വരാഹപുരാണമ്

തിഷ്ഠോപരമിതഃ പാപാദ്യാവത്കാലം ച ജീവസി

"നീ ജീവിക്കുന്നതുവരെ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കണം."

സഗതിശ്ച വിപാപാ ച ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ഏവം പ്രഭാവസ്തീര്ഥസ്യ മഥുരായാം വസുന്ധരേ ।।176.

"അവൻ നല്ല ഗതിയും പാപരഹിതത്വവും നേടും, സംശയമില്ല. മഥുരയിലെ ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്, ഭൂമിദേവി."

കൃഷ്ണഗംഗോദ്ഭവസ്യാപി തഥാ കാലിഞ്ജരസ്യ ച

കൃഷ്ണഗംഗയുടെയും കാലിഞ്ചരിന്റെയും മഹത്വവും ഇതുപോലെയാണ്.

യഃ ശൃണോതി വരാരോഹേ ശ്രദ്ധയാ പരയാ യുതഃ

ആർ ആരായാലും, മനോഹരിയേ, പരമഭക്തിയോടെ ഇത് കേൾക്കുകയാണെങ്കിൽ,

സപ്തജന്മകൃതം പാപം തസ്യ സര്വം വ്യപോഹതി അമൃതത്വം ച ലഭതേ സ്വര്ഗലോകം ച ഗച്ഛതി

ഏഴു ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച എല്ലാ പാപങ്ങളും അകറ്റപ്പെടും; അവൻ അമരത്വവും സ്വർഗ്ഗലോകവും നേടും.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ കൃഷ്ണഗംഗോദ്ഭവമാഹാത്മ്യം നാമ ഷട്സപ്തത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ കൃഷ്ണഗംഗാമഹത്മ്യം എന്ന നൂറിനും എഴുപത്താറിനും അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ദ്വാരകാം വസമാനസ്യ സാമ്ബശാപാദികം ശൃണു

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ദ്വാരകയിൽ വസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ സാംബന്റെ ശാപത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കു.

സുഖാസീനസ്യ കൃഷ്ണസ്യ പുത്രദാരസുതൈഃ സഹ പാദ്യമര്ഘ്യം ചാസനം ച മധുപര്കം സഭാജനമ്

കൃഷ്ണൻ പുത്രന്മാരോടും ഭാര്യമാരോടും കുട്ടികളോടും കൂടെ സുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവനു പാദ്യവും അർഘ്യവും ഇരിപ്പിടവും മധുപർകവും പാത്രത്തിൽ സമർപ്പിച്ചു.

ഏകാന്തേ പ്രാപ്യ കൃഷ്ണം ച വിജ്ഞപ്തിമകരോത്പ്രഭുഃ സ്പൃഹണീയഃ സദാ കാന്തഃ സ്ത്രീജനസ്യ സുരേശ്വരഃ

ഒറ്റയ്ക്കായി കൃഷ്ണനെ കണ്ടു, ആ പ്രഭു തന്റെ അപേക്ഷ പറഞ്ഞു; സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ എപ്പോഴും ആഗ്രഹനീയനും പ്രിയനുമായിരുന്നു അവൻ, ദേവേന്ദ്രാ.

ഏതാസ്തു വരനാര്യോ വൈ ക്രീഡാര്ഥം ഹി സുരേശ്വരഃ। ദേവയോന്യോ ദദുസ്തുഭ്യം സഹസ്രാണി ച ഷോഡശ

ഇവരൊക്കെയും മഹാദേവൻ കളിയുടെ خاطرത്തിൽ നിന്നു നിന്നു നിനക്കു തന്നവരാണ്; ആയിരക്കണക്കിന് ദൈവീകജന്മം ലഭിച്ച പതിനാറായിരം യുവതികളും നിനക്കു സമ്മാനമായി ലഭിച്ചു.

സാമ്ബം ദൃഷ്ട്വാ ച സര്വാസാം ക്ഷുഭ്യതേ ച മനഃ പ്രഭോ

സാംബനെ കണ്ടപ്പോൾ അവരൊക്കെയുടെയും മനസ്സ് കലങ്ങിപ്പോയി, പ്രഭോ.

ത്വത്പ്രിയാര്ഥം സമായാതഃ കഥിതും തേ സുരോത്തമ

നിന്റെ ഇഷ്ടത്തിനായി ഇതൊക്കെയും അറിയിക്കാനാണ് ഞാൻ വന്നത്, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ.

