വരാഹപുരാണമ്

തതോ മായാഽബ്രവീത്കോപാത് സാ ച ദുര്ഗാ പ്രകീര്തിതാ । ന മയാഽസ്യ വിനാ ഭൂതിരിത്യുക്ത്വാഽന്തര്ദധേ പുനഃ ।। ൧൭.

അപ്പോൾ, ദുർഗ്ഗ എന്നറിയപ്പെടുന്ന മായ, കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് ഇല്ലാതെ ഇതിന് നിലനിൽപ്പ് ഇല്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൾ വീണ്ടും അപ്രത്യക്ഷയായി.

തതോ ദിശഃ സമുത്തസ്ഥുരൂചുശ്ചേദം വചോ മഹത് । നാസ്മാഭീ രഹിതം കാര്യം ഭവതീതി ന സംശയഃ । ചതസ്ര ആഗതാഃ കാഷ്ഠാ അപയാതാഃ ക്ഷണാത് തദാ ।। ൧൭.

അപ്പോൾ ദിശകൾ എഴുന്നേറ്റു, മഹത്തായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ഞങ്ങളില്ലാതെ ഒന്നും നടക്കില്ല, ഇതിൽ സംശയമില്ല.' നാല് ദിശകളും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് വന്നു പോയി.

തതോ ധനപതിര്വായുര്മയ്യപേതേ ക്വ സംഭവഃ । ശരീരസ്യേതി സോപ്യേവമുക്ത്വാ മൂര്ധാനഗോഽഭവത് ।। ൧൭.

അപ്പോൾ, വായു എന്ന ധനപതി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ പോയാൽ ശരീരത്തിന് നിലനിൽപ്പ് എവിടെയാണ്?' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ തലയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതോ വിഷ്ണുര്മനോ ബ്രൂയാന്നായം ദേഹോ മയാ വിനാ । ക്ഷണമപ്യുത്സഹേത് സ്ഥാതുമിത്യുക്ത്വാഽന്തര്ദധേ പുനഃ ।। ൧൭.

അപ്പോൾ, മനസ്സായ വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് ഇല്ലാതെ ഈ ശരീരം ഒരു നിമിഷം പോലും നിലനിൽക്കില്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ വീണ്ടും അപ്രത്യക്ഷനായി.

തതോ ധര്മോഽബ്രവീത് സര്വമിദം പാലിതവാനഹമ് । ഇദാനീമപ്യുപഗതേ കഥമേതദ്ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

അപ്പോൾ, ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു: 'ഇതെല്ലാം ഞാൻ സംരക്ഷിച്ചു. ഇനി ഞാൻ പോയാൽ ഇത് എങ്ങനെയാകും?'

ഏവമുക്ത്വാ ഗതോ ധര്മസ്തച്ഛരീരം ന ശീര്യതേ । തതോബ്രവീന്മഹാദേവഃ അവ്യക്തോ ഭൂതനായകഃ ।। ൧൭.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ധർമ്മൻ പോയെങ്കിലും, ശരീരം ചിതറിയില്ല. പിന്നെ, ഭൂതങ്ങളുടെ നായകനും അവ്യക്തനുമായ മഹാദേവൻ പറഞ്ഞു.

മഹത്സംജ്ഞോ മയാ ഹീനം ശരീരം നോ ഭവേദ് യഥാ । ഏവമുക്ത്വാ ഗതഃ ശമ്ഭുസ്തച്ഛരീരം ന ശീര്യതേ ।। ൧൭.

'മഹത് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന എന്നെ ഇല്ലാതെ ശരീരം നിലനിൽക്കില്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ശംഭു പോയെങ്കിലും ശരീരം ചിതറിയില്ല.

