വരാഹപുരാണമ്

ഭൂതകാര്യേഷ്വമൂര്തേന ദേവലോകേ തു മൂര്തിനാ । തിഷ്ഠധ്വമപി കാലാന്തേ ലയം ത്വാവിശത ദ്രുതമ് ।। ൧൭.

'ഭൂതങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ രൂപമില്ലാതെ ഇരിക്കുക; ദേവലോകത്തിൽ രൂപത്തോടെ. കാലാവസാനത്തിൽ ഉടൻ ലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുക.'

ശരീരാണി പുനര്നൈവം കര്ത്തവ്യോഽഹമിതി ക്വചിത് । മൂര്ത്തീനാം ച തഥാ തുഭ്യം ദദ്മി നാമാനി വോഽധുനാ ।। ൧൭.

'ശരീരങ്ങൾ ഇനി ഞാൻ ഒരിടത്തും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതില്ല; അതുപോലെ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾക്ക് പേരുകളും നൽകുന്നു.'

അഗ്നേര്വൈശ്വാനരോ നാമ പ്രാണാപാനൌ തഥാശ്വിനൌ । ഭവിഷ്യതി തഥാ ഗൌരീ ഹിമശൈലസുതാ തഥാ ।। ൧൭.

'അഗ്നിക്ക് വൈശ്വാനരൻ എന്ന പേരായിരിക്കും; പ്രാണനും അപാനനും അശ്വിനികളായിരിക്കും; ഗൗരിയും ഹിമശൈലപുത്രിയും അങ്ങനെ തന്നെയാകും.'

പൃഥിവ്യാദിഗണസ്ത്വേഷ ഗജവക്ത്രോ ഭവിഷ്യതി । ശരീരധാതവശ്ചേമേ നാനാഭൂതാനി ഏവ തു । അഹംകാരസ്തഥാ സ്കന്ദഃ കാര്ത്തികേയോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

'ഭൂമിയോടു തുടങ്ങി വരുന്ന ഈ കൂട്ടം ഗജവക്ത്രനാകും; ഈ ശരീരഘടകങ്ങൾ വിവിധ ജീവികൾ ആയിരിക്കും; അഹംഭാവം സ്കന്ദനായി, കാർത്തികേയനായി മാറും.'

ഭാനുശ്ചാദിത്യരൂപോഽസൌ മൂര്ത്താമൂര്ത്ത ച ചക്ഷുഷീ । കാമാദ്യോഽയം ഗണോ ഭൂയോ മാതൃരൂപോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

'ഭാനു സൂര്യസ്വരൂപത്തിൽ ഇരുപക്ഷത്തും രൂപവുമില്ലാതെയും കണ്ണുകളായി നിലകൊള്ളും; ആഗ്രഹം മുതലായ ഈ കൂട്ടം വീണ്ടും മാതാക്കളായി മാറും.'

ശരീരമായാ ദുര്ഗൈഷാ കാരണാന്തേ ഭവിഷ്യതി । ദശ കന്യാ ഭവിഷ്യന്തി കാഷ്ഠാസ്ത്വേതാസ്തു വാരുണാഃ ।। ൧൭.

ഈ ശരീരം മായയാൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു കോട്ടപോലെയാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം അതു ശേഷിക്കും. പത്ത് കന്യകൾ ഉണ്ടാകും; ഇവർ എല്ലാം വാരുണീ സ്വരൂപങ്ങളാണ്.

അയം വായുര്ധനേശസ്തു കാരണാന്തേ ഭവിഷ്യതി । അയം മനോ വിഷ്ണുനാമാ ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൧൭.

ഇവൻ വായുവും ധനത്തിന്റെ ദൈവവുമാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം ഇവൻ ശേഷിക്കും. മനസ്സ് വിഷ്ണുവെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ധര്മോഽപി യമനാമാ ച ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ । മഹത്തത്ത്വം ച ഭഗവാന് മഹാദേവോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

ധർമ്മവും യമനെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. മഹത്ത്വം മഹാദേവനായി ഭാസിക്കും.

