വരാഹപുരാണമ്

ദീക്ഷാം ധാരയതേ ബ്രഹ്മാ സ തേനൈവ സുയന്ത്രിതഃ

ബ്രഹ്മാവ് ആ ദൈവത്താൽ നല്ലപോലെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെട്ട് ദീക്ഷ സ്വീകരിച്ചു.

സംവര്തേന പുരാ താത സര്വേ ലോകാഃ സദൈവതാഃ

പണ്ടൊരു കാലത്ത്, അച്ഛാ, സംഹാരകാലത്ത്, ദേവതകളോടുകൂടിയ എല്ലാ ലോകങ്ങളും—

പാതാലേ പാലയന് സത്യം ബദ്ധോ വൈരോചനോ വസന്

പാതാളത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന വിരോചനന്റെ മകൻ സത്യം കാത്തു ജീവിച്ചു, അതുകൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു.

സ്ഥിതഃ സത്യേ മഹാവിന്ധ്യോ വര്ദ്ധമാനോ ന വര്ദ്ധതേ

മഹാവിന്ദ്യപർവതം സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു; വളരുന്നുവെങ്കിലും അതിന്റെ അളവ് കൂടുന്നില്ല.

ഗൃഹധര്മാശ്ച യേ ദൃഷ്ടാ വാനപ്രസ്ഥാശ്ച ശോഭിതാഃ

ഗൃഹസ്ഥധർമ്മങ്ങൾ കാണപ്പെടുന്നു; വാനപ്രസ്ഥന്മാർ ഭംഗിയായി ജീവിക്കുന്നു.

അശ്വമേധസഹസ്രം ച സത്യം ച തുലയാ ധൃതമ്

ആയിരം അശ്വമേധയാഗവും സത്യവും തുലയിൽ തൂക്കിയാൽ തുല്യമാണ്.

സത്യേന പാല്യതേ ധര്മോ ധര്മോ രക്ഷതി രക്ഷിതഃ

സത്യത്താൽ ധർമ്മം കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു; ധർമ്മം കാത്തവനെ ധർമ്മം തന്നെ സംരക്ഷിക്കും.

ഏവമുക്ത്വാ ഹൃഷ്ടപുഷ്ടഃ സ്വേന ദേഹേന സുവ്രത 193.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, സന്തോഷത്തോടെയും ഉല്ലാസത്തോടെയും തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉജ്ജ്വലനായി, സദാചാരനായവൻ—

ഋഷിപുത്രോ മഹാതേജാ സത്യവാഗനസൂയകഃ

മഹാതേജസ്സുള്ള ഋഷിപുത്രൻ, സത്യവാചകനും കപടമില്ലാത്തവനും ആയിരുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ പ്രാഗിതിഹാസേ സംസാരചക്രേ നചികേതപ്രയാണം നാമ ത്രിനവത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇതോടെ മഹത്തായ വരാഹപുരാണത്തിലെ പുരാതന കഥകളിൽ സംസാരചക്രത്തിൽ നചികേതാസിന്റെ യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള നൂറിനൊന്നു തൊണ്ണൂറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ നചികേതസോ ആഗമനവര്ണനമ് ഗതശ്ച പരമം സ്ഥാനം യത്ര രാജാ ദുരാസദഃ

ഇപ്പോൾ നചികേതാസിന്റെ മടങ്ങിവരവിന്റെ വിവരണം തുടങ്ങുന്നു: അവൻ ഭയങ്കരനായ രാജാവ് വസിക്കുന്ന പരമോന്നത സ്ഥാനത്തെത്തിയിരുന്നു.

തതോ ഹൃഷ്ടമനാ രാജന്പുത്രം ദൃഷ്ട്വാ തപോനിധിഃ

അപ്പോൾ രാജാവേ, തന്റെ മകനെ കണ്ട സന്യാസി ഹൃദയത്തിൽ അതിയായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.

ദിവം ച പൃഥിവീം ചൈവ നാദയാമാസ ഹൃഷ്ടവത്

സന്തോഷത്തോടെ അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തെയും ഭൂമിയെയും മുഴുവൻ മുഴങ്ങുന്നവണ്ണം ആഹ്ലാദിച്ചു.