തം ദൃഷ്ട്വാ പിതരശ്ചോചുസ്തന്മാത്രാ യാവദസ്മഭിഃ । പ്രഗതൈരേഭിരേതച്ച ശരീരം ശീര്യതേ ധ്രുവമ് । ഏവമുക്ത്വാ തു തേ ദേഹം ത്യക്ത്വാഽന്തര്ദ്ധാനമാഗതാഃ ।। ൧൭.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ പിതാക്കളും മാതാക്കളും പറഞ്ഞു: 'നാം ഇതുവരെ ഇവിടെ പാർത്തതുകൊണ്ട് ഈ ശരീരം ക്രമേണ ക്ഷയിച്ചു പോയി.' അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവർ അവരവരുടെ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച് അപ്രത്യക്ഷരായി.

അഗ്നിഃ പ്രാണോ അപാനശ്ച ആകാശം സര്വധാതവഃ । ക്ഷേത്രം തദ്വദഹംകാരോ ഭാനുഃ കാമാദയോ മയാ । കാഷ്ഠാ വായുര്വിഷ്ണുര്ധര്മ ശമ്ഭുസ്തഥേന്ദ്രിയാര്ഥകാഃ ।। ൧൭.

അഗ്നി ജീവൻ, അപാനൻ താഴേക്ക് പോകുന്ന ശ്വാസം, ആകാശം, എല്ലാ ഘടകങ്ങളും, ഈ ശരീരം, അഹംഭാവം, സൂര്യൻ, ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയും എന്റെ ഭാഗമായാണ്. മരവും, വായുവും, വിഷ്ണുവും, ധർമ്മവും, ശംഭുവും, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള വസ്തുക്കളും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

ഏതൈര്മുക്തം തു തത്ക്ഷേത്രം തത് തഥൈവ വ്യവസ്ഥിതമ് । സോമേന പാല്യമാനം തു പുരുഷേണേന്ദുരൂപിണാ ।। ൧൭.

ഇവയാൽ വിട്ടുവീഴ്ച വന്നതോടെ ആ ശരീരം അതുപോലെ തന്നെ നിലനിന്നു; സോമൻ എന്ന ചന്ദ്രസ്വരൂപനായ പുരുഷൻ അതിനെ കാത്തു നില്ക്കുന്നു.

ഏവം വ്യവസ്ഥിതേ സോമേ ഷോഡശാത്മന്യഥാക്ഷരേ । പ്രാഗ്വത് തത്ര ഗുണോപേതം ക്ഷേത്രമുത്ഥായ ബഭ്രമ ।। ൧൭.

അങ്ങനെ, പതിനാറ് ഭാഗങ്ങളുള്ള സോമൻ അക്ഷരത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്തപ്പോൾ, മുമ്പുപോലെ ഗുണങ്ങളോടുകൂടിയ ആ ശരീരം ഉയർന്ന് ചുറ്റി നടന്നു.

പ്രാഗവസ്ഥം ശരീരം തു ദൃഷ്ട്വാ സര്വജ്ഞപാലിതമ് । താഃ ക്ഷേത്രദേവതാഃ സര്വാ വൈലക്ഷം ഭാവമാശ്രിതാഃ ।। ൧൭.

മുമ്പത്തെപോലെ തന്നെ സർവ്വജ്ഞൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ശരീരം കണ്ടപ്പോൾ, ആ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ദേവതകളും വിരക്തതയിലേക്കു മാറി.

തമേവം തുഷ്ടുവുഃ സര്വാസ്തം ദേവം പരമേശ്വരമ് । സ്വസ്ഥാനമീയിഷുഃ സര്വാസ്തദാ നൃപതിസത്തമ ।। ൧൭.

അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും ആ പരമേശ്വരനായ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു; പിന്നെ അവരവരുടെ സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.

ത്വമഗ്നിസ്ത്വം തഥാ പ്രാണസ്ത്വമപാനഃ സരസ്വതീ । ത്വമാകാശം ധനാധ്യക്ഷസ്ത്വം ശരീരസ്യ ധാതവഃ ।। ൧൭.

നീ അഗ്നിയാണ്, ജീവശ്വാസവുമാണ്, അപാനനും നീയാണ്, നീയാണ് സരസ്വതിയും; നീ ആകാശം, ധനത്തിന്റെ രക്ഷകൻ, ശരീരത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളും നീയാണ്.

