വരാഹപുരാണമ്

തസ്മിന് സ്ഥിതസ്യ തപസി രാജ്ഞോ വൈ ചക്രവര്ത്തിനഃ । ഉപേയാന്നാരദസ്തത്ര ദിദൃക്ഷുര്ധര്മചാരിണമ് ।। ൨.

ചക്രവർത്തിയായ രാജാവ് ആ തപസ്സിൽ ലീനനായിരിക്കുമ്പോൾ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ അവനെ കാണാൻ നാരദൻ അവിടെ എത്തി.

സ ദൃഷ്ട്വാ നാരദം വ്യോമ്നി ജ്വലദ്ഭാസ്കരതേജസമ് । അഭ്യുത്ഥാനേന രാജേന്ദ്ര ഉത്തസ്ഥൌ ഹര്ഷിതസ്തദാ ।। ൨.

ആകാശത്ത് സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പോലെ ദീപ്തിയോടെ നാരദനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാജാവ് ആനന്ദത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ സ്വീകരിച്ചു.

തസ്യാസനം ച പാദ്യം ച സമ്യക് തസ്യ നിവേദ്യ വൈ । സ്വാഗതാദിഭിരാലാപൈഃ പരസ്പരമവോചതാമ് । കഥാന്തേ നാരദം രാജാ പപ്രച്ഛ ബ്രഹ്മവാദിനമ് ।। ൨.

അവനു യോഗ്യമായ ഇരിപ്പിടവും പാദ്യവും സമർപ്പിച്ചു; സ്വാഗതം തുടങ്ങിയ സ്നേഹപൂർവ്വമായ സംഭാഷണങ്ങൾ തമ്മിൽ നടത്തി; സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം രാജാവ് ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായ നാരദനോട് ചോദിച്ചു.

പ്രിയവ്രത ഉവാച । ഭഗവന് കിഞ്ചിദാശ്ചര്യമേതസ്മിന് കൃതസംജ്ഞിതേ । യുഗേ ദൃഷ്ടം ശ്രുതം വാഽപി തന്മേ കഥയ നാരദ ।। ൨.

പ്രിയവ്രതൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവനെ, ഈ കൃതയുഗത്തിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ കേട്ടോ എന്നൊന്നും അത്ഭുതമായ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി അതു എനിക്ക് പറയൂ, നാരദാ.

നാരദ ഉവാച । ആശ്ചര്യമേകം ദൃഷ്ടം മേ തച്ഛൃണുഷ്വ പ്രിയവ്രത । ഹ്യസ്തനേഽഹനി രാജേന്ദ്ര ശ്വേതാഖ്യം ഗതവാനഹമ് । ദ്വീപം തത്ര സരോ ദൃഷ്ടം ഫുല്ലപങ്കജമാലിനമ് ।। ൨.

നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരു അത്ഭുതം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്; അതു നീ കേൾക്കൂ, പ്രിയവ്രതാ. ഇന്നലെ, രാജാവേ, ഞാൻ ശ്വേതദ്വീപിൽ പോയി; അവിടെ പുഷ്പിച്ച താമരകളാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു തടാകം കണ്ടു.

സരസസ്തസ്യ തീരേ തു കുമാരീം പൃഥുലോചനാമ് । ദൃഷ്ട്വാഽഹം വിസ്മയാപന്നസ്താം കന്യാമായതേക്ഷണാമ് ।। ൨.

ആ തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത്, ഞാൻ വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു; നീണ്ട മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ആ കന്യയെ ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

പൃഷ്ടവാനസ്മി രാജേന്ദ്ര തദാ മധുരഭാഷിണീമ് । കാഽസി ഭദ്രേ കഥം വാഽസി കിം വാ കാര്യമിഹ ത്വയാ । കര്ത്തവ്യം ചാരുസര്വാങ്ഗി തന്മമാചക്ഷ്വ ശോഭനേ ।। ൨.

അപ്പോൾ ഞാൻ മധുരമായി സംസാരിച്ച ആ യുവതിയോട് ചോദിച്ചു: ആരാണ് നീ, ഭദ്രേ? നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി? ഇവിടെ എന്താണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം? മനോഹരിയായേ, നീ ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു എനിക്കു പറയൂ.

