വരാഹപുരാണമ്

ആസീദ് രാജാ മഹാബാഹുരാദൌ കൃതയുഗേ പുരാ । ശ്രുതകീര്തിരിതി ഖ്യാതസ്ത്രൈലോക്യേ ബലവത്തരഃ ।। ൧൭.

ആദിയിൽ, കൃതയുഗത്തിൽ, ശക്തിയാൽ പ്രശസ്തനായ ശ്രുതകീർത്തി എന്ന മഹാബാഹു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ മൂന്നു ലോകത്തിലും പ്രശസ്തനായിരുന്നു.

തസ്യ പുത്രത്വമാപേദേ സുപ്രഭോ മണിജോ ധരേ । പ്രജാപാലേതി വൈ നാമ്നാ ശ്രുതകീര്തിര്മഹാബലഃ ।। ൧൭.

ഭൂമിദേവി, രത്നത്തിൽ ജനിച്ച സുപ്രഭൻ അവന്റെ മകനായി. മഹാബലശാലിയായ ശ്രുതകീർത്തി പ്രജാപാലൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.

സൈകസ്മിംശ്ചിദ് ദിനേ പ്രായാദ് വിപിനം ശ്വാപദാകുമ് । തത്രാപശ്യദൃഷേര്ധന്യം മഹദാശ്രമമണ്ഡലമ് ।। ൧൭.

ഒരു ദിവസം, അവൻ കാട്ടിൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ പോയി. അവിടെ ഒരു മഹർഷിയുടെ ഭാഗ്യശാലിയായ ആശ്രമം കണ്ടു.

തസ്മിന് മഹാതപാ നാമ ഋഷിഃ പരധാര്മികഃ । തപസ്തേപേ നിരാഹാരോ ജപന് ബ്രഹ്മ സനാതനമ് ।। ൧൭.

അവിടെ മഹാതപസ് എന്ന പേരിൽ പരമധർമ്മനിഷ്ഠനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് ദീർഘനാളായി തപസ്സും, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മം ജപിക്കുകയും ചെയ്തു.

തത്രാസൌ പാര്ഥിവഃ ശ്രീമാന് പ്രവേശായ മതിം തദാ । ചകാര ചാവിശദ് രാജാ പ്രജാപാലോ മഹാതപാഃ ।। ൧൭.

അവിടെയെത്തിയ രാജാവ് പ്രജാപാലൻ, അശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, മഹാതപസ്സിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കടന്നു.

തസ്മിന് വരാശ്രമപദേ വനവൃക്ഷജാത്യാ ധരാപ്രസൂതോര്ജിതമാര്ഗജുഷ്ടാഃ । ലതാഗൃഹാ ഇന്ദുരവിപ്രകാശിനോ നായാസിതജ്ഞാഃ കുലഭൃങ്ഗരാജാഃ ।। ൧൭.

ആ ഉത്തമമായ ആശ്രമഭൂമിയിൽ, വിവിധതരത്തിലുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ നിലനിന്നു; വഴികൾ നന്നായി ചവിട്ടിയിരുന്നതും, ലതാമന്ദിരങ്ങൾ ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതും, തേനീച്ചകളായ കുലഭൃംഗങ്ങൾ ആശ്വാസത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും കാണാമായിരുന്നു.

സുരക്തപദ്മോദരകോമലാഗ്ര- നഖാങ്ഗുലീഭിഃ പ്രസൃതൈഃ സുരാണാമ് । വരാങ്ഗനാഭിഃ പദപങ്ക്തിമുച്ചൈ- വിംഹായ ഭൂമിം ത്വപി വൃത്രശത്രോഃ ।। ൧൭.

കുമുദപ്പൂവുപോലെയുള്ള ഇളംചുവപ്പുനിറമുള്ള വിരലുകളും നഖങ്ങളും ഉള്ള ദൈവകന്യാക്കൾ, ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് വൃക്ഷങ്ങളുടെ കീഴിൽ നിരയായി നടന്നു; അവർ വൃത്രശത്രുവായ ഇന്ദ്രനെയും അതിക്രമിച്ച സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ക്വചിത് സമീപേ തമതീവ ഹൃഷ്ടൈ- ര്നാനാദ്വിജൈഃ ഷട്ചൃരണൈശ്ച മത്തൈഃ । വാസദ്ഭിരുച്ചൈര്വിവിധപ്രമാണാഃ ശാഖാഃ സുപുഷ്പാഃ സമയോഗയുക്താഃ ।। ൧൭.