അഹംകാരോ ഭവാന് ദേവ ത്വമാദിത്യോഽഷ്ടകോ ഗണഃ । ത്വം മായാ പൃഥിവീ ദുര്ഗാ ത്വം ദിശസ്ത്വം മരുത്പതിഃ ।। ൧൭.

ദേവാ, നീ അഹംഭാവം, നീ സൂര്യൻ, അഷ്ടദേവതകളുടെ കൂട്ടം; നീ മായ, ഭൂമി, ദുർഗ്ഗ, ദിശകൾ, വായുവിന്റെ അധിപൻ എന്നിവയും ആകുന്നു.

ത്വം വിഷ്ണുസ്ത്വം തഥാ ധര്മസ്ത്വം ജിഷ്ണുസ്ത്വം പരാജിതഃ । അക്ഷരാര്ഥസ്വരൂപേണ പരമേശ്വരസംജ്ഞിതഃ ।। ൧൭.

നീ വിഷ്ണുവാണ്, നീ ധർമ്മവുമാണ്, നീ ജയിച്ചവനും, ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും; അക്ഷരത്തിന്റെ അർത്ഥസ്വരൂപത്തിൽ നീ പരമേശ്വരനെന്നറിയപ്പെടുന്നു.

അസ്മാഭിരപയാതൈസ്തു കഥമേതദ്ഭവിഷ്യതി । ഏവമത്ര ശരീരം തു ത്യക്തമസ്മാഭിരേവ ച ।। ൧൭.

നാം വിട്ടുപോയാൽ ഇതെങ്ങനെ ഉണ്ടാകും? അങ്ങനെ, ഈ ശരീരം ഞങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

തത് പരം ഭവതാ ദേവ തദവസ്ഥം പ്രപാല്യതേ । സ്ഥാനഭങ്ഗോ ന നഃ കാര്യഃ സ്വയം സൃഷ്ട്വാ പ്രജാപതേ ।। ൧൭.

ദേവാ, ആ പരമാവസ്ഥ നീ കാത്തു നില്ക്കുന്നു; സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ഈ സ്ഥലം ഞങ്ങൾ അശാന്തമാക്കേണ്ടതില്ല, സൃഷ്ടികർത്താവേ.

ഏവം സ്തുതസ്തതോ ദേവസ്തേഷാം തോഷം പരം യയൌ । ഉവാച ചൈതാന് ക്രീഡാര്ഥം ഭവന്തോത്പാദിതാ മയാ ।। ൧൭.

അങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദൈവം അത്യന്തം സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു; പിന്നെ പറഞ്ഞു: 'വിളയാട്ടത്തിനായി ഞാനാണ് നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്.'

കൃതകൃത്യസ്യ മേ കിം നു ഭവദ്ഭിര്വിപ്രയോജനമ് । തഥാപി ദദ്മി വോ രൂപേ ദ്വേ ദ്വേ പ്രത്യേകശോഽധുനാ ।। ൧൭.

'എന്റെ കര്‍മ്മം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, നിങ്ങളാൽ എനിക്ക് വേർപാട് എന്താണ്? എന്നിരുന്നാലും, ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഓരോരുത്തർക്കും രണ്ട് രൂപങ്ങൾ നൽകുന്നു.'

ഭൂതകാര്യേഷ്വമൂര്തേന ദേവലോകേ തു മൂര്തിനാ । തിഷ്ഠധ്വമപി കാലാന്തേ ലയം ത്വാവിശത ദ്രുതമ് ।। ൧൭.

'ഭൂതങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ രൂപമില്ലാതെ ഇരിക്കുക; ദേവലോകത്തിൽ രൂപത്തോടെ. കാലാവസാനത്തിൽ ഉടൻ ലയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുക.'

ശരീരാണി പുനര്നൈവം കര്ത്തവ്യോഽഹമിതി ക്വചിത് । മൂര്ത്തീനാം ച തഥാ തുഭ്യം ദദ്മി നാമാനി വോഽധുനാ ।। ൧൭.