ഏവമുക്താ മയാ സാ ഹി മാം ദൃഷ്ട്വാഽനിമിഷേക്ഷണാ । സ്മൃത്വാ തൂഷ്ണീം സ്ഥിതാ യാവത് താവന്മേ ജ്ഞാനമുത്തമമ് ।। ൨.

അങ്ങനെ ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒരു നിമിഷവും കണ്ണടയ്ക്കാതെ നിന്നു; ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മൗനമായിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പരമജ്ഞാനം ലഭിച്ചു.

വിസ്മൃതം സര്വവേദാശ്ച സര്വശാസ്ത്രാണി ചൈവ ഹ । യോഗശാസ്ത്രാണി ശിക്ഷാശ്ച വേദാനാം സ്മൃതയസ്തഥാ ।। ൨.

എനിക്ക് എല്ലാ വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും യോഗശാസ്ത്രങ്ങളും വേദങ്ങളുടെ ഉപദേശങ്ങളും എല്ലാം മറന്നു പോയി.

സര്വം ദൃഷ്ട്വൈവ മേ രാജന് കുമാര്യാഽപഹൃതം ക്ഷണാത് । തതോഽഹം വിസ്മയാര്വിഷ്ടശ്ചിന്താശോകസമന്വിതഃ ।। ൨.

രാജാവേ, ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരിക്കും എന്നോടൊപ്പം എല്ലാം ആ കന്യക ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി. അതിനുശേഷം ഞാൻ അതിശയത്തിലും ആശങ്കയിലും ദുഃഖത്തിലും ആകി നിന്നു.

താമേവ ശരണം ഗത്വാ യാവത് പശ്യാമി പാര്ഥിവ । താവദ് ദിവ്യഃ പുമാംസ്തസ്യാഃ ശരീരേ സമദൃശ്യത ।। ൨.

അവളെ ആശ്രയിച്ച് ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ, രാജാവേ, അതേ സമയത്ത് അവളുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ദിവ്യപുരുഷൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

തസ്യാപി പംസോ ഹൃദയേ ത്വപരസ്തസ്യ ചോരസി । അന്യോ രക്തേക്ഷണഃ ശ്രീമാന് ദ്വാദശാദിത്യസന്നിഭഃ ।। ൨.

അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ ഉരസിൽ വീണ്ടും മറ്റൊരാൾ — ചുവന്ന കണ്ണുകളും ഭംഗിയുമുള്ളവൻ, പന്ത്രണ്ടു സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നവൻ.

ഏവം ദൃഷ്ട്വാ പുമാംസോഽത്ര ത്രയഃ കന്യാശരീരഗാഃ । ക്ഷണേന തത്ര കന്യൈകാ ന താന് പശ്യാമി സുവ്രത ।। ൨.

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ആ കന്യകയുടെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ മൂന്നു പുരുഷന്മാരെ കണ്ടു; പക്ഷേ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവിടെ ഒരു കന്യക മാത്രം ബാക്കിയായിരുന്നു, അവരെ ഞാൻ കാണാനായില്ല, ധർമ്മനിഷ്ഠനായവനേ.

തതഃ പൃഷ്ടാ മയാ ദേവീ സാ കുമാരീ കഥം മമ । വേദാ നഷ്ടാ മമാചക്ഷ്വ ഭദ്രേ തന്നാശകാരണമ് ।। ൨.

അതിനുശേഷം ഞാൻ ആ ദേവിയെ, ആ കന്യകയെ ചോദിച്ചു: 'എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ വേദങ്ങൾ നഷ്ടമായത്? ഭദ്രയേ, ദയവായി അതിന്റെ കാരണം പറയൂ.'

കന്യോവാച । മാതാഽഹം സര്വവേദാനാം സാവിത്രീ നാമ നാമതഃ । മാം ന ജാനാസി യേന ത്വം തതോ വേദാ ഹൃതാസ്തവ ।। ൨.

കന്യക പറഞ്ഞു: 'എല്ലാ വേദങ്ങൾക്കും ഞാൻ മാതാവാണ്, എന്നെ സാവിത്രി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. നീ എന്നെ അറിയാത്തതിനാൽ നിന്റെ വേദങ്ങൾ നിന്നിൽ നിന്ന് എടുത്തു.'

