വരാഹപുരാണമ്

ഏവമുക്തോ മയാ ദേവി ഗൃഹ്യ തത്ര കമണ്ഡലുമ്

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവി അവിടെ കമണ്ഡലു എടുത്തു.

ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ അശ്വിനൌ ച മരുദ്ഗണാഃ

ആദിത്യർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മരുത് ഗണങ്ങൾ ഇവരും—

ബാഹുഭ്യാം ക്ഷത്രമുത്പന്നം വൈശ്യാ ഊരുവിനിഃസ്സൃതാഃ

ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയർ ജനിച്ചു; ഉരുക്കളിൽ നിന്ന് വൈശ്യർ ഉദിച്ചുവന്നു.

ദേവതാശ്ചാസുരാ ദേവി ജാതാസ്തേ ബ്രഹ്മണസ്തഥാ

ദേവി, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.

ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ അശ്വിനൌ ച മരുദ്ഗണാഃ

ആദിത്യർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മരുത് ഗണങ്ങൾ ഇവരും—

ദിത്യാം ച ജനിതാഃ പുത്രാ അസുരാഃ സുരശത്രവഃ

ദിതിക്ക് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ അസുരന്മാരാണ്.

തേജസാ ഭാസ്കരാകാരാഃ സര്വേ ശാസ്ത്രവിദോ ദ്വിജാഃ

സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള എല്ലാ ദ്വിജന്മാരും ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിപുണരാണ്.

നിമേസ്തു വംശസമ്ഭൂതോ ആത്രേയ ഇതി വിശ്രുതഃ

വംശത്തിൽ ജനിച്ച നിമി, ആത്രേയൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്.

ശീര്ണപര്ണാമ്ബുഭക്ഷശ്ച ശിശിരേ ച ജലേശയഃ 187.

ഉണങ്ങിയ ഇലകളും വെള്ളവും മാത്രം കഴിക്കുന്നവരും, ശീതകാലത്ത് വെള്ളത്തിൽ താമസിക്കുന്നവരും—

വര്ഷാണാം ച സഹസ്രാണി തപസ്തപ്ത്വാ വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, അവർ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ തപസ്സ് ചെയ്തു.

നഷ്ടം ച തം സുതം ദൃഷ്ട്വാ നിമേഃ ശോക ഉപാവിശത്

ആ മകനെ നഷ്ടമായതായി കണ്ട നിമിക്ക് വലിയ ദുഃഖം വന്നു.

നിമിഃ കൃത്വാ തതഃ ശോകം വിധാനാത്തത്ര മാധവി

ശോകം അനുഭവിച്ച ശേഷം നിമി അവിടെ ആചാരങ്ങൾ നടത്തി, മാധവി.

തസ്യ പ്രതിവിശുദ്ധസ്യ മാഘമാസേ തു ദ്വാദശീമ്

അവൻ എല്ലാം ശുദ്ധിയോടെ, മാഘമാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതി—

സ നിമിശ്ചിന്തയാമാസ ശ്രാദ്ധകല്പം സമാഹിതഃ

നിമി മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ശ്രാദ്ധവിധികൾ ആലോചിച്ചു.

യാനി കാനി ച ഭക്ഷ്യാണി നവശ്ച രസസംഭവഃ

എല്ലാ ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളും, रसത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒമ്പത് തരത്തിലുള്ളവയും—

ആമന്ത്ര്യ ബ്രാഹ്മണം പൂര്വം ശുചിര്ഭൂത്വാ സമാഹിതഃ

ബ്രാഹ്മണനോട് ആദരപൂർവ്വം സംസാരിച്ച്, അവൻ ശുദ്ധിയും ഏകാഗ്രതയും നേടി.

സപ്തകൃത്വസ്തതസ്തത്ര യുഗപത്സമുപാവിശത്

അതിനുശേഷം അവൻ അവിടെ ഏഴു പ്രാവശ്യം തുടർച്ചയായി ഇരുന്നു.

പൂജയിത്വാ തു വിപ്രാന്സ സപ്തകൃത്വശ്ച സുന്ദരി

സുന്ദരി, അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഏഴു പ്രാവശ്യം ആരാധിച്ചു.

പ്രദദൌ ശ്രീമതേ പിണ്ഡം നാമഗോത്രമുദാഹരന് 187.

അവൻ ശ്രീയ്ക്ക് പിണ്ഡം സമർപ്പിച്ചു, പേര് ഗോത്രം ഉച്ചരിച്ച്.

ഏവം ദിനേ ഗതേ ഭദ്രേ ഹ്യസ്തം പ്രാപ്തേ ദിവാകരേ

ഇങ്ങനെ, ഭദ്രേ, ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞു സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ,

ഏകാകീ യതചിത്താത്മാ നിരാശീ നിഷ്പരിഗ്രഹഃ

ഒറ്റയ്ക്കായി, മനസ്സും ആത്മാവും നിയന്ത്രിച്ച്, ആശയില്ലാതെ, സ്വത്തുകളില്ലാതെ,

നാത്യുച്ചം നാതിനീചം ച ചേലാജിനകുശോത്തരമ്

അധികം ഉയർന്നോ താഴ്ന്നോ അല്ലാത്ത, വസ്ത്രം, മയില്പ്പെട്ടി, കുശഗ്രാസ് എന്നിവയിട്ട്,

ഉപവിശ്യാസനേഽയുഞ്ജദ്യോഗമാത്മവിശുദ്ധയേ

അവൻ ആാസനത്തിൽ ഇരുന്ന് ആത്മശുദ്ധിക്കായി യോഗം അഭ്യസിച്ചു.

സംപ്രേക്ഷ്യ നാസികാഗ്രം സ്വം ദിശശ്ചാനവലോകയന്

സ്വന്തം മൂക്കിന്റെ അഗ്രം നോക്കി, ദിശകളിലേക്കു നോക്കാതെ,

സംയമ്യ മയി ചിത്തം യോ യുക്ത ആസീത മത്പരഃ

മനസ്സിനെ എന്നിൽ ഏകാഗ്രമാക്കി, എന്നോടു ഭക്തിയോടെ ഒരുമിച്ചു ഇരിക്കുന്നവൻ,

ഏവം നിവൃത്തസംധ്യായാം തതോ രാത്രിരുപാഗതാ

ഇങ്ങനെ സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, രാത്രി എത്തി.

കൃത്വാ തു പിണ്ഡ സംകല്പം പശ്ചാത്താപം ചകാര ഹ

പിണ്ഡം സമർപ്പിക്കാൻ മനസ്സിൽ ഉറച്ചശേഷം, അവൻ പിന്നീടു ഖേദിച്ചു.

നിവാപകര്മ ഹ്യശുചി പുത്രാര്ഥേ വിനിയോജിതമ്

അശുദ്ധമായും മകനുവേണ്ടി ചെയ്ത പിണ്ഡദാനകർമ്മം നടന്നു.

കഥം തേ മുനയഃ ശാപാത്പ്രദഹേയുര്ന മാമിതി 187.

മുനിമാർ ശാപം കൊണ്ടു എങ്ങനെ എന്നെ ദഹിപ്പിക്കാതിരിക്കും?