'ശരീരങ്ങൾ ഇനി ഞാൻ ഒരിടത്തും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതില്ല; അതുപോലെ, ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രൂപങ്ങൾക്ക് പേരുകളും നൽകുന്നു.'

അഗ്നേര്വൈശ്വാനരോ നാമ പ്രാണാപാനൌ തഥാശ്വിനൌ । ഭവിഷ്യതി തഥാ ഗൌരീ ഹിമശൈലസുതാ തഥാ ।। ൧൭.

'അഗ്നിക്ക് വൈശ്വാനരൻ എന്ന പേരായിരിക്കും; പ്രാണനും അപാനനും അശ്വിനികളായിരിക്കും; ഗൗരിയും ഹിമശൈലപുത്രിയും അങ്ങനെ തന്നെയാകും.'

പൃഥിവ്യാദിഗണസ്ത്വേഷ ഗജവക്ത്രോ ഭവിഷ്യതി । ശരീരധാതവശ്ചേമേ നാനാഭൂതാനി ഏവ തു । അഹംകാരസ്തഥാ സ്കന്ദഃ കാര്ത്തികേയോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

'ഭൂമിയോടു തുടങ്ങി വരുന്ന ഈ കൂട്ടം ഗജവക്ത്രനാകും; ഈ ശരീരഘടകങ്ങൾ വിവിധ ജീവികൾ ആയിരിക്കും; അഹംഭാവം സ്കന്ദനായി, കാർത്തികേയനായി മാറും.'

ഭാനുശ്ചാദിത്യരൂപോഽസൌ മൂര്ത്താമൂര്ത്ത ച ചക്ഷുഷീ । കാമാദ്യോഽയം ഗണോ ഭൂയോ മാതൃരൂപോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

'ഭാനു സൂര്യസ്വരൂപത്തിൽ ഇരുപക്ഷത്തും രൂപവുമില്ലാതെയും കണ്ണുകളായി നിലകൊള്ളും; ആഗ്രഹം മുതലായ ഈ കൂട്ടം വീണ്ടും മാതാക്കളായി മാറും.'

ശരീരമായാ ദുര്ഗൈഷാ കാരണാന്തേ ഭവിഷ്യതി । ദശ കന്യാ ഭവിഷ്യന്തി കാഷ്ഠാസ്ത്വേതാസ്തു വാരുണാഃ ।। ൧൭.

ഈ ശരീരം മായയാൽ നിർമ്മിതമായ ഒരു കോട്ടപോലെയാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം അതു ശേഷിക്കും. പത്ത് കന്യകൾ ഉണ്ടാകും; ഇവർ എല്ലാം വാരുണീ സ്വരൂപങ്ങളാണ്.

അയം വായുര്ധനേശസ്തു കാരണാന്തേ ഭവിഷ്യതി । അയം മനോ വിഷ്ണുനാമാ ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ।। ൧൭.

ഇവൻ വായുവും ധനത്തിന്റെ ദൈവവുമാണ്; സൃഷ്ടിയുടെ അവസാനം ഇവൻ ശേഷിക്കും. മനസ്സ് വിഷ്ണുവെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ധര്മോഽപി യമനാമാ ച ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ । മഹത്തത്ത്വം ച ഭഗവാന് മഹാദേവോ ഭവിഷ്യതി ।। ൧൭.

ധർമ്മവും യമനെന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. മഹത്ത്വം മഹാദേവനായി ഭാസിക്കും.

ഇന്ദ്രിയാര്ഥാശ്ച പിതരോ ഭവിഷ്യന്തി ന സംശയഃ । അയം സോമഃ സ്വയം ഭൂത്വാ യാമിത്രം സര്വദാമരാഃ ।। ൧൭.

ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കുള്ള വസ്തുക്കൾ പിതാക്കളായി മാറും; ഇതിൽ സംശയമില്ല. ഈ സോമൻ സ്വയം ഭാവം dhരിച്ച് എല്ലാ അമരന്മാരുടെയും സഖാവായിരിക്കും.