വരാഹപുരാണമ്

തസ്യാശ്ച മരുതോ ദേവാ ദേവേന്ദ്രേണ നിരൂപിതാഃ । ഗൂഢം ഗച്ഛത രക്ഷാര്ഥം ദേവശുന്യാ മഹാബലാഃ ।। ൧൬.

ദേവേന്ദ്രൻ നിർദ്ദേശിച്ചതുപോലെ, മറുതുകൾ ആ മഹാബലമുള്ള ദൈവികനായയോടൊപ്പം രഹസ്യമായി രക്ഷയ്ക്കായി പുറപ്പെട്ടു.

ഇത്യുക്താസ്തേന സൂക്ഷ്മേണ വപുഷാ ജഗ്മുരഞ്ജസാ । തേഽപ്യാഗമ്യ സുരേന്ദ്രായ നമശ്രക്രുര്ധരാധരേ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ സൂക്ഷ്മരൂപത്തിൽ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ചവർ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു; മലയിൽ എത്തി ദേവേന്ദ്രനോട് നമസ്കരിച്ചു.

താം ദേവരാജഃ പപ്രച്ഛ ക്വ ഗാവഃ സരമേഽഭവന് । ഏവമുക്താ തു സരമാ ന ജാനാമീതി ചാബ്രവീത് ।। ൧൬.

ദേവരാജാവ് അവളോട് ചോദിച്ചു: 'സരമേ, പശുക്കൾ എവിടെയാണ്?' അപ്പോൾ സരമ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് അറിയില്ല.'

തത ഇന്ദ്രോ രുഷാ യുക്തോ യജ്ഞാര്ഥമുപകല്പിതാഃ । ഗാവഃ ക്വ ചേതി മരുതഃ പ്രോവാചേദം ശുനീ കഥമ് ।। ൧൬.

അതിനുശേഷം, യജ്ഞത്തിനായി ഒരുക്കിയ പശുക്കൾ എവിടെയാണ് എന്ന് ദേവേന്ദ്രൻ കോപത്തോടെ മറുതുകളോടും നായയോടും ചോദിച്ചു.

ഏവമുക്താസ്തു മരുതോ ദേവേന്ദ്രേണ ധരാധരേ । കഥയാമാസുരവ്യഗ്രാഃ കര്മ്മ തത് സരമാകൃതമ് ।। ൧൬.

മലയിൽ ദേവേന്ദ്രൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, മറുതുകൾ ഉത്കണ്ഠയോടെ സരമ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

തത ഇന്ദ്രഃ സമുത്ഥായ പദാ സംതാഡയച്ഛുനീമ് । ക്രോധേന മഹതാവിഷ്ടോ ദേവേന്ദ്രഃ പാകശാസനഃ ।। ൧൬.

അതിനുശേഷം ദേവേന്ദ്രൻ വലിയ കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ കാലുകൊണ്ട് നായയെ അടിച്ചു.

ക്ഷീരം പീതം ത്വയാ മൂഢേ ഗാവസ്താശ്ചാസുരൈര്ഹൃതാഃ । ഏവമുക്ത്വാ പദാ തേന താഡിതാ സരമാ ധരേ ।। ൧൬.

'നീ മണ്ടത്തനത്തോടെ പാൽ കുടിച്ചു; പശുക്കൾ ദാനവന്മാർ കൊണ്ടുപോയി,' എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവേന്ദ്രൻ സരമയെ കാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു.

തസ്യേന്ദ്രപാദഘാതേന ക്ഷീരം വക്ത്രാത് പ്രസുസ്ത്രുവേ । സ്ത്രവതാ തേന പയസാ സാ ശുനീ യത്ര ഗാ ഭവന് । ജഗാമ തത്ര ദേവേന്ദ്രഃ സഹസൈന്യസ്തദാ ധരേ ।। ൧൬.

ദേവേന്ദ്രന്റെ അടിയേറ്റ് സരമയുടെ വായിൽ നിന്ന് പാൽ ഒഴുകി; ആ പാൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, നായ പശുക്കളുണ്ടായിരുന്നിടത്തേക്ക് പോയി. പിന്നെ ദേവേന്ദ്രനും തന്റെ സൈന്യവും അവിടേക്ക് പോയി.