ഏവമുക്തേ തയാ രാജന് വിസ്മയേന തപോധന । പൃഷ്ടാ ക ഏതേ പുരുഷാ ഏതത്കഥയ ശോഭനേ

അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, രാജാവേ, ഞാൻ അതിശയത്തിലും തപസ്സിലും നിറഞ്ഞവനായി ചോദിച്ചു: 'ഈ പുരുഷന്മാർ ആരാണ്? ദയവായി പറയൂ, മനോഹരിയേ.'

കന്യോവാച യ ഏഷ മച്ഛരീരസ്ഥഃ സര്വാങ്ഗൈശ്ചാരുലോചനഃ । ഏഷ ഋഗ്വേദനാമാ തു ദേവോ നാരായണഃ സ്വയമ് । വഹ്നിഭൂതോ ദഹത്യാശു പാപാന്യുച്ചാരണാദനു ।। ൨.

കന്യക പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഉള്ളവൻ, മനോഹരമായ കണ്ണുകളും അവയവങ്ങളുമുള്ളവൻ, വാസ്തവത്തിൽ നാരായണൻ തന്നെയാണ്, ഋഗ്വേദം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. അഗ്നിയായി മാറി, ഉച്ചാരണം കൊണ്ടു പാപങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ദഹിപ്പിക്കുന്നു.'

ഏതസ്യ ഹൃദയേ യോഽയം ദൃഷ്ട ആസീത് ത്വയാത്മജഃ । സ യജുര്വേദരൂപേണ സ്ഥിതോ ബ്രഹ്മാ മഹാബലഃ ।। ൨.

'അവന്റെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ നീ കണ്ടവൻ, മകനേ, മഹാശക്തിയുള്ള ബ്രഹ്മാവാണ്, യജുര്‍വേദത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.'

തസ്യാപ്യുരസി സംവിഷ്ടോ യ ഏഷ ശുചിരുജ്ജ്വലഃ । സ സാമവേദനാമാ തു രുദ്രരൂപീ വ്യവസ്ഥിതഃ । ഏഷ ആദിത്യവത് പാപാന്യാശു നാശയതേ സ്മൃതഃ ।। ൨.

'അവന്റെ ഉരസിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ, ശുദ്ധിയും പ്രകാശവും നിറഞ്ഞവൻ, സാംവേദത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള രുദ്രനാണ്. സൂര്യനെപ്പോലെ പാപങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നശിപ്പിക്കുന്നവനായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു.'

ഏതേ ത്രയോ മഹാവേദാ ബ്രഹ്മന് ദേവാസ്ത്രയഃ സ്മൃതാഃ । ഏതേ വര്ണാ അകാരാദ്യാഃ സവനാന്യത്ര വൈ ദ്വിജ ।। ൨.

'ഇവരാണ് മൂന്നു മഹാവേദങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണനേ, മൂന്നു ദേവന്മാരായി ഇവരെ ഓർക്കുന്നു. ഇവയാണ് അക്ഷരങ്ങൾക്കും യാഗങ്ങൾക്കും തുടക്കം, ദ്വിജനേ.'

ഏതത്സര്വം സമാസേന കഥിതം തേ ദ്വിജോത്തമ । ഗൃഹാണ വേദാന് ശാസ്ത്രാണി സര്വജ്ഞത്വം ച നാരദ ।। ൨.

'ഇത് എല്ലാം സംക്ഷിപ്തമായി ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു, ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണനേ. വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും സർവ്വജ്ഞതയും സ്വീകരിക്കൂ, നാരദാ.'

ഏതസ്മിന് വേദസരസി സ്നാനം കുരു മഹാവ്രത । കൃതേ സ്നാനേഽന്യജന്മീയം യേന സ്മരസി സത്തമ ।। ൨.

'ഈ വേദസരസ്സിൽ സ്നാനം ചെയ്യൂ, മഹാവ്രതധാരിയേ. ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, നീ മുൻജന്മങ്ങൾ ഓർക്കും, ഉത്തമനേ.'

