വരാഹപുരാണമ്

ഉത്സാദിതോ ദിവോ മൂഢേത്യേവമുക്തസ്തു ഭൂധര । ഇന്ദ്രോ മര്ത്ത്യമുപാഗമ്യ സര്വദേവസമന്വിതഃ ।। ൧൬.

ഭൂധരൻ 'നിനക്ക് സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു, മൂഢാ' എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും കൂടെ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് എത്തി.

കിം ചകാര ച തസ്മിംസ്തു ദുര്ജയേ ച നിപാതിതേ । പരമേഷ്ഠിനാ ഭഗവതാ തേന യോഗവിദുത്തമൌ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ അജയ്യനായവൻ പരമേശ്വരനായ ഭഗവാനാൽ തോൽക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്തു? യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ മഹാത്മാവിന്റെ കൃത്യം എന്തായിരുന്നു?

സ്വര്ഗേ വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ച തൌ ച കിം ചക്രതുസ്തദാ । ഏതന്മേ സംശയം ദേവ കഥയസ്വ പ്രസാദതഃ ।। ൧൬.

സ്വർഗത്തിൽ വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ചന്മാർ അന്നേരം എന്ത് ചെയ്തു? ഈ സംശയം ദേവനേ, ദയവായി നീ എന്നോട് പറയണം.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ദൂര്ജയേന ജിതോ ധാത്രി ദേവരാജഃ ശതക്രതുഃ । ഭാരതേ ഹി തദാ വര്ഷേ വാരാണസ്യാം തു പൂര്വതഃ । ആശ്രിത്യ സംസ്ഥിതോ ദേവൈഃ സഹ യക്ഷമഹോരഗൈഃ ।। ൧൬.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: അന്നേരം ഭൂമി ദൂർജയനാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു, ദേവരാജാവായ ശതക്രതു തോറ്റു; അപ്പോൾ ഭാരതഭൂമിയിൽ, വാരാണസിയുടെ കിഴക്കോട്ട്, ദേവന്മാരോടും യക്ഷന്മാരോടും മഹാസർപ്പങ്ങളോടും കൂടെ അവൻ താമസിച്ചു.

വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ച തദാ യോഗമാസ്ഥായ ശോഭനേ । ദീര്ഘതാപജ്വരം വായുകര്മയോഗേന സംശ്രിതൌ ൧൬.

അപ്പോൾ വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ചന്മാർ യോഗം ആചരിച്ചു, വായുവിന്റെ യോഗവും കർമ്മയോഗവും അനുഷ്ഠിച്ച് ദീർഘകാലം കഠിനതാപവും ജ്വരവും അനുഭവിച്ചു.

തം ദുര്ജയം മൃതം ശ്രുത്വാ സമുദ്രാന്തഃസ്ഥിതം തദാ । ആനീയ ചതുരങ്ഗം തു ദേവാന് പ്രതി വിജഗ്മതുഃ ।। ൧൬.

അന്നേരം ദൂർജയൻ മരിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞു; പിന്നെ അവർ നാലു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യവുമായി ദേവന്മാരെ നേരെ ആക്രമിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

ആഗത്യ തൌ തദാ ദൈത്യൌ മഹത്സൈന്യേന പര്വതമ് । ഹിമവന്തം സമാശ്രിത്യ സംസ്ഥിതൌ തു ബഭൂവതുഃ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ ആ രണ്ടു അസുരന്മാർ വലിയ സൈന്യവുമായി എത്തിയപ്പോൾ, ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിൽ അഭയം തേടി അവിടെ തന്നെ താമസിച്ചു.

ദേവാ അപി മഹത്സൈന്യം സംഹത്യ കൃതദംശിതാഃ । മന്ത്രയാഞ്ചക്രുരവ്യഗ്രാ ഐന്ദ്രം പദമഭീപ്സവഃ ।। ൧൬.

ദേവന്മാരും വലിയ സൈന്യം ഒന്നിച്ചു കൂട്ടി, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി, ഇന്ദ്രപദം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആലോചന നടത്തി.

അബ്രവീത് തത്ര ദേവാനാം ഗുരുരാങ്ഗിരസോ മുനിഃ । ഗോമേധേന യജഘ്വം വൈ പ്രഥമേന തദന്തരമ് ।। ൧൬.

അവിടെ ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവായ ആംഗിരസമുനി പറഞ്ഞു: ആദ്യം ഗോമേധയാഗം നടത്തണം, അതിനുശേഷം മറ്റേതും ചെയ്യാം.

യഷ്ടവ്യം ക്രതുഭിഃ സര്വൈരേകസ്ഥിതിരഥാമരാഃ । ഉപദേശോ മയാ ദത്തഃ ക്രിയതാം ശീഘ്രമേഷ വൈ ।। ൧൬.

എല്ലാ അമരന്മാരും ഒന്നിച്ച് യാഗങ്ങൾ നടത്തണം; ഞാൻ ഉപദേശം നൽകി, അതിവേഗം ഇത് നടപ്പിലാക്കണം.