ഗത്വാ ചാപശ്യദ് ദേവേന്ദ്രസ്താ ഗാ ദൈത്യൈരുപാഹൃതാഃ । പാലനാം ചക്രുര്യേ ദൈത്യാ ബലിനോ ഭൃശമ് । തേ സൈന്യൈര്നിഹതാഃ സദ്യസ്തത്യജുര്ഗാഃ സ്വമൂര്ത്തിഭിഃ ।। ൧൬.

അവിടെ ചെന്ന ദേവേന്ദ്രൻ, ദാനവന്മാർ കർശനമായി കാവൽനിൽക്കുന്ന പശുക്കളെ കണ്ടു; ദേവസൈന്യം ശക്തരായ ആ ദാനവന്മാരെ ഉടൻ തന്നെ സംഹരിച്ചു, അവർ സ്വന്തം രൂപത്തിൽ തിരിച്ചുപോയി, പശുക്കൾ വിട്ടുകളഞ്ഞു.

സാമന്തൈശ്ച സുരേന്ദ്രോഽഥ വൃതഃ പരമഹര്ഷിതൈഃ । താശ്ച ലബ്ധ്വാ മഹേന്ദ്രസ്തു മുദാ പരമയാ യുതഃ ।। ൧൬.

അതിനുശേഷം, സന്തോഷത്തോടെ കൂടിയിരുന്ന സഹചാരികളോടൊപ്പം മഹേന്ദ്രൻ പശുക്കളെ വീണ്ടെടുത്തു, അതിനാൽ അതീവ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.

ചകാര യജ്ഞാന് വിവിധാന് സഹസ്ത്രാനപി സ പ്രഭുഃ । ക്രിയമാണൈസ്തതോ യജ്ഞൈര്വവൃധേന്ദ്രസ്യ തദ് ബലമ് ।। ൧൬.

അവൻ ആയിരക്കണക്കിന് വിവിധ യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തി; ആ യജ്ഞങ്ങൾ നടക്കുന്നതിനാൽ ദേവേന്ദ്രന്റെ ശക്തി വളർന്നു.

വര്ദ്ധിതേന ബലേനേന്ദ്രോ ദേവസൈന്യമുവാച ഹ । സന്നഹ്യന്താം സുരാഃ ശീഘ്രം ദൈത്യാനാം വധകര്മണി ।। ൧൬.

ശക്തി വർദ്ധിച്ച ദേവേന്ദ്രൻ ദേവസൈന്യത്തോട് പറഞ്ഞു: 'ദേവന്മാരെ, ദാനവന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ ഉടൻ ആയുധധാരികൾ ആകൂ.'

ഏവമുക്താസ്തതോ ദേവാഃ സന്നദ്ധാസ്തത്ക്ഷണേഽഭവന് । അസുരാണാമഭാവായ ജഗ്മുര്ദേവാഃ സവാസവാഃ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ദേവന്മാർ ഉടൻ ആയുധധാരികളായി; ദേവേന്ദ്രനോടൊപ്പം അവർ ദാനവന്മാരെ നശിപ്പിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

ഗത്വാ തു യുയുധുസ്തൂര്ണം വിജിഗ്യുസ്ത്വാസുരീം ചമൂമ് । ജിതാശ്ച ദേവൈരസുരാ ഹതശേഷാ ധരാധരേ । മമജ്ജുഃ സാഗരജലേ ഭയത്രസ്താ വിചേതസഃ ।। ൧൬.

അവർ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു, അസുരരുടെ സൈന്യത്തെ ജയിച്ചു. ദേവന്മാർ അസുരരെ തോൽപ്പിച്ചു; ജീവനോടെ ശേഷിച്ചവർ ഭയത്താൽ വിറച്ച് മനസ്സു തെറ്റി സമുദ്രത്തിൽ ചാടിപ്പോയി.

ദേവരാജോഽപി ത്രിദിവം ലോകപാലൈഃ സമം ധരേ । ആരുഹ്യ ബുഭുജേ പ്രാഗ്വത് സ ദേവോ ദേവരാട് പ്രഭുഃ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ ദേവരാജാവും ലോകപാലന്മാരുമൊത്ത് സ്വർഗത്തിലേക്ക് കയറി, മുമ്പുപോലെ ആ ദൈവികനായ ഇന്ദ്രൻ തന്റെ ആധിപത്യം ആസ്വദിച്ചു.

