വരാഹപുരാണമ്

ഏവം വ്യവസ്ഥിതേ സോമേ ഷോഡശാത്മന്യഥാക്ഷരേ । പ്രാഗ്വത് തത്ര ഗുണോപേതം ക്ഷേത്രമുത്ഥായ ബഭ്രമ ।। ൧൭.

അങ്ങനെ, പതിനാറ് ഭാഗങ്ങളുള്ള സോമൻ അക്ഷരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്തപ്പോൾ, മുമ്പുപോലെ ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ ആ ശരീരം ഉയർന്ന് ചുറ്റി നടന്നു.

പ്രാഗവസ്ഥം ശരീരം തു ദൃഷ്ട്വാ സര്വജ്ഞപാലിതമ് । താഃ ക്ഷേത്രദേവതാഃ സര്വാ വൈലക്ഷം ഭാവമാശ്രിതാഃ ।। ൧൭.

മുമ്പത്തെപോലെ തന്നെ സർവ്വജ്ഞൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ശരീരം കണ്ടപ്പോൾ, ആ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ദേവതകളും വിരക്തതയിലേക്കു മാറി.

തമേവം തുഷ്ടുവുഃ സര്വാസ്തം ദേവം പരമേശ്വരമ് । സ്വസ്ഥാനമീയിഷുഃ സര്വാസ്തദാ നൃപതിസത്തമ ।। ൧൭.

അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും ആ പരമേശ്വരനായ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു; പിന്നെ അവരവരുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.

ത്വമഗ്നിസ്ത്വം തഥാ പ്രാണസ്ത്വമപാനഃ സരസ്വതീ । ത്വമാകാശം ധനാധ്യക്ഷസ്ത്വം ശരീരസ്യ ധാതവഃ ।। ൧൭.

നീ അഗ്നിയാണ്, ജീവശ്വാസവുമാണ്, അപാനനും നീയാണ്, നീയാണ് സരസ്വതിയും; നീ ആകാശം, ധനത്തിന്റെ രക്ഷകൻ, ശരീരത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളും നീയാണ്.

അഹംകാരോ ഭവാന് ദേവ ത്വമാദിത്യോഽഷ്ടകോ ഗണഃ । ത്വം മായാ പൃഥിവീ ദുര്ഗാ ത്വം ദിശസ്ത്വം മരുത്പതിഃ ।। ൧൭.

ദേവാ, നീ അഹംഭാവം, നീ സൂര്യൻ, അഷ്ടദേവതകളുടെ കൂട്ടം; നീ മായ, ഭൂമി, ദുർഗ്ഗ, ദിശകൾ, വായുവിന്റെ അധിപൻ എന്നിവയും ആകുന്നു.

ത്വം വിഷ്ണുസ്ത്വം തഥാ ധര്മസ്ത്വം ജിഷ്ണുസ്ത്വം പരാജിതഃ । അക്ഷരാര്ഥസ്വരൂപേണ പരമേശ്വരസംജ്ഞിതഃ ।। ൧൭.

നീ വിഷ്ണുവാണ്, നീ ധർമ്മവുമാണ്, നീ ജയിച്ചവനും, ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും; അക്ഷരത്തിന്റെ അർത്ഥസ്വരൂപത്തിൽ നീ പരമേശ്വരനെന്നറിയപ്പെടുന്നു.

അസ്മാഭിരപയാതൈസ്തു കഥമേതദ്ഭവിഷ്യതി । ഏവമത്ര ശരീരം തു ത്യക്തമസ്മാഭിരേവ ച ।। ൧൭.

നാം വിട്ടുപോയാൽ ഇതെങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? അങ്ങനെ, ഈ ശരീരം ഞങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

തത് പരം ഭവതാ ദേവ തദവസ്ഥം പ്രപാല്യതേ । സ്ഥാനഭങ്ഗോ ന നഃ കാര്യഃ സ്വയം സൃഷ്ട്വാ പ്രജാപതേ ।। ൧൭.