അടുത്ത്, അനേകം സന്തോഷഭരിതരായ പക്ഷികളും, മദംപൊങ്ങിയ ആറുകാലികളുമാണ് വസിച്ചത്; വിവിധ വലിപ്പത്തിലുള്ള പൂക്കളാൽ സമൃദ്ധമായ ശാഖകൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

കദമ്ബനീപാര്ജ്ജുനശീലശാല- ലതാഗൃഹസ്ഥൈര്മധുരസ്വരേണ । ജുഷ്ടം വിഹങ്ഗൈഃ സുജനപ്രയോഗാ നിരാകുലാ കാര്യധൃതിര്യഥാസ്ഥൈഃ ।। ൧൭.

കടമ്പ്, നീപ, അർജുന, ശാല എന്നീ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച ലതാമന്ദിരങ്ങളിൽ, മധുരസ്വരമുള്ള പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു; നല്ലവരോടു സ്നേഹമുള്ളവരും, നിർവ്യാജവും, തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരുമായിരുന്നു.

മഖാഗ്നിധൂമൈരുദിതാഗ്നിഹോമൈ- സ്തതഃ സമന്താത് ഗൃഹമേധിഭിര്ദ്വിജൈഃ । സിംഹൈരിവാധര്മ്മകരീ വിദാരിതഃ സ തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രൈര്വരമത്തകേസരൈഃ ।। ൧൭.

അവിടെ, ഗൃഹസ്ഥരായ ദ്വിജന്മാർ യാഗങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ യാഗാഗ്നിയുടെ പുക എല്ലാ ദിശകളിലും ഉയർന്നിരുന്നു; ധർമ്മവിരുദ്ധനായ കാട്ടാനയെ കടിച്ചുതെറിക്കുന്ന സിംഹംപോലെ, ഉഗ്രമായ പല്ലുകളും മനോഹരമായ കേശവും ഉള്ള ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഏവം സ രാജാ വിവിധാനുപായാന് വരാശ്രമേ പ്രേക്ഷമാണോ വിവേശ । തസ്മിദ് പ്രവിഷ്ടേ തു സ തീവ്രതേജാ മഹാതപാഃ പുണ്യകൃതാം പ്രധാനഃ । ദൃഷ്ടോ യഥാ ഭാനുരനന്തഭാനുഃ കൌശ്യാസനേ ബ്രഹ്മവിദാം പ്രധാനഃ ।। ൧൭.

അങ്ങനെ രാജാവ് ആ ഉത്തമാശ്രമത്തിലെ വിവിധ സവിശേഷതകൾ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അകത്തേക്ക് കടന്നു; അകത്തു കടന്നപ്പോൾ, മഹാതപസ്സുള്ള, ഉഗ്രതേജസ്സുള്ള, പുണ്യവാന്മാരിൽ പ്രധാനനായ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മഹാതപസിനെ, കോശവസ്ത്രത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനെ, അവൻ കണ്ടു.

ദൃഷ്ട്വാ സ രാജാ വിജയീ മൃഗാണാം മതിം വിസസ്മാര മുനേഃ പ്രസങ്ഗാത് । ചകാര ധര്മം പ്രതി മാനസം സോ അനുത്തമം പ്രാപ്യ നൃപോ മുനിം സഃ ।। ൧൭.

വിജയിയായിരുന്ന രാജാവിനെ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾക്കിടയിൽ കണ്ടപ്പോൾ, മുനിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ രാജാവിന്റെ മനസ്സ് തൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം മറന്നു. എങ്കിലും, മഹർഷിയെ പ്രാപിച്ച രാജാവ് മനസ്സിനെ ധർമ്മത്തിൽ ആകർഷിച്ചു.

സ മുനിസ്തം നൃപം ദൃഷ്ട്വാ പ്രജാപാലമകല്മഷമ് । അഭ്യാഗതക്രിയാം ചക്രേ ആസനസ്വാഗതാദിഭിഃ ।। ൧൭.

അകല്മഷനായ ജനങ്ങളുടെ രക്ഷകനായ രാജാവിനെ കണ്ട മുനി, അദ്ദേഹത്തിന് സദസ്യസ്വാഗതം, ഇരിപ്പിടം എന്നിവ നൽകി ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.

തതഃ കൃതാസനോ രാജാ പ്രണമ്യ ഋഷിപുങ്ഗവമ് । പപ്രച്ഛ വസുധേ പ്രശ്നമിമം പരമദുര്ലഭമ് ।। ൧൭.