യ ഏനം ശ്രൃണുയാന്നിത്യം സരമാഖ്യാനമുത്തമമ് । സ ഗോമേധസ്യ യജ്ഞസ്യ ഫലം പ്രാപ്നോതി മാനവഃ ।। ൧൬.

ആ ഉത്തമമായ കഥയെ മുഴുവനായി ആരെങ്കിലും ദിവസേന ശ്രവിച്ചാൽ, അവൻ ഗോമേധ യാഗത്തിന്റെ ഫലം നേടും.

ഭ്രഷ്ടരാജ്യശ്ച യോ രാജാ ശ്രൃണോതീദം സമാഹിതഃ । സ ദേവേന്ദ്ര ഇവ സ്വര്ഗം രാജ്യം സ്വം ലഭതേ നരഃ ।। ൧൬.

രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവൊരുവൻ ഈ കഥ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടാൽ, ഇന്ദ്രൻ പോലെ തന്നെ സ്വർഗംപോലുള്ള സ്വന്തം രാജ്യം വീണ്ടും ലഭിക്കും.

ധരണ്യുവാച । യേ തേ മണൌ തദാ ദേവ ഉത്പന്നാ നരപുംഗവാഃ । തേഷാം വരോ ഭഗവതാ ദത്തസ്ത്രേതായുഗേ കില ।। ൧൭.

ധരിണി പറഞ്ഞു: ദേവനേ, ആ സമയത്ത് രത്നങ്ങളിൽ ജനിച്ച ആ മഹാന്മാരെ ഭഗവാൻ ത്രേതായുഗത്തിൽ ഏത് വരമാണ് നൽകിയതെന്ന് പറയുമോ?

രാജാനോ ഭവിതാരോ വൈ കഥം തേഷാം സമുദ്ഭവഃ । കിം ച ചക്രുര്ഹി തേ കര്മ പൃഥങ് നാമാനി ശംസ മേ ।। ൧൭.

ആ രാജാക്കന്മാർ ആരാകും, അവർ എങ്ങനെ ജനിക്കും? അവർ ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു? ഓരോരുത്തരുടേയും പേരുകൾ ദയവായി പറയൂ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । സുപ്രഭോ മണിജോ യസ്തു രാജാ നാമ്നാ മഹാമനാഃ । തസ്യോത്പത്തിം വരാരോഹേ ശ്രൃണു ത്വം ഭൂതധാരിണി ।। ൧൭.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഭൂതങ്ങളെ ധരിക്കുന്നവളേ, മഹാമനസ്സുള്ള രത്നത്തിൽ ജനിച്ച രാജാവായ സുപ്രഭന്റെ ഉദ്ഭവം ഞാൻ പറയാം, നീ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കൂ.

ആസീദ് രാജാ മഹാബാഹുരാദൌ കൃതയുഗേ പുരാ । ശ്രുതകീര്തിരിതി ഖ്യാതസ്ത്രൈലോക്യേ ബലവത്തരഃ ।। ൧൭.

ആദിയിൽ, കൃതയുഗത്തിൽ, ശക്തിയാൽ പ്രശസ്തനായ ശ്രുതകീർത്തി എന്ന മഹാബാഹു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ മൂന്നു ലോകത്തിലും പ്രശസ്തനായിരുന്നു.

തസ്യ പുത്രത്വമാപേദേ സുപ്രഭോ മണിജോ ധരേ । പ്രജാപാലേതി വൈ നാമ്നാ ശ്രുതകീര്തിര്മഹാബലഃ ।। ൧൭.

ഭൂമിദേവി, രത്നത്തിൽ ജനിച്ച സുപ്രഭൻ അവന്റെ മകനായി. മഹാബലശാലിയായ ശ്രുതകീർത്തി പ്രജാപാലൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.

സൈകസ്മിംശ്ചിദ് ദിനേ പ്രായാദ് വിപിനം ശ്വാപദാകുമ് । തത്രാപശ്യദൃഷേര്ധന്യം മഹദാശ്രമമണ്ഡലമ് ।। ൧൭.

ഒരു ദിവസം, അവൻ കാട്ടിൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടാൻ പോയി. അവിടെ ഒരു മഹർഷിയുടെ ഭാഗ്യശാലിയായ ആശ്രമം കണ്ടു.

