വരാഹപുരാണമ്

നിരയാത്തേഽപി മുച്യന്തേ തൃപ്തിര്ഭവതി ചാക്ഷയാ

അവര്‍ നരകത്തില്‍ ആയിരുന്നാലും മോചിതരാകുന്നു; അവരുടെ തൃപ്തി അക്ഷയമാവുന്നു.

വിപ്രാണാം വചനം കൃത്വാ യഥാശക്ത്യാ ച ദക്ഷിണാ

വിപ്രന്മാരുടെ വാക്ക് അനുസരിച്ച് കഴിവനുസരിച്ച് ദാനം നല്‍കുമ്പോള്‍,

ദേയോ നീലോ വൃഷസ്തത്ര നരകാര്ത്തിവിനാശനഃ

അവിടെ ഒരു കറുത്ത കാളയെ ദാനം ചെയ്യണം; അതാണ് നരകവേദനകള്‍ നീക്കുന്നത്.

ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണി പിതരസ്തേന തര്പിതാഃ

ഇതിലൂടെ പിതാക്കന്മാര്‍ അറുപതിനായിരം വര്‍ഷത്തേക്ക് സംതൃപ്തരാകും.

ഉദ്ധൃതോ യദി സുശ്രോണി പംകഃ ശൃങ്ഗേണ തേന ച

സുന്ദരിയേ, അതിന്റെ കൊമ്പുകൊണ്ട് ചതളം ഉയര്‍ത്തിയാല്‍,

താനുദ്ധൃത്യ വരാരോഹേ സോമലോകം സ ഗച്ഛതി

അവരെ ഉയര്‍ത്തിയ ശേഷം, മനോഹരിയായവളേ, അവന്‍ സോമലോകത്തിലെത്തുന്നു.

ഷഷ്ടിവര്ഷസഹസ്രാണി ഷഷ്ടിവര്ഷശതാനി ച ൧൯൦.

അറുപതിനായിരം വര്‍ഷവും അറുപത് നൂറ് വര്‍ഷവും.

ഏഷ ധര്മോ ഗൃഹസ്ഥാനാം പുത്ര പൌത്രസമന്വിതാഃ

മക്കളും മുമ്മാരുമൊപ്പമുള്ള ഗൃഹസ്ഥരുടെ ധര്‍മ്മം ഇതാണ്.

പിപീലികാദിഭൂതാനി ജങ്ഗമാശ്ച വിഹങ്ഗമാഃ

ഉരുളന്‍മുതലായ ജീവികളും, സഞ്ചരിക്കുന്നവരും പക്ഷികളും,

ഏവം ഗൃഹാശ്രമോ മൂലം ധര്മസ്തത്ര പ്രതിഷ്ഠിതഃ

ഇങ്ങനെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം തന്നെ അടിസ്ഥാനമാണ്; അവിടെ തന്നെയാണ് ധര്‍മ്മം നിലനില്‍ക്കുന്നത്.

തിഥൌ പര്വണി യേ ചൈവ സ്വപിതൄംസ്താരയന്തി വൈ

തിഥിയോ ഉത്സവദിനമോ ആയപ്പോള്‍ പിതാക്കന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നവര്‍,

ന യജ്ഞദാനാധ്യയനോപവാസൈസ്തീര്ഥാഭിഷേകൈരപി ചാഗ്നിഹോത്രൈഃ

യജ്ഞം, ദാനം, പഠനം, ഉപവാസം, തീർത്ഥസ്നാനം, അഗ്നിയിലേക്ക് ഹോമം എന്നിവകൊണ്ടല്ല,

പിതരോ നിര്ഗതാസ്തത്ര ബ്രഹ്മവിഷ്ണുശരീരഗാഃ

ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ച പിതാക്കന്മാർ അവിടെ നിന്നു പുറപ്പെട്ടു.

ഏവം ക്രമേണ വൈ തത്ര പിതൃദേവാ വസുന്ധരേ

ഇങ്ങനെ ക്രമമായി, ഭൂമിദേവി, പിതൃദേവതകൾ അവിടെ വസിച്ചു.

