വരാഹപുരാണമ്

അശ്വമേധേ തഥാ വൃത്തേ രാജാ വൈ ജനമേജയഃ

അശ്വമേധയാഗം നടന്ന ശേഷം രാജാവ് ജനമേജയൻ

പ്രായശ്ചിത്തം ചരിത്വൈവമാഗതോ ഗജസാഹ്വയമ്

പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തു, അങ്ങനെ ഗജസാഹ്വയത്തിൽ എത്തി.

ഋഷിം പരമസമ്പന്നം വൈശമ്പായനമഞ്ജസാ

അവൻ പരമവിദ്വാൻ ആയ വൈശംപായനമുനിയെ നേരിട്ട് സമീപിച്ചു.

കുരൂണാം പശ്ചിമോ രാജാ പശ്ചാത്താപേന പീഡിതഃ

കുരുവംശത്തിലെ അവസാന രാജാവ്, വലിയ പശ്ചാത്താപത്തിൽ പീഡിതനായി,

ജനമേജയ ഉവാച കര്മപാകഫലം യസ്മിന്മാനുഷൈരുപ ഭുജ്യതേ

ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: മനുഷ്യർ അവരുടെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന സ്ഥലം ഏതാണ്?

ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ശ്രോതും കീദൃശം തു യമാലയമ്

ഇത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; യമന്റെ വാസസ്ഥലം എങ്ങനെയാണ്?

ന ഗച്ഛേയം കഥം വിപ്ര പ്രേതരാജ്ഞോ നിവേശനമ്

ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ പ്രേതരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് പോകാതിരിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?

സൂത ഉവാച ഉവാച മധുരം വാക്യം രാജാനം ജനമേജയമ്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവൻ രാജാവ് ജനമേജയനോട് മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വൈശമ്പായന ഉവാച ।। ശൃണു രാജന്പുരാവൃത്താം കഥാം പരമശോഭനാമ് । ധര്മവൃദ്ധികരീം നിത്യാം യശസ്യാം കീര്തിവര്ദ്ധിനീമ് ।। 193.

വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, നീ ധർമ്മവും യശസ്സും കീർത്തിയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ പുരാതനകഥ കേൾക്കുക.

പാവനീം സര്വപാപാനാം പ്രവൃത്തൌ ശുഭകാരിണീമ്

അത് എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കും ശുദ്ധിയേകുകയും, പറയുമ്പോൾ itself ശുഭഫലങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

കശ്ചിദാസീത്പുരാ രാജനൃഷിഃ പരമധാര്മികഃ

രാജാവേ, ഒരിക്കൽ പരമധാർമ്മികനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.

തസ്യ പുത്രോ മഹാതേജാ യോഗമാസ്ഥായ ബുദ്ധിമാന്

അവനു മഹത്തായ തേജസ്സും ബുദ്ധിയും യോഗത്തിൽ സ്ഥിരതയും ഉള്ള ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.

തേന രുഷ്ടേന ശപ്തോഽഭൂത്പുത്രഃ പരമധാര്മികഃ

അവനോടു കോപിച്ചപ്പോൾ, ആ പരമധാർമ്മികനായ മകൻ ശപിക്കപ്പെട്ടു.

തഥേത്യുക്ത്വാ മഹാതേജാഃ പുത്രഃ പരമധാര്മികഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള, അത്യന്തം ധാർമ്മികനായ മകൻ സമ്മതിച്ചു.

ക്ഷണേനാന്തര്ഹിതോ ജാതഃ പിതരം പ്രത്യുവാച ഹ

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അദൃശ്യനായി, പിന്നെ അച്ഛനോടു സംസാരിച്ചു.

മാ ഭൂദ്വാക്യം ച തേ മിഥ്യാ ധാര്മികസ്യ കദാചന

ധാർമ്മികനായവന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും പൊയ്യാകരുത്.

ഇഹ ചൈവ പുനസ്താവദാഗമിഷ്യേ ന സംശയഃ

ഇവിടെ തന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വരും, അതിൽ സംശയമില്ല.

മിഥ്യാഭിശംസിനം താത യഥേഷ്ടം താരയിഷ്യതി 193.

അച്ഛാ, ആരെങ്കിലും പൊയ്മൊഴി പറഞ്ഞാൽ അവനെ അവൻ ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ രക്ഷിക്കും.

അപ്രവൃത്തസ്ത്വസമ്ഭാഷ്യോ യോഽഹം മിഥ്യാ പ്രയുക്തവാന്

എങ്കിൽ ഞാൻ പൊയ്മൊഴി പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനോ ആരോടും സംസാരിക്കാനോ യോഗ്യതയില്ല.

അഹം പുത്ര ന സദ്വാദീ ന ക്ഷമേ ധര്മദൂഷിതമ്

മകനേ, ഞാൻ സത്യം പറയുന്നവനല്ല, ധർമ്മം ലംഘിക്കുന്നത് ഞാൻ സഹിക്കാറുമില്ല.

ധര്മജ്ഞശ്ച യശസ്വീ ച നിത്യം ക്ഷാന്തോ ജിതേന്ദ്രിയഃ

ധർമ്മം അറിയുന്നവനും, പ്രശസ്തനും, എല്ലായ്പ്പോഴും ക്ഷമയുള്ളവനും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവനും ആകണം.

യാചിതസ്ത്വം മയാ പുത്ര ഗന്തും വൈ തത്ര നാര്ഹസി

മകനേ, അവിടെ പോകരുതെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് അപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, നീ പോകാൻ പാടില്ല.

യദി വൈവസ്വതോ രാജാ തത്ര പ്രാപ്തം യദൃച്ഛയാ

വൈവസ്വതൻ രാജാവ് അവിടേക്ക് യാദൃശ്ചികമായി വന്നാൽ,

വിനശ്യേയമഹം പശ്യ കുലസേതുവിനാശനഃ

ഞാൻ നശിക്കും — കാണൂ, കുടുംബത്തിന്റെ ബന്ധം നശിക്കുന്നു.

നരകസ്യ പുദിത്യാഖ്യാ ദുഃഖേന നരകം വിദുഃ

'പുദിത' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന നരകസ്ഥലം — അതിന്റെ ദു:ഖം കൊണ്ടാണ് ആളുകൾ അതിനെ നരകം എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

അപുത്രസ്യ ഹി തത്സര്വം മോഘം ഭവതി നിശ്ചയഃ

മകനില്ലാത്തവനു ആ എല്ലാം നിർഫലമായിത്തീരുന്നു, ഇതു ഉറപ്പാണ്.

ശുശ്രൂഷാവാന്ഭവേച്ഛൂദ്രോ വൈശ്യോ വാ കൃഷിജീവനഃ

സേവനം ചെയ്യുന്ന ശൂദ്രനും, കൃഷി ചെയ്ത് ജീവിക്കുന്ന വൈശ്യനും,

തപോ വാ വിപുലം തപ്ത്വാ ദത്ത്വാ ദാനമനുത്തമമ് 193.

അല്ലെങ്കിൽ വലിയ തപസ്സ് ചെയ്തവനും, അതുല്യമായ ദാനം നൽകിയവനും,

പുത്രേണ ലഭതേ ജന്മ പൌത്രേണ തു പിതാമഹഃ

മകനിലൂടെ ജനനം ലഭിക്കുന്നു, മകന്റെ മകനിലൂടെ പിതാമഹനും ജനിക്കുന്നു.