തസ്മിന് മഹാതപാ നാമ ഋഷിഃ പരധാര്മികഃ । തപസ്തേപേ നിരാഹാരോ ജപന് ബ്രഹ്മ സനാതനമ് ।। ൧൭.

അവിടെ മഹാതപസ് എന്ന പേരിൽ പരമധർമ്മനിഷ്ഠനായ ഒരു ഋഷി ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് ദീർഘനാളായി തപസ്സും, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മം ജപിക്കുകയും ചെയ്തു.

തത്രാസൌ പാര്ഥിവഃ ശ്രീമാന് പ്രവേശായ മതിം തദാ । ചകാര ചാവിശദ് രാജാ പ്രജാപാലോ മഹാതപാഃ ।। ൧൭.

അവിടെയെത്തിയ രാജാവ് പ്രജാപാലൻ, അശ്രമത്തിൽ പ്രവേശിക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, മഹാതപസ്സിന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് കടന്നു.

തസ്മിന് വരാശ്രമപദേ വനവൃക്ഷജാത്യാ ധരാപ്രസൂതോര്ജിതമാര്ഗജുഷ്ടാഃ । ലതാഗൃഹാ ഇന്ദുരവിപ്രകാശിനോ നായാസിതജ്ഞാഃ കുലഭൃങ്ഗരാജാഃ ।। ൧൭.

ആ ഉത്തമമായ ആശ്രമഭൂമിയിൽ, വിവിധതരത്തിലുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ നിലനിന്നു; വഴികൾ നന്നായി ചവിട്ടിയിരുന്നതും, ലതാമന്ദിരങ്ങൾ ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതും, തേനീച്ചകളായ കുലഭൃംഗങ്ങൾ ആശ്വാസത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നതും കാണാമായിരുന്നു.

സുരക്തപദ്മോദരകോമലാഗ്ര- നഖാങ്ഗുലീഭിഃ പ്രസൃതൈഃ സുരാണാമ് । വരാങ്ഗനാഭിഃ പദപങ്ക്തിമുച്ചൈ- വിംഹായ ഭൂമിം ത്വപി വൃത്രശത്രോഃ ।। ൧൭.

കുമുദപ്പൂവുപോലെയുള്ള ഇളംചുവപ്പുനിറമുള്ള വിരലുകളും നഖങ്ങളും ഉള്ള ദൈവകന്യാക്കൾ, ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് വൃക്ഷങ്ങളുടെ കീഴിൽ നിരയായി നടന്നു; അവർ വൃത്രശത്രുവായ ഇന്ദ്രനെയും അതിക്രമിച്ച സൗന്ദര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ക്വചിത് സമീപേ തമതീവ ഹൃഷ്ടൈ- ര്നാനാദ്വിജൈഃ ഷട്ചൃരണൈശ്ച മത്തൈഃ । വാസദ്ഭിരുച്ചൈര്വിവിധപ്രമാണാഃ ശാഖാഃ സുപുഷ്പാഃ സമയോഗയുക്താഃ ।। ൧൭.

അടുത്ത്, അനേകം സന്തോഷഭരിതരായ പക്ഷികളും, മദംപൊങ്ങിയ ആറുകാലികളുമാണ് വസിച്ചത്; വിവിധ വലിപ്പത്തിലുള്ള പൂക്കളാൽ സമൃദ്ധമായ ശാഖകൾ തമ്മിൽ ചേർന്ന് നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

കദമ്ബനീപാര്ജ്ജുനശീലശാല- ലതാഗൃഹസ്ഥൈര്മധുരസ്വരേണ । ജുഷ്ടം വിഹങ്ഗൈഃ സുജനപ്രയോഗാ നിരാകുലാ കാര്യധൃതിര്യഥാസ്ഥൈഃ ।। ൧൭.

കടമ്പ്, നീപ, അർജുന, ശാല എന്നീ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിർമ്മിച്ച ലതാമന്ദിരങ്ങളിൽ, മധുരസ്വരമുള്ള പക്ഷികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു; നല്ലവരോടു സ്നേഹമുള്ളവരും, നിർവ്യാജവും, തങ്ങളുടെ കർത്തവ്യത്തിൽ സ്ഥിരതയുള്ളവരുമായിരുന്നു.