ഇന്ദ്രിയാര്ഥാശ്ച പിതരോ ഭവിഷ്യന്തി ന സംശയഃ । അയം സോമഃ സ്വയം ഭൂത്വാ യാമിത്രം സര്വദാമരാഃ ।। ൧൭.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള വസ്തുക്കൾ പിതാക്കളായി മാറും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഈ സോമൻ സ്വയം ഭാവം dhരിച്ച് എല്ലാ അമരന്മാരുടെയും സഖാവായിരിക്കും.

ഏവം വേദാന്തപുരുഷഃ പ്രോക്തോ നാരായണാത്മകഃ । സ്വസ്ഥാനേ ദേവതാഃ സര്വാ ദേവസ്തു വിരരാമ ഹ ।। ൧൭.

ഇങ്ങനെ, വേദാന്തത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, നാരായണസ്വരൂപനായ പുരുഷനെ കുറിച്ച് പ്രഖ്യാപിച്ചു. എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടു; ദൈവം വിശ്രമിച്ചു.

ഏവം പ്രഭാവോ ദേവോഽസൌ വേദവേദ്യോ ജനാര്ദനഃ । കഥിതോ നൃപതേ തുഭ്യം കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി ।। ൧൭.

രാജാവേ, വേദങ്ങൾ വഴി അറിയപ്പെടുന്ന ജനാർദ്ദനന്റെ മഹത്വം ഇതുവരെ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹം?

thumb|പഞ്ചമഹാഭൂതാഃ പ്രജാപാല ഉവാച । കഥമഗ്നേഃ സമുത്പത്തിരശ്വിനോര്വാ മഹാമുനേ । ഗൌര്യാ ഗണപതേര്വാഽപി നാഗാനാം വാ ഗുഹസ്യ ച ।। ൧൮.

പ്രജാപാലൻ ചോദിച്ചു: മഹർഷേ, അഗ്നി എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു? അശ്വിനികൾ എങ്ങനെ? ഗൗരിയും ഗണപതിയും, നാഗങ്ങളും ഗുഹനും എങ്ങനെ ജനിച്ചു?

ആദിത്യചന്ദ്രമാതൄണാം ദുര്ഗായാ വാ ദിശാം തഥാ । ധനദസ്യ ച വിഷ്ണോര്വാ ധര്മസ്യ പരമേഷ്ഠിനഃ ।। ൧൮.

ആദിത്യന്മാർ, മാതാക്കൾ, ദുർഗ്ഗ, ദിക്കുകൾ, ധനദൻ, വിഷ്ണു, ധർമ്മൻ, പരമേശ്വരൻ ഇവർ എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു?

ശമ്ഭോര്വാപി പിതൄണാം ച തഥാ ചന്ദ്രമസോ മുനേ । ശരീരദേവതാ ഹ്യേതാഃ കഥം മൂര്ത്തിത്വമാഗതാഃ ।। ൧൮.

ശംഭു, പിതാക്കന്മാർ, ചന്ദ്രൻ ഇവർ എങ്ങനെ ശരീരധാരികളായി മാറി, മഹർഷേ?

കിം ച താസാം മുനേ ഭോജ്യം കാ വാ സംജ്ഞാ തിഥിശ്ച കാ । യസ്യാം യഷ്ടാസ്ത്വമീ പുംസാം ഫലം യച്ഛന്ത്യനാമയമ് । ഏതന്മേ സരഹസ്യം തു മുനേ ത്വം വക്തുമര്ഹസി ।। ൧൮.

മഹർഷേ, അവർക്കുള്ള ഭക്ഷണം എന്താണ്? അവരുടെ പേരുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ഏത് തിഥിയിലാണ് ഇവരെ ആരാധിച്ചാൽ മനുഷ്യർക്കു നിർമലമായ ഫലം ലഭിക്കുക? ഈ രഹസ്യം മുഴുവനും ദയവായി പറയണം.