പശ്യന്തു മമ പുത്രസ്യ പ്രഭാവം ദിവ്യതേജസഃ

എന്റെ മകന്റെ ദിവ്യപ്രഭയുള്ള ശക്തി എല്ലാവരും കാണട്ടെ.

പിതൃസ്നേഹാനുഭാവേന ഗുരുശുശ്രൂഷയാപി ച

പിതാവിന്റെ സ്‌നേഹവും ഗുരുവിന്‍റെ ഭക്തിപൂർവ്വമായ സേവനവും കൊണ്ടാണ്

ലോകേ മത്സദൃശോ നാസ്തി പുമാന്ഭാഗ്യസമന്വിതഃ

ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് സമാനമായ ഭാഗ്യശാലിയായ പുരുഷൻ മറ്റൊരാളുമില്ല.

കച്ചിത്ത്വം ന ഹതോ വത്സ നൈവ ബദ്ധോ യമാലയേ

എന്റെ കുഞ്ഞേ, നീ യമലോകത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതോ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതോ അല്ലെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിത്തേ വ്യാധയോ ഘോരാ നാന്വഗച്ഛന്യമാലയേ

യമലോകത്തിൽ നിന്നെ ഭയാനകമായ രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ചില്ലെന്ന് ഞാൻ ആശിക്കുന്നു.

കച്ചിദ്രാജാ ത്വയാ ദൃഷ്ടഃ പ്രേതാനാമധിപോ ബലീ

നീ പ്രേതന്മാരുടെ ശക്തനായ രാജാവിനെ കണ്ടുവെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിന്ന തുഷ്ടോ ഭഗവാംസ്ത്വാം ദൃഷ്ട്വാ സ്വയമാഗതമ് 194.

നീ സ്വയം എത്തിയപ്പോൾ ഭഗവാൻ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിദ്ദൌവാരികാസ്തത്ര ന രൌദ്രാസ്ത്വാം യമാലയേ

യമലോകത്തിലെ വാതില്കാവൽക്കാരൻമാർ നിന്നോടു ക്രൂരരായിരുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

കച്ചിത്പന്ഥാസ്ത്വയാ ലബ്ധോ നിര്ഗമോ വാ യമാലയേ

യമലോകത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കുള്ള വഴി നീ കണ്ടെത്തിയെന്നു ഞാൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഋഷയശ്ച മഹാഭാഗാ ദ്വിജാശ്ച സുമഹാവ്രതാഃ

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ മഹർഷിമാരും വലിയ വ്രതങ്ങൾ പാലിക്കുന്ന ദ്വിജന്മാരും

ഏവമാഭാഷമാണം തു ശ്രുത്വാ സര്വേ വനൌകസഃ

അവനെ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാ വനവാസികളും

ജപന്തശ്ചൈവ ജാപ്യാനി പൂജയന്തശ്ച ദേവതാഃ

അവർ ജപങ്ങൾ ജപിക്കുകയും ദേവതകളെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഏകപാദേന തിഷ്ഠന്തഃ പശ്യന്തോഽന്യേ ദിവാകരമ്

ചിലർ ഒരു കാലിൽ നിൽക്കുകയും, മറ്റുള്ളവർ സൂര്യനെ നോക്കുകയും ചെയ്തു.

വൈശ്വാനരാ മഹാഭാഗാസ്തപസാ സംശിതവ്രതാഃ

മഹാഭാഗ്യശാലികളായ തപസ്സിൽ ഉറച്ചവരും അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്നവരുമായ സന്യാസിമാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ദിഗ്വാസസശ്ച ഋഷയോ ദന്തോലൂഖലിനസ്തഥാ

ദിക്കുകൾ മാത്രം വസ്ത്രമാക്കി ജീവിക്കുന്ന ഋഷിമാരും, പല്ലുകളെ മാത്രം ഉലൂഖലായും ഉപയോഗിക്കുന്നവരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.

ധൂമദാശ്ച തഥാ ചാന്യേ തപ്യമാനാശ്ച പാവകേ

പുക ഭക്ഷ്യമാക്കിയവരും, തീയിൽ കത്തിപ്പോകുന്നവരും മറ്റുള്ളവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.