വരാഹപുരാണമ്

പിതൃയജ്ഞേതി നിര്ദിഷ്ടാ ധര്മോഽയം ബ്രഹ്മണാ സ്വയമ്

ഈ പിതൃയജ്ഞം ബ്രഹ്മാവു തന്നെ ധർമ്മമായി നിർദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.

കൃതഃ സ്വയംഭുവാ പൂര്വം ശ്രാദ്ധം യോ വിത്ത്വിത്തമഃ

സ്വയംഭുവു ആദ്യമായി ഈ ശ്രാദ്ധം നിർവഹിച്ചു, ജ്ഞാനശ്രേഷ്ഠ.

ശ്രാദ്ധകര്മവിധിം ചൈവ പ്രേതകര്മ ച യാ ക്രിയാ

ശ്രാദ്ധകർമ്മത്തിന്റെ വിധിയും പ്രേതകർമ്മവും ഇങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു.

മമ ചൈവ പ്രസാദേന തസ്യ ബുദ്ധിം ദദാമ്യഹമ്

എന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ നിന്നാണ് അവനു ബുദ്ധി ലഭിക്കുന്നത്.

അവശ്യമേവ ഗന്തവ്യം ധര്മരാജസ്യ ശാസനാത്

ധർമ്മരാജാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഒരുവൻ നിർബന്ധമായും പോകേണ്ടതുണ്ട്.

ജാതസ്യ ഹി ധ്രുവോ മൃത്യുര്ധ്രുവം ജന്മ മൃതസ്യ ച

ജനിച്ചവന് മരണവും ഉറപ്പാണ്; മരിച്ചവന് ജന്മവും ഉറപ്പാണ്.

സത്ത്വം രജസ്തമശ്ചൈവ ത്രയഃ ശാരീരജാഃ സ്മൃതാഃ

സത്ത്വം, രജസ്, തമസ് — ഈ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളും ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദിക്കുന്നത് എന്ന് പറയുന്നു.

സാത്ത്വികം നാവബുദ്ധ്യന്തി കര്മദോഷേണ താമസഃ

തമോഗുണം അധികമുള്ളവർ, കർമ്മത്തിലെ ദോഷം മൂലം സത്ത്വഗുണം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല.

സാത്ത്വികം മുക്തിയാനായ യാന്തി വേദവിദോ ജനാഃ 187.

വേദങ്ങൾ അറിയുന്ന സത്ത്വഗുണമുള്ളവർ മോക്ഷപഥത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

ക്രൂരോ ഭീരുര്വിഷാദി ച ഹിംസകോ നിരപത്രപഃ

അവൻ ക്രൂരനും ഭയാനകനും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവനും മറ്റുള്ളവരെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവനും ലജ്ജയില്ലാത്തവനും ആണു.

താമസം തദ്വിജാനീയാദുച്യമാനോ ന ബുദ്ധ്യതി

അത് താമസ സ്വഭാവമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം; പറഞ്ഞാൽ പോലും അവൻ മനസ്സിലാക്കാറില്ല.

പ്രബലോ വാചി യുക്തശ്ചാചലബുദ്ധിഃ സദായതഃ

അവൻ വാക്കിൽ ശക്തിയുള്ളവനും മനസ്സിൽ സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനും എപ്പോഴും സംശയത്തോടെ ഇരിക്കുന്നവനും ആണു.

ക്ഷാന്തോ ദാന്തോ വിശുദ്ധാത്മാ വിജ്ഞേയഃ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ

ക്ഷമയുള്ളവനും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും മനസ്സ് ശുദ്ധിയുള്ളവനും വിശ്വാസം ഉള്ളവനും അങ്ങനെയുള്ളവനാണെന്ന് അറിയണം.