ദേവാ, ആ പരമാവസ്ഥ നീ കാത്തു നില്ക്കുന്നു; സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ഈ സ്ഥലം ഞങ്ങൾ അശാന്തമാക്കേണ്ടതില്ല, സൃഷ്ടികർത്താവേ.

ഏവം സ്തുതസ്തതോ ദേവസ്തേഷാം തോഷം പരം യയൌ । ഉവാച ചൈതാന് ക്രീഡാര്ഥം ഭവന്തോത്പാദിതാ മയാ ।। ൧൭.

അങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദൈവം അത്യന്തം സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു; പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'വിളയാട്ടത്തിനായി ഞാനാണ് നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്.'

കൃതകൃത്യസ്യ മേ കിം നു ഭവദ്ഭിര്വിപ്രയോജനമ് । തഥാപി ദദ്മി വോ രൂപേ ദ്വേ ദ്വേ പ്രത്യേകശോഽധുനാ ।। ൧൭.

'എന്റെ കര്‍മ്മം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, നിങ്ങളാൽ എനിക്ക് വേർപാട് എന്താണ്? എന്നിരുന്നാലും, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഓരോരുത്തർക്കും രണ്ട് രൂപങ്ങൾ നൽകുന്നു.'

ഭൂതകാര്യേഷ്വമൂര്തേന ദേവലോകേ തു മൂര്തിനാ । തിഷ്ഠധ്വമപി കാലാന്തേ ലയം ത്വാവിശത ദ്രുതമ് ।। ൧൭.

'ഭൂതങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ രൂപമില്ലാതെ ഇരിക്കുക; ദേവലോകത്തിൽ രൂപത്തോടെ. കാലാവസാനത്തിൽ ഉടൻ ലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുക.'

ശരീരാണി പുനര്നൈവം കര്ത്തവ്യോഽഹമിതി ക്വചിത് । മൂര്ത്തീനാം ച തഥാ തുഭ്യം ദദ്മി നാമാനി വോഽധുനാ ।। ൧൭.

'ശരീരങ്ങൾ ഇനി ഞാൻ ഒരിടത്തും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതില്ല; അതുപോലെ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾക്ക് പേരുകളും നൽകുന്നു.'

അഗ്നേര്വൈശ്വാനരോ നാമ പ്രാണാപാനൌ തഥാശ്വിനൌ । ഭവിഷ്യതി തഥാ ഗൌരീ ഹിമശൈലസുതാ തഥാ ।। ൧൭.

'അഗ്നിക്ക് വൈശ്വാനരൻ എന്ന പേരായിരിക്കും; പ്രാണനും അപാനനും അശ്വിനികളായിരിക്കും; ഗൗരിയും ഹിമശൈലപുത്രിയും അങ്ങനെ തന്നെയാകും.'

പൃഥിവ്യാദിഗണസ്ത്വേഷ ഗജവക്ത്രോ ഭവിഷ്യതി । ശരീരധാതവശ്ചേമേ നാനാഭൂതാനി ഏവ തു । അഹംകാരസ്തഥാ സ്കന്ദഃ കാര്ത്തികേയോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

'ഭൂമിയോടു തുടങ്ങി വരുന്ന ഈ കൂട്ടം ഗജവക്ത്രനാകും; ഈ ശരീരഘടകങ്ങൾ വിവിധ ജീവികൾ ആയിരിക്കും; അഹംഭാവം സ്കന്ദനായി, കാർത്തികേയനായി മാറും.'

ഭാനുശ്ചാദിത്യരൂപോഽസൌ മൂര്ത്താമൂര്ത്ത ച ചക്ഷുഷീ । കാമാദ്യോഽയം ഗണോ ഭൂയോ മാതൃരൂപോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

'ഭാനു സൂര്യസ്വരൂപത്തിൽ ഇരുപക്ഷത്തും രൂപവുമില്ലാതെയും കണ്ണുകളായി നിലകൊള്ളും; ആഗ്രഹം മുതലായ ഈ കൂട്ടം വീണ്ടും മാതാക്കളായി മാറും.'

