വരാഹപുരാണമ്

ധൂപോഽയം ദേവദേവേശ ശംഖചക്രഗദാധര

ദേവദേവേശാ, ശംഖം, ചക്രം, ഗദാ കൈവശമുള്ളവനേ, ഈ ധൂപം നിനക്കാണ്.

തേജസാ സര്വലോകാശ്ച വിവൃതാഃ സന്തു തേഽവ്യയാഃ

നിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാ ലോകങ്ങളും തെളിയട്ടെ; അവ അശാശ്വതമായിരിയ്ക്കട്ടെ.

അദിതേര്ഗര്ഭമാധായ വൈരോചനിശമായ ച

അദിതിയുടെ ഗർഭം സ്വീകരിച്ച്, വൈരോചനീശന്റെ രൂപം ധരിച്ച്,

(നൈവേദ്യമ്) ദേവാനാം സമ്മതശ്ചാപി യോഗിനാം പരമാം ഗതിഃ

(നൈവേദ്യം) ദേവന്മാർ അംഗീകരിച്ചവനും യോഗികൾക്ക് പരമഗതിയായവനും നീയാണു.

( അര്ഘ്യമ്) ഹവ്യഭുഗ്ഘവ്യകര്ത്താ ത്വം ഹോതാ ഹവ്യം ത്വമേവ ച

(അർഘ്യം) ഹവ്യങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുന്നവൻ, ഹവ്യങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നവൻ, ഹോതാ, ഹവ്യവും നീയാണു.

(ഇതി സ്വാഹാ ഹോമഃ) ഹിരണ്യമന്നം ത്വം ദേവ ജലവസ്ത്രമയോ ഭവാന്

ദൈവമേ, നീ സ്വർണ്ണവും, അന്നവും, വെള്ളവും, വസ്ത്രവും ആകുന്നു.

( ഛത്രാദിദാനമ്) പര്ജന്യോ വരുണഃ സൂര്യഃ സലിലം കേശവഃ ശിവഃ 174.

മഴ, വരുണൻ, സൂര്യൻ, വെള്ളം, കേശവൻ, ശിവൻ — ഇവിടെയുണ്ട്.

( വാമനസ്തുതിമ്) അന്നം പ്രജാപതിര്വിഷ്ണുരുദ്രചന്ദ്രേന്ദ്രഭാസ്കരാഃ

അന്നം പ്രജാപതി, വിഷ്ണു, രുദ്രൻ, ചന്ദ്രൻ, ഇന്ദ്രൻ, ഭാസ്കരൻ എന്നിവരാണ്.

( കരകദാനം) വാമനോ ബുദ്ധിദാതാ ച ദ്രവസ്ഥോ വാമനഃ സ്വയമ്

വാമനൻ ജ്ഞാനദാനി, ദ്രവരൂപത്തിൽ വാമനൻ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

( യജമാനഃ) വാമനം പ്രതിഗൃഹ്ണാമി വാമനോ മേ പ്രയച്ഛതി

വാമനനെ ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു; വാമനൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു.

( ദ്വിജഃ പ്രതിഗ്രഹീതാ) കപിലാങ്ഗേഷു തിഷ്ഠന്തി ഭുവനാനി ചതുര്ദശ

കപിലന്റെ അംഗങ്ങളിൽ പതിനാലു ലോകങ്ങളും നിലകൊള്ളുന്നു.

( ഗോദാനം) മമ പാപച്ഛിദേ തുഭ്യം ദേവഗര്ഭ സുപൂജിത

ദൈവത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, ഉത്തമമായി പൂജിക്കപ്പെട്ടവനേ, എന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കാൻ ഞാൻ ഇത് നിനക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.

(വിസര്ജനമ്) ഏവം വിദ്വാംസ്തു ദ്വാദശ്യാം യോ നരഃ ശ്രദ്ധയാന്വിതഃ

ഇങ്ങനെ, അറിവുള്ളവൻ വിശ്വാസത്തോടെ ദ്വാദശി ദിനത്തിൽ ഇത് ചെയ്യുമ്പോൾ—

ബ്രാഹ്മണ ഉവാച കരോതി വിധിനാനേന തസ്യ പുണ്യം ശതോത്തരമ്

ഈ നിയമം അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നവന് ശതഗുണം പുണ്യഫലമുണ്ടാകും.