അതിനുശേഷം, ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്ന രാജാവ് മഹർഷിക്ക് നമസ്കരിച്ചു, ഭൂമിയെക്കുറിച്ചുള്ള അത്യന്തം ദുർലഭമായ ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചു.

ഭഗവന് ദുഃഖസംസാരമഗ്നൈഃ പുമ്ഭിസ്തിതീര്ഷുഭിഃ । യത്കാര്യം തന്മമാചക്ഷ്വ പ്രണതേ ശംസിതവ്രത ।। ൧൭.

ഭഗവൻ, ജന്മമരണസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നവരും അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്ന് ദയവായി എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരേണം. ഞാൻ ഭക്തിപൂർവ്വം നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു.

മഹാതപാ ഉവാച । സംസാരാര്ണവമജ്ജമാനമനുജൈഃ പോതഃ സ്ഥിരോഽതിധ്രുവഃ കാര്യഃ പൂജനദാനഹോമവിവിധൈര്യജ്ഞൈഃ സമം ധ്യായനൈഃ । കീലൈഃ കീലിതമോക്ഷഭിഃ സുരഭടൈരൂര്ധ്വം മഹാരജ്ജുഭിഃ പ്രാണാദ്യൈരധുനാ കുരുഷ്വ നൃപതേ പോതം ത്രിലോകേശ്വരമ് ।। ൧൭.

നാരായണം നരകഹരം സുരേശം ഭക്ത്യാ നമസ്കുര്വതി യോ നൃപേശ । സ വീതശോകഃ പരമം വിശോകം പ്രാപ്നോതി വിഷ്ണോഃ പദമവ്യയം തത് ।। ൧൭.

രാജാക്കളുടെ രാജാവേ, ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ നരകഹാരിയായും ദേവതകളുടെ അധിപനായും ഉള്ള നാരായണനെ നമസ്കരിച്ചാൽ, അവൻ ദുഃഖം വിട്ട് പരമമായ ദുഃഖരഹിതമായ, അക്ഷരമായ വിഷ്ണുപദം പ്രാപിക്കും.

നൃപ ഉവാച । ഭഗവന് സര്വധര്മജ്ഞ കഥം വിഷ്ണുഃ സനാതനഃ । പൂജ്യതേ മോക്ഷമിച്ഛദ്ഭിഃ പുരുഷൈര്വദ തത്ത്വതഃ ।। ൧൭.

രാജാവ് ഉവാച: ഭഗവൻ, എല്ലാ ധർമ്മങ്ങൾക്കും അറിവുള്ളവനേ, മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ശാശ്വതനായ വിഷ്ണുവിനെ എങ്ങനെ പൂജിക്കണം എന്ന് ദയവായി സത്യമായി പറഞ്ഞുതരേണം.

മഹാതപാ ഉവാച । ശ്രൃണു രാജന് മഹാപ്രാജ്ഞ യഥാ വിഷ്ണുഃ പ്രസീദതി । പുരുഷാണാം തഥാ സ്ത്രീണാം സര്വയോഗീശ്വരോ ഹരിഃ ।। ൧൭.

മഹാതപസ്വി ഉവാച: മഹാപണ്ഡിതനായ രാജാവേ, പുരുഷന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും, എല്ലാ യോഗികളുടെ അധിപനായ ഹരിക്കും, വിഷ്ണു എങ്ങനെ സന്തോഷപ്പെടുന്നു എന്ന് ഞാൻ പറയാം, ശ്രദ്ധിച്ചുകൊൾക.

സര്വേ ദേവാഃ സപിതരോ ബ്രഹ്മാദ്യാശ്ചാണ്ഡമധ്യഗാഃ । വിഷ്ണോഃ സകാശാദുത്പന്നാ ഇതീയം വൈദികീ ശ്രുതിഃ ।। ൧൭.

എല്ലാ ദേവതകളും പിതാക്കന്മാരും ബ്രഹ്മാവും അണ്ഡത്തിൽ ഉള്ളവരും എല്ലാം വിഷ്ണുവിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് ഈ വൈദികശ്രുതി പറയുന്നു.

അഗ്നിസ്തഥാശ്വിനൌ ഗൌരീ ഗജവക്ത്രഭുജംഗമാഃ । കാര്തികേയസ്തഥാദിത്യോ മാതരോ ദുര്ഗയാ സഹ ।। ൧൭.