മഹാതപാ ഉവാച । യോഗസാധ്യഃ സ്വരൂപേണ ആത്മാ നാരായണാത്മകഃ । സര്വജ്ഞഃ ക്രീഡതസ്തസ്യ ഭോഗേച്ഛാ ചാത്മനാത്മനി । ക്ഷോഭിതേഽഭൂന്മഹാഭൂതേ ഏതച്ഛബ്ദം തദദ്ഭുതമ് ।। ൧൮.

മഹാതപസ്വി പറഞ്ഞു: യോഗത്തിലൂടെ ലഭിക്കാവുന്ന ആത്മാവ്, നാരായണസ്വരൂപൻ, സർവ്വജ്ഞനാണ്. അവൻ കളിയിലായിരുന്നു; അപ്പോൾ അവനിൽ തന്നെ അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഉണർന്നു. ആ മഹാഭൂതം ചലിച്ചപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി.

തമപ്യപ്രീതിമത്തോയം വികാരം സമരോചയത് । വികുര്വതസ്തസ്യ തദാ മഹാനഗ്നിഃ സമുത്ഥിതഃ । കോടിജ്വാലാപരീവാരഃ ശബ്ദവാന് ദഹനാത്മകഃ ।। ൧൮.

അത് കൊണ്ടു, അതിൽ അസന്തോഷം നിറഞ്ഞ വെള്ളം ചലിച്ചു, മാറ്റം സംഭവിച്ചു. ആ മാറ്റത്തിൽ നിന്ന്, കോടികൾ ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, വലിയ ശബ്ദമുള്ള, ദഹനസ്വഭാവമുള്ള മഹാഗ്നി ഉദിച്ചു.

അസാവപ്യതിതേജസ്വീ വികാരം സമരോചയത് । വികുര്വതോ ബഭൌ വഹ്നേര്വായുഃ പരമദാരുണഃ । തസ്മാദപി വികാരസ്ഥാദാകാശം സമപദ്യത ।। ൧൮.

അത് അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ളതായിരുന്നു; അതിലും മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അങ്ങനെ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ വായു ഉദിച്ചു; ആ വായുവിൽ നിന്ന് ആകാശം ഉത്ഭവിച്ചു.

തച്ഛബ്ദലക്ഷണം വ്യോമ സ ച വായുഃ പ്രതാപവാന് । തച്ച തേജോഽമ്ഭസാ യുക്തം ശ്ലിഷ്ടമന്യോന്യതസ്തദാ ।। ൧൮.

ശബ്ദം മുഖ്യമായ ആ ആകാശവും, ശക്തിയുള്ള ആ വായുവും, വെള്ളത്തിൽ ലയിച്ച അഗ്നിയും അന്നേരം പരസ്പരം ചേർന്നു.

തേജസാ ശോഷിതം തോയം വായുനാ ഉഗ്രഗാമിനാ । ബാധിതേന തഥാ വ്യോമ്നാ മാര്ഗേ ദത്തേ തു തത്ക്ഷണാത് ।। ൧൮.

അഗ്നി വെള്ളം ഉണക്കി, ഉഗ്രമായ വായു അതിനെ തള്ളിയെടുത്തു, ആകാശം അതിനെ അമർത്തി; അപ്പോൾ വഴിയൊരുങ്ങി.

പിണ്ഡീഭൂതം തഥാ സര്വം കാഠിന്യം സമപദ്യത । സേയം പൃഥ്വീ മഹാഭാഗ തേഷാം വൃദ്ധതരാഽഭവത് ।। ൧൮.

അങ്ങനെ എല്ലാം കട്ടിയായി കഠിനത്വം നേടി; മഹാഭാഗ്യവതിയായ ഭൂമി അവയിൽ ഏറ്റവും വലുതായി വളർന്നു.

ചതുര്ണാം യോഗകാഠിന്യാദേകൈകഗുണവൃദ്ധിതഃ । പൃഥ്വീ പഞ്ചഗുണാ ജ്ഞേയാ തേഽപ്യേതസ്യാം വ്യവസ്ഥിതാഃ ।। ൧൮.