ഏവം സഞ്ചിന്തയാനസ്തു ന ശോകം കര്തുമര്ഹസി

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചാൽ ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

ലജ്ജാ ധൃതിശ്ച ധര്മശ്ച ശ്രീഃ കീര്തിശ്ച സ്മൃതിര്നയഃ

ലജ്ജ, ധൈര്യം, ധർമ്മം, ഐശ്വര്യം, കീർത്തി, ഓർമ്മ, വിവേകം —

ത്യജന്തി സര്വധര്മശ്ച ശോകേനോപഹതം നരമ്

ഇവയും എല്ലാ സദ്ഗുണങ്ങളും ദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായ മനുഷ്യനെ വിട്ടുപോകുന്നു.

മൂഢ: സ്നേഹപ്രഭാവേണ കൃത്വാ ഹിംസാനൃതേ തഥാ

അവിവേകി സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ പെട്ട് പീഡനവും അസത്യവും ചെയ്യുന്നു.

സ്നേഹം സര്വേഷു സംയമ്യ ബുദ്ധിം ധര്മേ നിയോജയേത്

എല്ലാവരിലെയും സ്നേഹം നിയന്ത്രിച്ച് മനസ്സിനെ ധർമ്മത്തിൽ ആകേന്ദ്രിക്കണം.

ചാതുര്വര്ണസ്യ വക്ഷ്യാമി യശ്ച സ്വായംഭുവോഽബ്രവീത് 187.

നാന്ന് നാലു വർണ്ണങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യങ്ങൾ സ്വായംഭുവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ വിശദീകരിക്കാം.

കുശാസ്തരണശായീ ച ദിശഃ സര്വാ ന പശ്യതി

കുശത്തിരയിൽ കിടന്ന് അവൻ ഒരു ദിശയിലേക്കും നോക്കാറില്ല.

വാചയേത്സ്നേഹഭാവേന ഭൂമിദേവാ ദ്വിജാതയഃ

സ്നേഹത്തോടെ ഭൂമിദേവന്മാരായ ദ്വിജന്മാരെ വേദപാരായണം ചെയ്യിക്കണം.

പരലോകഹിതാര്ഥായ ഗോപ്രദാനം വിശിഷ്യതേ

പരലോകത്തിലെ ക്ഷേമത്തിനായി പശുദാനം ഏറ്റവും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.

ഏതാസാം ചൈവ ദാനേന ശീഘ്രം മുച്യേത കില്ബിഷാത്

ഇവയെല്ലാം ദാനം ചെയ്താൽ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ മോചനം ലഭിക്കും.

പശ്ചാഛ്രുതിപഥം ദിവ്യമുത്കര്ണേന ച ശ്രാവയേത്

ശേഷം വലതുകാതിൽ ദിവ്യശബ്ദം കേൾപ്പിക്കണം.

ദൃഷ്ട്വാ സുവിഹ്വലം ഹ്യേനം മമ മാര്ഗാനുസാരിണമ്

എന്റെ മാർഗം പിന്തുടർന്ന് വളരെ വിഷമത്തോടെ ഇരിക്കുന്നവനെ കണ്ടു,

മംത്രേണാനേന കര്തവ്യം സര്വസംസാരമോക്ഷണമ്

ഈ മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് എല്ലാ സാംസാരിക ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മോക്ഷം നടത്തണം.

മന്ത്രഃ- ഓം ഗൃഹ്ണീഷ്വ മേ സുവിമലം മധുപര്കമാദ്യം സംസാരനാശനകരം ത്വമൃതേന തുല്യമ്

മന്ത്രം: ഓം, എന്റെ ഈ ശുദ്ധമായ മധുപർകം, ഏറ്റവും ഉത്തമം, സാംസാരിക ബന്ധങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും അമൃതത്തോട് തുല്യമായതും നീ സ്വീകരിക്കണം.

തത ഏതേന മന്ത്രേണ ദദ്യാദ്വൈ മധുപര്കകമ് 187.

അതിനുശേഷം ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിച്ച് മധുപർക്കവും അർപ്പിക്കണം.

ഏവം വിനിസ്സൃതേ പ്രാണേ സംസാരം ച ന ഗച്ഛതി

ഇങ്ങനെ ജീവൻ പുറത്തുപോയാൽ, അവൻ വീണ്ടും ജനനമരണചക്രത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നില്ല.