ഏവമുക്ത്വാ തിരോഭാവം ഗതാ കന്യാ നരാധിപ । അഹം തത്ര കൃതസ്നാനസ്ത്വാം ദിദൃക്ഷുരിഹാഗതഃ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ കന്യക അപ്രത്യക്ഷയായി, രാജാവേ; ഞാൻ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത്, നിന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഇവിടെ എത്തി.

പ്രിയവ്രത ഉവാച । അന്യസ്മിന് ഭഗവന് ജന്മന്യാസീദ് യത് തദ് വിചേഷ്ടിതമ് । സര്വം കഥയ ദേവര്ഷേ മഹത് കൌതൂഹലം ഹി മേ ।। ൩.

പ്രിയവ്രതൻ പറഞ്ഞു: 'ഭഗവാനേ, എന്റെ മുൻജന്മത്തിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ദയവായി പറയൂ. എനിക്ക് അതിനോട് വലിയ കൗതുകമുണ്ട്, ദേവർഷിയേ.'

നാദരദ ഉവാച । സ്നാതസ്യ മമ രാജേന്ദ്ര തസ്മിന് വേദസരസ്യഥ । സാവിത്ര്യാശ്ച വചഃ ശ്രുത്വാ തസ്മിന് ജന്മസഹസ്ത്രകമ് । സ്മരണം തത്ക്ഷണാജ്ജാതം ശ്രൃണു ജന്മാന്തരം മമ ।। ൩.

നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'രാജേന്ദ്രനേ, ആ വേദസരസ്സിൽ ഞാൻ സ്നാനം ചെയ്ത് സാവിത്രിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അതേ നിമിഷം ഞാൻ ആയിരം മുൻജന്മങ്ങൾ ഓർമ്മിച്ചു. എന്റെ മുൻജന്മത്തെ കഥ കേൾക്കൂ.'

അസ്ത്യവന്തീപുരം രാജംസ്തത്രാഹം പ്രാഗ് ദ്വിജോത്തമഃ । നാമ്നാ സാരസ്വതഃ പൂര്വം വേദവേദാങ്ഗപാരഗഃ ।। ൩.

'അവന്തി എന്ന നഗരം ഉണ്ട്, രാജാവേ, അവിടെ ഞാൻ മുമ്പ് ശ്രേഷ്ഠബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ചു, സാരസ്വതൻ എന്ന പേരിൽ, വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവനായി.'

ബഹുഭൃത്യപരീവാരോ ബഹുധാന്യശ്ച പാര്ഥിവ । അന്യസ്മിന് കൃതസംജ്ഞേ തു യുഗേ പരമബുദ്ധിമാന് ।। ൩.

'വളരെയധികം ഭൃത്യന്മാരും ധാന്യവും ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാൻ, രാജാവേ, കൃതയുഗം എന്ന മുൻകാലത്ത് പരമബുദ്ധിയോടെ ജീവിച്ചിരുന്നു.'

തതോ ധ്യാതം മയൈകാന്തേ കിമനേന കരോമ്യഹമ് । ദ്വന്ദ്വേന സര്വമേതദ്ധി ന്യസ്ത്വാ പുത്രേഷു യാമ്യഹമ് । തപസേ ധൃതസംകല്പഃ സരഃ സാരസ്വതം ദ്രുതമ് ।। ൩.

അപ്പോൾ ഞാൻ ഒറ്റക്കായി ധ്യാനിച്ച്, 'ഇതൊക്കെ എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ചു. എല്ലാം എന്റെ മക്കളിൽ വിട്ടുകൊടുത്ത്, വ്രതനിശ്ചയത്തോടെ തപസ്സിനായി ഞാൻ സാരസ്വതം എന്ന തടാകത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു.

ഏവം ചിന്ത്യ മയാ ഇഷ്ടഃ കര്മകാണ്ഡേന കേശവഃ । ശ്രാദ്ധൈശ്ച പിതരോ ദേവാ യജ്ഞൈശ്ചാന്യേ തഥാ ജനാഃ ।। ൩.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ഞാൻ കേശവനെ യാഗങ്ങൾകൊണ്ടും, പിതാക്കൾക്ക് ശ്രാദ്ധങ്ങളാലും, ദേവന്മാർക്കും മറ്റു ജനങ്ങൾക്കും യജ്ഞങ്ങളാലും ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.