ഏവമുക്താസ്തദാ ദേവാ ഗാഃ പശൂംശ്ചാനുകല്പ്യ തേ । മുമുചുശ്ചരണാര്ഥായ രക്ഷാര്ഥം സരമാം ദദുഃ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ ദേവന്മാർ പശുക്കളെയും മറ്റു മൃഗങ്ങളെയും ഒരുക്കി, യാഗത്തിനായി വിട്ടുവിട്ടു; അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശരമയെ നിയോഗിച്ചു.

താശ്ച ഗാവോ ദേവശുന്യാ രക്ഷ്യമാണാ ധരാധരേ । തത്ര ജഗ്മുസ്തദാ ഗാവശ്ചരന്ത്യോ യത്ര തേഽസുരാഃ ।। ൧൬.

അവ ദേവശൂന്യമായപ്പോൾ, ശരമയുടെ കാവലിൽ, ആ പശുക്കൾ പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന്, അസുരന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു.

തേ ച ഗാവസ്തു താ ദൃഷ്ട്വാ ശുക്രമൂചുഃ പുരോഹിതമ് । പശ്വര്ഥം ദേവഗാ ബ്രഹ്മംശ്ചാര്യന്തേ രക്ഷമാണയാ । ദേവശൂന്യാ സരമയാ വദ കിം ക്രിയതേഽധുനാ ।। ൧൬.

അസുരന്മാർ ആ പശുക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ പുരോഹിതനായ ശുക്രനോട് പറഞ്ഞു: 'യാഗത്തിനുള്ള പശുക്കളും ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മനും ശരമയുടെ കാവലിലാണ്, ദേവന്മാർ ഇല്ല. ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം?'

ഏവമുക്തസ്തദാ ശുക്രഃ പ്രത്യുവാചാസുരാംസ്തദാ । ഏതാ ഗാ ഹ്രിയതാം ശീഘ്രമസുരാ മാ വിലമ്ബഥ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ ശുക്രൻ അസുരന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ പശുക്കൾ ഉടൻ എടുത്തുകൊള്ളൂ, വൈകരുത്.'

ഏവമുക്താസ്തദാ ദൈത്യാ ജഹ്രുസ്താ ഗാ യദൃച്ഛയാ । ഹൃതാസു താസു സരമാ മാര്ഗമന്വേഷണേ രതാ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അസുരന്മാർ ആ പശുക്കളെ ഇഷ്ടംപോലെ പിടിച്ചെടുത്തു; പശുക്കൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ശരമ അവയുടെ വഴികാണാൻ ശ്രമിച്ചു.

അപശ്യത് സാ ദിതേഃ പുത്രൈര്നീതാ ഗാവോ ധരാധരേ । ദൈത്യൈരപി ശുനീ ദൃഷ്ടാ ദൃഷ്ടമാര്ഗാ വിശേഷതഃ ।। ൧൬.

അവൾ കണ്ടപ്പോൾ, ദിതിയുടെ മക്കൾ പശുക്കളെ മലയിൽ കൊണ്ടുപോയതും, ദാനവന്മാർ ആ നായയെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചതും മനസ്സിലായി.

ദൃഷ്ട്വാ തേ താം ച സാമ്നൈവ സാമപൂര്വമിദം വചഃ । ആസാം ഗവാം തു ദുഗ്ധ്വൈവ ക്ഷീരം ത്വം സരമേ ശുഭേ ।। ൧൬.

അവളെ കണ്ട ദാനവന്മാർ സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'സരമേ, ഭദ്രയേ, ഈ പശുക്കളിൽ നിന്നു പാൽ കറി, നീ തന്നെ കുടിക്കൂ.'

പിബസ്വൈവമിതി പ്രോക്താ തസ്യൈ തദ് ദദുരഞ്ജസാ । ദത്ത്വാ തു ക്ഷീരപാനം തു തസ്യൈ തേ ദൈത്യനായകാഃ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവർ ഉടൻ തന്നെ അവളെ പാൽ കുടിക്കാൻ അനുവദിച്ചു; ദാനവനായകർ സരമയ്ക്ക് പാൽ നൽകുകയും ചെയ്തു.

മാ ഭദ്രേ ദേവരാജായ ഗാശ്ചേമാ വിനിവേദയ । ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദൈത്യാ മുമുചുസ്താം ശുനീം വനേ ।। ൧൬.

'ഭദ്രയേ, ഈ പശുക്കളുടെ കാര്യം ദേവരാജാവിനോട് പറയരുത്,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, അവർ ആ നായയെ കാടിലേക്ക് വിട്ടയച്ചു.

തൈര്മുക്താ സാ സുരാംസ്തൂര്ണം ജഗാമ ഖലു വേപതീ । നമശ്ചക്രേ ച ദേവേന്ദ്രം സരമാ സുരസത്തമമ് ।। ൧൬.

അവർ വിട്ടയച്ചതോടെ, അവൾ വേഗത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ നടുങ്ങി ചെന്നു, ദേവേന്ദ്രനോട് നമസ്കരിച്ചു.