ക്രിയാതഃ സ്വര്ഗവാസോസ്തി നരകസ്തദ്വിപര്യയാത്

ശുഭകർമങ്ങൾ ചെയ്താൽ സ്വർഗത്തിൽ താമസിക്കാം; അതിന് വിപരീതമായി ചെയ്താൽ നരകത്തിലാകും.

യാവത്സ ശബ്ദോ ഭവതി താവത്പുരുഷ ഉച്യതേ 177.

വാക്ക് ഉണ്ടാകുന്നവരെ വരെ മനുഷ്യൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

നരകേ പുരുഷഃ പ്രോക്തോ വിപരീതോ മനീഷിഭിഃ

നരകത്തിൽ മനുഷ്യനെ ജ്ഞാനികൾ അതിന്റെ വിപരീതം എന്നു പറയുന്നു.

ആസനേഷൂപവിഷ്ടാനാം താസാം ക്ഷോഭം ച തത്ത്വതഃ

അവിടെ ഇരിപ്പുകളിൽ ഇരുന്നവരുടെ മനസ്സിലെ കലക്കം യഥാർത്ഥമായിരുന്നു.

താവത്സഭ്യാസനാന്യേവ സ്വാസ്തീര്യ ച വിഭാഗശഃ

സഭയിലെ ഇരിപ്പുകൾ വേറേ വേറെയായി വിരിച്ചിരുന്നതുവരെ അവിടെ അങ്ങനെ തന്നെ തുടര്ന്നു.

പശ്ചാത്സാമ്ബഃ സമായാതസ്തസ്യാഗ്രേ കരസംപുടമ്

ശേഷം സാംബൻ അവിടെ എത്തി, അവന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ രൂപമതീവാസ്യ സാമ്ബസ്യൈവ വരസ്ത്രിയഃ

സാംബന്റെ അത്യന്തം മനോഹരമായ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ ആ മഹിളകൾ—

ഉത്തിഷ്ഠതഃ പ്രിയാഃ സര്വാ ഗച്ഛത സ്വനിവേശനമ്

"എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു, പ്രിയരേ, നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങൂ."

സാംബസ്തത്രൈവ സംതസ്ഥൌ വേപമാനഃ കൃതാഞ്ജലിഃ

സാംബൻ അവിടെയേയ്ക്ക് തന്നെ നിന്നു, വിറയച്ചു, കൈകൂപ്പി.

കൃഷ്ണസ്തു കഥയാമാസ നാരദായ സവിസ്തരമ്

കൃഷ്ണൻ ആ സംഭവങ്ങൾ വിശദമായി നാരദനോട് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

ക്ഷണോ നാസ്തി രഹോ നാസ്തി നാസ്തി കൃത്യേ വിഭാവനാ

ഒരു നിമിഷവും മറവുമില്ല, ഒറ്റയ്ക്കുള്ളതുമില്ല, ചെയ്യുന്നതിൽ ഒളിച്ചിടലുമില്ല.

ഏകവാസാസ്തഥാ ഗൌരീ ശ്യാമാ വാ വരവര്ണിനീ 177.

ചിലർ ഒറ്റ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്നു, ചിലർ വെളുത്തവർ, ചിലർ കറുത്തവർ, എല്ലാവരും മനോഹരമായ വർണ്ണം ഉള്ളവർ.

സുരൂപം പുരുഷം ദൃഷ്ട്വാ ക്ഷരന്തി മുനിസത്തമ

സുന്ദരനായ പുരുഷനെ കണ്ടാൽ, മഹർഷിയേ, അവർ ആകർഷിതരാവുന്നു.

അതീവ മാനീ തേജസ്വീ ധാര്മികോഽതിഗുണാന്വിതഃ

അവൻ അത്യന്തം അഭിമാനിയും പ്രകാശവാനുമാണ്, ധാർമ്മികനും അനവധി ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവനുമാണ്.

നാരദസ്ത്വേവമേവം ച പ്രതിപൂജ്യ ഹരേര്വചഃ

ഹരിയുടെ വാക്കുകൾ നാരദൻ ആദരപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു.

യഥാ ഏകേന ചക്രേണ രഥസ്യ ന ഗതിര്ഭവേത്

ഒരു ചക്രം മാത്രം ഉള്ള രഥം മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ലല്ലോ,

പുംസഃ സുദൃഷ്ടിപാതേന കൃതകൃത്യാ ഭവന്തി താഃ

അതു പോലെ, വ്യക്തമായ ദൃഷ്ടിയുള്ള പുരുഷന്റെ ഒരു നോക്കിൽ അവർക്കു വേണ്ടത് ലഭിച്ചുപോകുന്നു.