നാല് ഭൂതങ്ങളുടെ യോജനവും കഠിനത്വവും കൊണ്ടും ഓരോ ഗുണം വർദ്ധിച്ചതിനാലും, ഭൂമി അഞ്ചു ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളതായി അറിയപ്പെടുന്നു; അവയും അതിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

സ ച കാഠിന്യകം കുര്വന് ബ്രഹ്മാണ്ഡം സമപദ്യത । തസ്മിന് നാരായണോ ദേവശ്ചതുര്മൂര്തിശ്ചതുര്ഭുജഃ ।। ൧൮.

അവൻ അതിനെ കഠിനമാക്കി ബ്രഹ്മാണ്ഡം സൃഷ്ടിച്ചു; അതിൽ നാലു രൂപങ്ങളോടും നാലു കൈകളോടും കൂടിയ നാരായണൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

പ്രാജാപത്യേന രൂപേണ സിസൃക്ഷുര്വിവിധാഃ പ്രജാഃ । ചിന്തയന് നാധിഗച്ഛേത സൃഷ്ടിം ലോകപിതാമഹഃ ।। ൧൮.

പ്രജാപതിയുടെ രൂപത്തിൽ വിവിധ ജീവികളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ലോകപിതാമഹൻ ആലോചിച്ചു, പക്ഷേ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള മാർഗം കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

തതോഽസ്യ സുമഹാന് കോപോ ജജ്ഞേ പരമദാരുണഃ । തസ്മാത് കോപാത് സഹസ്ത്രാര്ചിരുത്തസ്ഥൌ ദഹനാത്മകഃ ।। ൧൮.

അതിനുശേഷം അവനിൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ ഒരു വലിയ കോപം ഉദിച്ചു; ആ കോപത്തിൽ നിന്ന് ആയിരം ജ്വാലകളോടെ തീയുടെ സ്വഭാവമുള്ള ഒരു പ്രകാശമാനൻ പിറന്നു.

സ തം ദിധക്ഷുര്ബ്രഹ്മാണം ബ്രഹ്മണോക്തസ്തദാ നൃപ । ഹവ്യം കവ്യം വഹസ്വേതി തതോഽസൌ ഹവ്യവാഹനഃ ।। ൧൮.

ബ്രഹ്മാവിനെ ദഹിപ്പിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച അവനോട് ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും അർപ്പിക്കുന്ന ഹോമങ്ങൾ നീ വഹിക്കണം.' അങ്ങനെ അവൻ ഹവ്യവാഹനൻ ആയി.

ബ്രഹ്മാണം ക്ഷുധിതഃ പ്രായാത് കിം കരോമി പ്രസാധി മാമ് । സ ബ്രഹ്മാ പ്രത്യുവാചാഥ ത്രിധാ തൃപ്തിമവാപ്സ്യസി ।। ൧൮.

വിഷമിച്ച് ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു: 'എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണം? എന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാവ് മറുപടി നൽകി: 'നീ മൂന്നു വിധത്തിൽ തൃപ്തി നേടും.'

ദത്താസു ദക്ഷിണാസ്വാദൌ തൃപ്തിര്ഭൂത്വാ യതോഽമരാന് । നയസേ ദക്ഷിണാഭാഗം ദക്ഷിണാഗ്നിസ്തതോഽഭവത് ।। ൧൮.

യാഗങ്ങളിൽ നൽകിയ ദക്ഷിണയാൽ തൃപ്തി ലഭിച്ചപ്പോൾ, നീ അമരന്മാർക്ക് ദക്ഷിണാഭാഗം നയിക്കുമ്പോൾ, നീ ദക്ഷിണാഗ്നിയായി.

ആ സമന്താദ്ധുതം കിംചിദ് യത് ത്രിലോകേ വിഭാവസോ । തദ് വഹസ്വ സുരാര്ഥായ തതസ്ത്വം ഹവ്യവാഹനഃ ।। ൧൮.

മൂന്നുലോകത്തും എവിടെയെങ്കിലും തീയിൽ അർപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം, ദീപ്തിയുള്ളവനേ, നീ ദേവന്മാർക്കായി വഹിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് നീ ഹവ്യവാഹനൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.