വരാഹപുരാണമ്

ദദാതി മധുപര്കം യഃ സ യാതി പരമാം ഗതിമ്

മധുപർക്കം അർപ്പിക്കുന്നവൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കും.

ദീക്ഷിതായ ച ദാതവ്യോ യശ്ച ശിഷ്യോ ഗുരുപ്രിയഃ

ദീക്ഷയേറ്റവനും ഗുരുവിന് പ്രിയനായ ശിഷ്യനും ഇതു സ്വീകരിക്കേണ്ടതാണ്.

ശൃണോതി മധുപര്ക്കസ്യ ചാഖ്യാനം പാപനാശനമ്

മധുപർക്കത്തിന്റെ കഥ കേൾക്കുന്നവൻ്റെ പാപങ്ങൾ നശിക്കും.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ മധുപര്ക്കവിഭാവനമ്

ഇതാണ്, ഭദ്രയേ, ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞ മധുപർക്കത്തിന്റെ വിശദീകരണം.

രാജദ്വാരേ ശ്മശാനേ വാ ഭയേ ച വ്യസനേ തഥാ

രാജാവിന്റെ വാതിലിൽ, ശ്മശാനത്തിൽ, ഭയത്തിലും ദുരിതത്തിലും അതുപോലെ,

അപുത്രോ ലഭതേ പുത്രമഭാര്യശ്ച പ്രിയാം ലഭേത്

മകനില്ലാത്തവന് മകൻ ലഭിക്കും, ഭാര്യയില്ലാത്തവന് പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ലഭിക്കും.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭൂമേ മഹാശാന്തിം സുഖാവഹാമ്

ഭൂമിദേവി, സന്തോഷവും മഹത്തായ സമാധാനവും നൽകുന്ന ഈ മഹാനായ ശാന്തികർമ്മം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

യസ്ത്വനേന വിധാനേന കുര്യാച്ഛാന്തിമനുത്തമാമ് 192.

ഈ വിധത്തിൽ ഈ ഉത്തമമായ ശാന്തികർമ്മം ആരെങ്കിലും നടത്തുകയാണെങ്കിൽ,

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ സര്വശാന്തികരണം നാമ ദ്വിനവത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ 'സർവ്വശാന്തികരണ'ം എന്ന നൂറ്റിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു.

അഥ നചികേതഃ പ്രയാണവര്ണനമ് വ്യാസശിഷ്യം മഹാപ്രാജ്ഞം വേദവേദാങ്ഗപാരഗമ്

ഇപ്പോൾ നചികേതാസിന്റെ യാത്രയുടെ വിവരണം തുടങ്ങുന്നു; വ്യാസന്റെ ശിഷ്യനും വേദങ്ങളിലെയും അതിന്റെ ശാഖകളിലെയും പ്രഗത്ഭനും മഹാപണ്ഡിതനുമാണ് അവൻ.

അശ്വമേധേ തഥാ വൃത്തേ രാജാ വൈ ജനമേജയഃ

അശ്വമേധയാഗം നടന്ന ശേഷം രാജാവ് ജനമേജയൻ

പ്രായശ്ചിത്തം ചരിത്വൈവമാഗതോ ഗജസാഹ്വയമ്

പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തു, അങ്ങനെ ഗജസാഹ്വയത്തിൽ എത്തി.

ഋഷിം പരമസമ്പന്നം വൈശമ്പായനമഞ്ജസാ

അവൻ പരമവിദ്വാൻ ആയ വൈശംപായനമുനിയെ നേരിട്ട് സമീപിച്ചു.

കുരൂണാം പശ്ചിമോ രാജാ പശ്ചാത്താപേന പീഡിതഃ

കുരുവംശത്തിലെ അവസാന രാജാവ്, വലിയ പശ്ചാത്താപത്തിൽ പീഡിതനായി,

ജനമേജയ ഉവാച കര്മപാകഫലം യസ്മിന്മാനുഷൈരുപ ഭുജ്യതേ

ജനമേജയൻ ചോദിച്ചു: മനുഷ്യർ അവരുടെ കർമ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന സ്ഥലം ഏതാണ്?