മയാപി ശ്രദ്ധയാ ചൈതത്കാലം തീര്ഥസ്യ സേവനമ്

ഞാനും വിശ്വാസത്തോടെ ഈ തീർത്ഥത്തിൽ ശരിയായ സമയത്ത് സേവനം ചെയ്തു.

യേന യൂയം ന ശക്താ മാം ബാധിതും പാപകര്മിണഃ

ഇതിന്റെ ഫലമായി, പാപകര്മ്മികൾ ആയ നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

താവദ്വ്രതം തു കര്ത്തവ്യം യാവദേകം ക്ഷയം വ്രജേത് 174.

ഒരു വട്ടം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ ഈ വ്രതം പാലിക്കേണ്ടതാണ്.

ശ്രവണാദ്വോ ഗതിഃ സാക്ഷാത്സാധു ലക്ഷ്യാമി ചാഽധുനാ ഏവം ബ്രുവതി വിപ്രേ തു ആകാശേ ദുന്ദുഭിസ്വനഃ

നിങ്ങളിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നതിലൂടെ നേരിട്ട് മോക്ഷം ലഭിക്കും; ഇപ്പോൾ ഞാൻ അതിനെ കാണും. ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ ദുണ്ടുഭി ശബ്ദം കേട്ടു.

പ്രേതാനാം തു വിമാനാനി ആഗതാനി സമന്തതഃ

മരിച്ചവരുടെ വിമാനങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമെത്തി.

അസ്യ വിപ്രസ്യ സമ്ഭാഷാത്പുണ്യസത്കീര്ത്തിതേന ച

ഈ ബ്രാഹ്മണനുമായി സംസാരിച്ചതും, പുണ്യത്തെ പ്രശംസിച്ചതുമാണ്—

തസ്മാത്സര്വപ്രയത്നേന സതാ സമ്ഭാഷണം വരമ്

അതിനാൽ, എല്ലാ ശ്രമത്തോടും സദ്ഗുണമുള്ളവരുമായി സംവദിക്കുക ഏറ്റവും നല്ലതാണ്.

തീര്ഥാഭിഷേകിപുരുഷാദ്യഥാ തേഷാം ദുരാത്മനാമ്

തീർത്ഥത്തിൽ കുളിക്കുന്നവരെ പോലെ, ദുഷ്ടചിത്തമുള്ളവർക്കും—

പ്രാപ്തം തീര്ഥപ്രഭാവസ്യ ശ്രവണാന്മുക്തിദം ഫലമ്

തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം കേൾക്കുന്നവർക്കു മോക്ഷഫലം ലഭിക്കുന്നു.

യഃ പഠേത്പരയാ ഭക്ത്യാ ശൃണുയാദ്ഭക്തിതത്പരഃ

ആരെങ്കിലും പരമഭക്തിയോടെ ഈ ശ്ലോകം പാരായണം ചെയ്യുകയോ, ഭക്തിയിൽ മുഴുകി കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ,

പിശാചസംജ്ഞകം നാമ തീര്ഥം ത്രൈലോക്യവിശ്രുതമ്

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായ പിശാചം എന്ന പേരിലുള്ള തീർത്ഥം,

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ മധു൦ മാ൦ സര്വതീര്ഥേ യമുനാസംഗമപ്രഭാവോനാമ ചതുഃസപ്തത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ മധുമാസത്തിലെ എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും യമുനാസംഗമത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരിക്കുന്ന നൂറിനെട്ടുപതിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച യമുനാസ്രോതസി സ്നാത്വാ കൃഷ്ണദ്വൈപായനോ മുനിഃ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: യമുനാനദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത ശേഷം കൃഷ്ണദ്വൈപായനമുനി,

ധ്യാത്വാ മനസി ഗങ്ഗാം താം കാലിന്ദീം പാപഹാരിണീമ്

മനസ്സിൽ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ഗംഗയായ യമുനയെ ധ്യാനിച്ചു.

സോമവൈകുണ്ഠയോര്മധ്യേ കൃഷ്ണങ്ഗേതി കഥ്യതേ

സോമയും വൈകുണ്ഠവും തമ്മിൽ അതിനെ കൃഷ്ണാംഗം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.