃഷ്ടം ശ്രുതം ച സവിശേഷകമ്

നീ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ സത്യം വിശദമായി ഞങ്ങൾക്ക് പറയണം."

അപി ഗുഹ്യം ച വക്തവ്യം പൃഷ്ടേ സതി വിശേഷതഃ

പ്രത്യേകിച്ച് ചോദിച്ചാൽ, രഹസ്യമായതും നീ പറയേണ്ടതാണ്.

മൃതം നൈവ പരം താത ദൃശ്യതേ കാലമായയാ

കാലത്തിന്റെ മായയാൽ, മരിച്ചവരെ യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല, പ്രിയനേ.

ഇഹ ചൈവ കൃതം യത്തു തത്പരത്രോപഭുജ്യതേ

ഇവിടെ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ അപ്പുറ ലോകത്ത് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു.

തഥാഽത്ര ദൃശ്യതേ കാലേ കാലസ്യൈവ തു മായയാ

ഇവിടെയും കാര്യങ്ങൾ സമയത്തിന് അനുസരിച്ച് കാണപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ അതും കാലത്തിന്റെ മായയാൽ മാത്രമാണ്.

തസ്യ പാരം ന ഗച്ഛന്തി ബഹവഃ പാരചിന്തകാഃ

അപ്പുറത്തേക്ക് എത്താൻ ആലോചിക്കുന്നവരിൽ പലരും അതിലേക്ക് എത്തുന്നില്ല.