ശരീരമായാ ദുര്ഗൈഷാ കാരണാന്തേ ഭവിഷ്യതി । ദശ കന്യാ ഭവിഷ്യന്തി കാഷ്ഠാസ്ത്വേതാസ്തു വാരുണാഃ ।। ൧൭.

ഈ ശരീരം മായയാൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു കോട്ടപോലെയാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം അതു ശേഷിക്കും. പത്ത് കന്യകൾ ഉണ്ടാകും; ഇവർ എല്ലാം വാരുണീ സ്വരൂപങ്ങളാണ്.

അയം വായുര്ധനേശസ്തു കാരണാന്തേ ഭവിഷ്യതി । അയം മനോ വിഷ്ണുനാമാ ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൧൭.

ഇവൻ വായുവും ധനത്തിന്റെ ദൈവവുമാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം ഇവൻ ശേഷിക്കും. മനസ്സ് വിഷ്ണുവെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ധര്മോഽപി യമനാമാ ച ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ । മഹത്തത്ത്വം ച ഭഗവാന് മഹാദേവോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

ധർമ്മവും യമനെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. മഹത്ത്വം മഹാദേവനായി ഭാസിക്കും.

ഇന്ദ്രിയാര്ഥാശ്ച പിതരോ ഭവിഷ്യന്തി ന സംശയഃ । അയം സോമഃ സ്വയം ഭൂത്വാ യാമിത്രം സര്വദാമരാഃ ।। ൧൭.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള വസ്തുക്കൾ പിതാക്കളായി മാറും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഈ സോമൻ സ്വയം ഭാവം dhരിച്ച് എല്ലാ അമരന്മാരുടെയും സഖാവായിരിക്കും.

ഏവം വേദാന്തപുരുഷഃ പ്രോക്തോ നാരായണാത്മകഃ । സ്വസ്ഥാനേ ദേവതാഃ സര്വാ ദേവസ്തു വിരരാമ ഹ ।। ൧൭.

ഇങ്ങനെ, വേദാന്തത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, നാരായണസ്വരൂപനായ പുരുഷനെ കുറിച്ച് പ്രഖ്യാപിച്ചു. എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടു; ദൈവം വിശ്രമിച്ചു.

ഏവം പ്രഭാവോ ദേവോഽസൌ വേദവേദ്യോ ജനാര്ദനഃ । കഥിതോ നൃപതേ തുഭ്യം കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി ।। ൧൭.

രാജാവേ, വേദങ്ങൾ വഴി അറിയപ്പെടുന്ന ജനാർദ്ദനന്റെ മഹത്വം ഇതുവരെ പറഞ്ഞുതന്നു. ഇനി നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹം?

thumb|പഞ്ചമഹാഭൂതാഃ പ്രജാപാല ഉവാച । കഥമഗ്നേഃ സമുത്പത്തിരശ്വിനോര്വാ മഹാമുനേ । ഗൌര്യാ ഗണപതേര്വാഽപി നാഗാനാം വാ ഗുഹസ്യ ച ।। ൧൮.

പ്രജാപാലൻ ചോദിച്ചു: മഹർഷേ, അഗ്നി എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു? അശ്വിനികൾ എങ്ങനെ? ഗൗരിയും ഗണപതിയും, നാഗങ്ങളും ഗുഹനും എങ്ങനെ ജനിച്ചു?

ആദിത്യചന്ദ്രമാതൄണാം ദുര്ഗായാ വാ ദിശാം തഥാ । ധനദസ്യ ച വിഷ്ണോര്വാ ധര്മസ്യ പരമേഷ്ഠിനഃ ।। ൧൮.

ആദിത്യന്മാർ, മാതാക്കൾ, ദുർഗ്ഗ, ദിക്കുകൾ, ധനദൻ, വിഷ്ണു, ധർമ്മൻ, പരമേശ്വരൻ ഇവർ എങ്ങനെ ഉദിച്ചുവന്നു?

