വരാഹപുരാണമ്

യുഗം യുഗസഹസ്രാണി യാസ്യന്തി ച ഗതാനി ച

ഒരു യುಗത്തിൽ ആയിരം യുഗങ്ങൾ കടന്നുപോകുകയും കടന്നുപോയതുമുണ്ട്.

ധാരിതം മമ സുശ്രോണി ദിവാ പംചശതാനി ച

നല്ല അരക്കെട്ടുള്ളവളേ, ഞാൻ നിന്നെ അഞ്ചുനൂറ് ദിവസം ചുമന്നുവച്ചു.

യന്മാം പൃച്ഛസി വൈ ജ്ഞാതുമാത്മാനം ച യശസ്വിനി

നീ എന്നോട് അറിയാൻ ചോദിക്കുന്നതും, നീയും അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും,

ക്രോധഹേതോര്മയാ സൃഷ്ട ഈശ്വരോഽസുരനാശനഃ

കോപം മൂലം ഞാൻ അസുരന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന ദൈവത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഏവം ത്രയോ വയം ദേവാഃ കൃത്വാ ഹ്യേകാര്ണവാം മഹീമ്

ഇങ്ങനെ ഞങ്ങൾ മൂന്നു ദേവന്മാർ ഭൂമിയെ ഒരു വലിയ സമുദ്രമാക്കി,

സര്വം തജ്ജലപൂര്ണം തു ന ചാജ്ഞായത കിഞ്ചന

അവിടെ എല്ലാം വെള്ളം കൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരുന്നു, മറ്റൊന്നും കാണാനായില്ല.

തിഷ്ഠാമ വടവൃക്ഷേഽഹം മായയാ ബാലരൂപധൃക്

ഞാൻ മായയാൽ ബാലരൂപം ധരിച്ച് വടവൃക്ഷത്തിന്റെ കീഴിൽ നിന്നു.

വാരയാമി വരാരോഹേ ജാനാസി ത്വം ധരേ ശുഭേ

സുന്ദരിയായ ഭൂമിദേവി, ഞാൻ നിന്നെ തടയുന്നു; നീ ഇതെല്ലാം അറിയുന്നവളാണ്, ഭദ്രയായ ഭൂമി.

വിനിസ്സൃതം ജലം തത്ര മായയാ തദനന്തരമ്

അതിനുശേഷം അവിടെ മായാജാലത്തിലൂടെ വെള്ളം പുറത്ത് വന്നുവു.

മുഹൂര്ത്തം ധ്യാനമാസ്ഥായ ഭാഷിതോ വചനം മയാ 187.

ഒരു നേരം ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ഏവമുക്തോ മയാ ദേവി ഗൃഹ്യ തത്ര കമണ്ഡലുമ്

എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദേവി അവിടെ കമണ്ഡലു എടുത്തു.

ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ അശ്വിനൌ ച മരുദ്ഗണാഃ

ആദിത്യർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മരുത് ഗണങ്ങൾ ഇവരും—

ബാഹുഭ്യാം ക്ഷത്രമുത്പന്നം വൈശ്യാ ഊരുവിനിഃസ്സൃതാഃ

ഭുജങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷത്രിയർ ജനിച്ചു; ഉരുക്കളിൽ നിന്ന് വൈശ്യർ ഉദിച്ചുവന്നു.

ദേവതാശ്ചാസുരാ ദേവി ജാതാസ്തേ ബ്രഹ്മണസ്തഥാ

ദേവി, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്.

ആദിത്യാ വസവോ രുദ്രാ അശ്വിനൌ ച മരുദ്ഗണാഃ

ആദിത്യർ, വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, അശ്വിനികൾ, മരുത് ഗണങ്ങൾ ഇവരും—

ദിത്യാം ച ജനിതാഃ പുത്രാ അസുരാഃ സുരശത്രവഃ

ദിതിക്ക് പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു; അവർ ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ അസുരന്മാരാണ്.

തേജസാ ഭാസ്കരാകാരാഃ സര്വേ ശാസ്ത്രവിദോ ദ്വിജാഃ

സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള എല്ലാ ദ്വിജന്മാരും ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിപുണരാണ്.

നിമേസ്തു വംശസമ്ഭൂതോ ആത്രേയ ഇതി വിശ്രുതഃ

വംശത്തിൽ ജനിച്ച നിമി, ആത്രേയൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനാണ്.

ശീര്ണപര്ണാമ്ബുഭക്ഷശ്ച ശിശിരേ ച ജലേശയഃ 187.

ഉണങ്ങിയ ഇലകളും വെള്ളവും മാത്രം കഴിക്കുന്നവരും, ശീതകാലത്ത് വെള്ളത്തിൽ താമസിക്കുന്നവരും—

വര്ഷാണാം ച സഹസ്രാണി തപസ്തപ്ത്വാ വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, അവർ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ തപസ്സ് ചെയ്തു.

നഷ്ടം ച തം സുതം ദൃഷ്ട്വാ നിമേഃ ശോക ഉപാവിശത്

ആ മകനെ നഷ്ടമായതായി കണ്ട നിമിക്ക് വലിയ ദുഃഖം വന്നു.

നിമിഃ കൃത്വാ തതഃ ശോകം വിധാനാത്തത്ര മാധവി

ശോകം അനുഭവിച്ച ശേഷം നിമി അവിടെ ആചാരങ്ങൾ നടത്തി, മാധവി.

തസ്യ പ്രതിവിശുദ്ധസ്യ മാഘമാസേ തു ദ്വാദശീമ്

അവൻ എല്ലാം ശുദ്ധിയോടെ, മാഘമാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം തീയതി—

സ നിമിശ്ചിന്തയാമാസ ശ്രാദ്ധകല്പം സമാഹിതഃ

നിമി മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി ശ്രാദ്ധവിധികൾ ആലോചിച്ചു.

യാനി കാനി ച ഭക്ഷ്യാണി നവശ്ച രസസംഭവഃ

എല്ലാ ഭക്ഷ്യവസ്തുക്കളും, रसത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒമ്പത് തരത്തിലുള്ളവയും—

ആമന്ത്ര്യ ബ്രാഹ്മണം പൂര്വം ശുചിര്ഭൂത്വാ സമാഹിതഃ

ബ്രാഹ്മണനോട് ആദരപൂർവ്വം സംസാരിച്ച്, അവൻ ശുദ്ധിയും ഏകാഗ്രതയും നേടി.

സപ്തകൃത്വസ്തതസ്തത്ര യുഗപത്സമുപാവിശത്

അതിനുശേഷം അവൻ അവിടെ ഏഴു പ്രാവശ്യം തുടർച്ചയായി ഇരുന്നു.

പൂജയിത്വാ തു വിപ്രാന്സ സപ്തകൃത്വശ്ച സുന്ദരി

സുന്ദരി, അവൻ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഏഴു പ്രാവശ്യം ആരാധിച്ചു.

പ്രദദൌ ശ്രീമതേ പിണ്ഡം നാമഗോത്രമുദാഹരന് 187.

അവൻ ശ്രീയ്ക്ക് പിണ്ഡം സമർപ്പിച്ചു, പേര് ഗോത്രം ഉച്ചരിച്ച്.