തത ഏതേ ന ജാനന്തി ദേവാഃ ശക്രപുരോഗമാഃ

ഇതിന് ശേഷം, ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തിയ ദേവന്മാർക്കും ഇതറിയില്ല.

ന ച ബ്രഹ്മാ വിജാനാതി നിഃസൃതോ മമ മായയാ

എന്റെ മായയാൽ ഉദിച്ച ബ്രഹ്മാവിനും ഇതറിയില്ല.

പുനശ്ചാന്യത്പ്രവക്ഷ്യാമി പിതൃയജ്ഞേഷു സുന്ദരി ൧൯൦.

സുന്ദരി, പിതൃയജ്ഞങ്ങളെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരു കാര്യം ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നു.

കൃത്വാ വൈ പിണ്ഡസങ്കല്പം ദര്ഭാനാസ്തീര്യ ഭൂതലേ

പിണ്ഡം അർപ്പിക്കാനുള്ള മനസ്സിൽ ധരിപ്പിച്ച്, ദർഭാ പുല്ല് നിലത്ത് വിരിച്ച്,

അജീര്ണേനാഭിപീഡ്യന്തേ ഭുജ്യന്തേ ന ച സുന്ദരി

അജീർണത്താൽ അവർ കഷ്ടപ്പെടുന്നു, സുന്ദരി, ആഹാരം പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കാറില്ല.

ദൃഷ്ടാഃ സോമേന സുശ്രോണി ദേവതാജീര്ണപീഡിതാഃ

സുന്ദരമായ കമരം ഉള്ളവളേ, ദേവതകളുടെ അജീർണപീഡനത്തിൽ വേദനിക്കുന്നവരെ സോമൻ കണ്ടു.

സോമ ഉവാച ഏവം തു ഭാഷമാണസ്യ സോമസ്യ തദനന്തരമ്

സോമൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സോമൻ സംസാരിച്ചശേഷം,

ഊചുസ്തേ സോമമേവാപി വാക്യം നഃ ശ്രൂയതാമിതി

അവർ സോമനോട് പറഞ്ഞു: ഞങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കണം.

ശ്രാദ്ധേ നിയോജിതാസ്തൈസ്തു പിതൃപിണ്ഡേന തര്പിതാഃ

ശ്രാദ്ധത്തിൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവർ പിതൃപിണ്ഡം കൊണ്ടു തൃപ്തരായി.

സോമ ഉവാച സഹിതാസ്തത്ര ഗച്ഛാമോ യഥാ ശ്രേയോ ഭവിഷ്യതി

സോമൻ പറഞ്ഞു: നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് അവിടെ പോകാം, നല്ലത് സംഭവിക്കട്ടെ.

ഏവമുക്താസ്തു സോമേന പിതൃദേവാസ്തദന്തരേ

ഇങ്ങനെ സോമൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ സമയത്ത് പിതൃദേവതകൾ

ദൃഷ്ട്വാ പിതാമഹം ദേവം പ്രണമ്യ സഹസാ ക്ഷിതൌ ൧൯൦.

ദൈവമായ പിതാമഹനെ കണ്ടു, അവർ ഉടൻ നിലത്ത് വണങ്ങി.

യ ഏതേ പിതരോ ദേവ ദുഃഖിതാജീര്ണപീഡിതാഃ

ദേവാ, ഇവർ ദു:ഖവും അജീർണവും അനുഭവിക്കുന്ന പിതാക്കന്മാരാണ്.

യഥാ നശ്യംതി ജീര്ണാനി തഥാ കുരു പിതാമഹ

പിതാമഹാ, ജീർണിച്ചവയെപ്പോലെ ഇവരും നശിക്കട്ടെ.

ഉവാച വചനം തത്ര ബ്രഹ്മാ യോഗീശ്വരം പ്രതി

അവിടെ ബ്രഹ്മാവു യോഗേശ്വരനോടു ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.