ശമ്ഭോര്വാപി പിതൄണാം ച തഥാ ചന്ദ്രമസോ മുനേ । ശരീരദേവതാ ഹ്യേതാഃ കഥം മൂര്ത്തിത്വമാഗതാഃ ।। ൧൮.

ശംഭു, പിതാക്കന്മാർ, ചന്ദ്രൻ ഇവർ എങ്ങനെ ശരീരധാരികളായി മാറി, മഹർഷേ?

കിം ച താസാം മുനേ ഭോജ്യം കാ വാ സംജ്ഞാ തിഥിശ്ച കാ । യസ്യാം യഷ്ടാസ്ത്വമീ പുംസാം ഫലം യച്ഛന്ത്യനാമയമ് । ഏതന്മേ സരഹസ്യം തു മുനേ ത്വം വക്തുമര്ഹസി ।। ൧൮.

മഹർഷേ, അവർക്കുള്ള ഭക്ഷണം എന്താണ്? അവരുടെ പേരുകൾ എന്തൊക്കെയാണ്? ഏത് തിഥിയിലാണ് ഇവരെ ആരാധിച്ചാൽ മനുഷ്യർക്കു നിർമലമായ ഫലം ലഭിക്കുക? ഈ രഹസ്യം മുഴുവനും ദയവായി പറയണം.

മഹാതപാ ഉവാച । യോഗസാധ്യഃ സ്വരൂപേണ ആത്മാ നാരായണാത്മകഃ । സര്വജ്ഞഃ ക്രീഡതസ്തസ്യ ഭോഗേച്ഛാ ചാത്മനാത്മനി । ക്ഷോഭിതേഽഭൂന്മഹാഭൂതേ ഏതച്ഛബ്ദം തദദ്ഭുതമ് ।। ൧൮.

മഹാതപസ്വി പറഞ്ഞു: യോഗത്തിലൂടെ ലഭിക്കാവുന്ന ആത്മാവ്, നാരായണസ്വരൂപൻ, സർവ്വജ്ഞനാണ്. അവൻ കളിയിലായിരുന്നു; അപ്പോൾ അവനിൽ തന്നെ അനുഭവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഉണർന്നു. ആ മഹാഭൂതം ചലിച്ചപ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി.

തമപ്യപ്രീതിമത്തോയം വികാരം സമരോചയത് । വികുര്വതസ്തസ്യ തദാ മഹാനഗ്നിഃ സമുത്ഥിതഃ । കോടിജ്വാലാപരീവാരഃ ശബ്ദവാന് ദഹനാത്മകഃ ।। ൧൮.

അത് കൊണ്ടു, അതിൽ അസന്തോഷം നിറഞ്ഞ വെള്ളം ചലിച്ചു, മാറ്റം സംഭവിച്ചു. ആ മാറ്റത്തിൽ നിന്ന്, കോടികൾ ജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, വലിയ ശബ്ദമുള്ള, ദഹനസ്വഭാവമുള്ള മഹാഗ്നി ഉദിച്ചു.

അസാവപ്യതിതേജസ്വീ വികാരം സമരോചയത് । വികുര്വതോ ബഭൌ വഹ്നേര്വായുഃ പരമദാരുണഃ । തസ്മാദപി വികാരസ്ഥാദാകാശം സമപദ്യത ।। ൧൮.

അത് അത്യന്തം ദീപ്തിയുള്ളതായിരുന്നു; അതിലും മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അങ്ങനെ അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ഭയാനകമായ വായു ഉദിച്ചു; ആ വായുവിൽ നിന്ന് ആകാശം ഉത്ഭവിച്ചു.

തച്ഛബ്ദലക്ഷണം വ്യോമ സ ച വായുഃ പ്രതാപവാന് । തച്ച തേജോഽമ്ഭസാ യുക്തം ശ്ലിഷ്ടമന്യോന്യതസ്തദാ ।। ൧൮.

ശബ്ദം മുഖ്യമായ ആ ആകാശവും, ശക്തിയുള്ള ആ വായുവും, വെള്ളത്തിൽ ലയിച്ച അഗ്നിയും അന്നേരം പരസ്പരം ചേർന്നു.