ഏതദിച്ഛാമ്യഹം ശ്രോതും കീദൃശം തു യമാലയമ്

ഇത് ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; യമന്റെ വാസസ്ഥലം എങ്ങനെയാണ്?

ന ഗച്ഛേയം കഥം വിപ്ര പ്രേതരാജ്ഞോ നിവേശനമ്

ബ്രാഹ്മണനേ, ഞാൻ പ്രേതരാജാവിന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് പോകാതിരിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?

സൂത ഉവാച ഉവാച മധുരം വാക്യം രാജാനം ജനമേജയമ്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: അവൻ രാജാവ് ജനമേജയനോട് മധുരമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

വൈശമ്പായന ഉവാച ।। ശൃണു രാജന്പുരാവൃത്താം കഥാം പരമശോഭനാമ് । ധര്മവൃദ്ധികരീം നിത്യാം യശസ്യാം കീര്തിവര്ദ്ധിനീമ് ।। 193.

വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, നീ ധർമ്മവും യശസ്സും കീർത്തിയും വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ പുരാതനകഥ കേൾക്കുക.

പാവനീം സര്വപാപാനാം പ്രവൃത്തൌ ശുഭകാരിണീമ്

അത് എല്ലാ പാപങ്ങൾക്കും ശുദ്ധിയേകുകയും, പറയുമ്പോൾ itself ശുഭഫലങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

കശ്ചിദാസീത്പുരാ രാജനൃഷിഃ പരമധാര്മികഃ

രാജാവേ, ഒരിക്കൽ പരമധാർമ്മികനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു.

തസ്യ പുത്രോ മഹാതേജാ യോഗമാസ്ഥായ ബുദ്ധിമാന്

അവനു മഹത്തായ തേജസ്സും ബുദ്ധിയും യോഗത്തിൽ സ്ഥിരതയും ഉള്ള ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.

തേന രുഷ്ടേന ശപ്തോഽഭൂത്പുത്രഃ പരമധാര്മികഃ

അവനോടു കോപിച്ചപ്പോൾ, ആ പരമധാർമ്മികനായ മകൻ ശപിക്കപ്പെട്ടു.

തഥേത്യുക്ത്വാ മഹാതേജാഃ പുത്രഃ പരമധാര്മികഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹത്തായ തേജസ്സുള്ള, അത്യന്തം ധാർമ്മികനായ മകൻ സമ്മതിച്ചു.

ക്ഷണേനാന്തര്ഹിതോ ജാതഃ പിതരം പ്രത്യുവാച ഹ

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അദൃശ്യനായി, പിന്നെ അച്ഛനോടു സംസാരിച്ചു.

മാ ഭൂദ്വാക്യം ച തേ മിഥ്യാ ധാര്മികസ്യ കദാചന

ധാർമ്മികനായവന്റെ വാക്ക് ഒരിക്കലും പൊയ്യാകരുത്.

ഇഹ ചൈവ പുനസ്താവദാഗമിഷ്യേ ന സംശയഃ

ഇവിടെ തന്നെ ഞാൻ വീണ്ടും വരും, അതിൽ സംശയമില്ല.

മിഥ്യാഭിശംസിനം താത യഥേഷ്ടം താരയിഷ്യതി 193.

അച്ഛാ, ആരെങ്കിലും പൊയ്മൊഴി പറഞ്ഞാൽ അവനെ അവൻ ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ രക്ഷിക്കും.

അപ്രവൃത്തസ്ത്വസമ്ഭാഷ്യോ യോഽഹം മിഥ്യാ പ്രയുക്തവാന്

എങ്കിൽ ഞാൻ പൊയ്മൊഴി പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്, എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനോ ആരോടും സംസാരിക്കാനോ യോഗ്യതയില്ല.