അഗ്നി, അശ്വിനികൾ, ഗൗരി, ആനമുഖൻ, പാമ്പുകൾ, കാർത്തികേയൻ, സൂര്യൻ, മാതാക്കൾ, ദുര്‍ഗ്ഗയോടൊപ്പം ഇവരും —

ദിശോ ധനപതിര്വിഷ്ണുര്യമോ രുദ്രഃ ശശീ തഥാ । പിതരശ്ചേതി സംഭൂതാഃ പ്രാധാന്യേന ജഗത്പതേഃ ।। ൧൭.

ദിശകൾ, ധനത്തിന്റെ അധിപൻ, വിഷ്ണു, യമൻ, രുദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, പിതാക്കന്മാർ — ഇവർ എല്ലാം ലോകനാഥനിൽ നിന്നാണ് പ്രധാനമായും ഉദ്ഭവിച്ചത്.

ഹിരണ്യഗര്ഭസ്യ തനൌ സര്വം ഏവ സമുദ്ഭവാഃ । പൃഥക്പൃഥക് തതോ ഗര്വം വഹമാനാഃ സമന്തതഃ ।। ൧൭.

ഹിരണ്യഗർഭന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നാണ് ഇവർ എല്ലാം ജനിച്ചത്. എന്നാൽ, ഓരോരുത്തരും അഹങ്കാരത്തോടെ വിവിധ ദിശകളിലേക്ക് പോയി.

അഹം യോഗ്യസ്ത്വഹം യാജ്യ ഇതി തേഷാം സ്വനോ മഹാന് । ശ്രൂയതേ ദേവസമിതൌ സാഗരക്ഷുബ്ധസന്നിഭഃ ।। ൧൭.

ദേവസഭയിൽ, സമുദ്രം കലക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു വലിയ ശബ്ദം ഉയർന്നു: 'ഞാനാണ് യോഗ്യൻ, ഞാനാണ് പൂജിക്കപ്പെടേണ്ടത്' എന്നായിരുന്നു അവരവരുടെ വാദം.

തേഷാം വിവദമാനാനാം വഹ്നിരുത്ഥായ പാര്ഥിവ । ഉവാച മാം യജസ്വേതി ധ്യായധ്വം മാമിതി ബ്രുവന് ।। ൧൭.

അവർ തമ്മിൽ വാദിക്കുമ്പോൾ, രാജാവേ, അഗ്നി എഴുന്നേറ്റ്, 'എന്നെ യജിക്കൂ, എന്നെ ധ്യാനിക്കൂ' എന്ന് പറഞ്ഞു.

പ്രാജാപത്യമിദം നൂനം ശരീരം മദ്വിനാകൃതമ് । വിനാശമുപപദ്യേത യതോ നാഹം മഹാനഹമ് ।। ൧൭.

'സൃഷ്ടാവിന്റെ ഈ ശരീരം എനിക്ക് ഇല്ലാതെ നിലനിൽക്കില്ല; കാരണം ഞാൻ മഹത്തായ അഹം' എന്ന് അഗ്നി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഏവമുക്ത്വാ ശരീരം തു ത്യക്ത്വാ വഹ്നിര്വിനിര്യയൌ । നിര്ഗതേഽപി തതസ്തസ്മിംസ്തച്ഛരീരം ന ശീര്യതേ ।। ൧൭.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അഗ്നി ശരീരം വിട്ട് പുറത്ത് പോയി. എങ്കിലും, അഗ്നി പോയ ശേഷവും ആ ശരീരം ചിതറാതെ നിലനിന്നു.

തതോഽശ്വിനൌ മൂര്തിമന്തൌ പ്രാണാപാനൌ ശരീരഗൌ । ആവാം പ്രധാനാവിത്യേവമൂചതുര്യാജ്യസത്തമൌ ।। ൧൭.

അതിനുശേഷം, ശരീരത്തിൽ വാസം ചെയ്യുന്ന പ്രാണനും അപാനനും രൂപമുള്ള അശ്വിനികൾ പറഞ്ഞു: 'ഞങ്ങളാണ് പ്രധാനവും, ഞങ്ങളാണ് ഏറ്റവും യോഗ്യരായ പൂജ്യന്മാർ' എന്ന്.

ഏവമുക്ത്വാ ശരീരം തു വിഹായ ക്വചിദാസ്ഥിതൌ । തയോരപി ക്ഷയം കൃത്വാ ക്ഷേത്രീ തത്പുരമാസ്ഥിതഃ ।। ൧൭.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവർ രണ്ടുപേരും ശരീരം വിട്ട് മറ്റിടത്ത് പോയി. എങ്കിലും, അവരും പോയശേഷം, ആ ശരീരം 'ക്ഷേത്രജ്ഞൻ'ന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിലനിന്നു.