തസ്യാശ്ച മരുതോ ദേവാ ദേവേന്ദ്രേണ നിരൂപിതാഃ । ഗൂഢം ഗച്ഛത രക്ഷാര്ഥം ദേവശുന്യാ മഹാബലാഃ ।। ൧൬.

ദേവേന്ദ്രൻ നിർദ്ദേശിച്ചതുപോലെ, മറുതുകൾ ആ മഹാബലമുള്ള ദൈവികനായയോടൊപ്പം രഹസ്യമായി രക്ഷയ്ക്കായി പുറപ്പെട്ടു.

ഇത്യുക്താസ്തേന സൂക്ഷ്മേണ വപുഷാ ജഗ്മുരഞ്ജസാ । തേഽപ്യാഗമ്യ സുരേന്ദ്രായ നമശ്രക്രുര്ധരാധരേ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ സൂക്ഷ്മരൂപത്തിൽ നിർദ്ദേശം ലഭിച്ചവർ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു; മലയിൽ എത്തി ദേവേന്ദ്രനോട് നമസ്കരിച്ചു.

താം ദേവരാജഃ പപ്രച്ഛ ക്വ ഗാവഃ സരമേഽഭവന് । ഏവമുക്താ തു സരമാ ന ജാനാമീതി ചാബ്രവീത് ।। ൧൬.

ദേവരാജാവ് അവളോട് ചോദിച്ചു: 'സരമേ, പശുക്കൾ എവിടെയാണ്?' അപ്പോൾ സരമ പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് അറിയില്ല.'

തത ഇന്ദ്രോ രുഷാ യുക്തോ യജ്ഞാര്ഥമുപകല്പിതാഃ । ഗാവഃ ക്വ ചേതി മരുതഃ പ്രോവാചേദം ശുനീ കഥമ് ।। ൧൬.

അതിനുശേഷം, യജ്ഞത്തിനായി ഒരുക്കിയ പശുക്കൾ എവിടെയാണ് എന്ന് ദേവേന്ദ്രൻ കോപത്തോടെ മറുതുകളോടും നായയോടും ചോദിച്ചു.

ഏവമുക്താസ്തു മരുതോ ദേവേന്ദ്രേണ ധരാധരേ । കഥയാമാസുരവ്യഗ്രാഃ കര്മ്മ തത് സരമാകൃതമ് ।। ൧൬.

മലയിൽ ദേവേന്ദ്രൻ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, മറുതുകൾ ഉത്കണ്ഠയോടെ സരമ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

തത ഇന്ദ്രഃ സമുത്ഥായ പദാ സംതാഡയച്ഛുനീമ് । ക്രോധേന മഹതാവിഷ്ടോ ദേവേന്ദ്രഃ പാകശാസനഃ ।। ൧൬.

അതിനുശേഷം ദേവേന്ദ്രൻ വലിയ കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ്, തന്റെ കാലുകൊണ്ട് നായയെ അടിച്ചു.

ക്ഷീരം പീതം ത്വയാ മൂഢേ ഗാവസ്താശ്ചാസുരൈര്ഹൃതാഃ । ഏവമുക്ത്വാ പദാ തേന താഡിതാ സരമാ ധരേ ।। ൧൬.

'നീ മണ്ടത്തനത്തോടെ പാൽ കുടിച്ചു; പശുക്കൾ ദാനവന്മാർ കൊണ്ടുപോയി,' എന്ന് പറഞ്ഞ് ദേവേന്ദ്രൻ സരമയെ കാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു.

തസ്യേന്ദ്രപാദഘാതേന ക്ഷീരം വക്ത്രാത് പ്രസുസ്ത്രുവേ । സ്ത്രവതാ തേന പയസാ സാ ശുനീ യത്ര ഗാ ഭവന് । ജഗാമ തത്ര ദേവേന്ദ്രഃ സഹസൈന്യസ്തദാ ധരേ ।। ൧൬.

ദേവേന്ദ്രന്റെ അടിയേറ്റ് സരമയുടെ വായിൽ നിന്ന് പാൽ ഒഴുകി; ആ പാൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, നായ പശുക്കളുണ്ടായിരുന്നിടത്തേക്ക് പോയി. പിന്നെ ദേവേന്ദ്രനും തന്റെ സൈന്യവും അവിടേക്ക് പോയി.

ഗത്വാ ചാപശ്യദ് ദേവേന്ദ്രസ്താ ഗാ ദൈത്യൈരുപാഹൃതാഃ । പാലനാം ചക്രുര്യേ ദൈത്യാ ബലിനോ ഭൃശമ് । തേ സൈന്യൈര്നിഹതാഃ സദ്യസ്തത്യജുര്ഗാഃ സ്വമൂര്ത്തിഭിഃ ।। ൧൬.

അവിടെ ചെന്ന ദേവേന്ദ്രൻ, ദാനവന്മാർ കർശനമായി കാവൽനിൽക്കുന്ന പശുക്കളെ കണ്ടു; ദേവസൈന്യം ശക്തരായ ആ ദാനവന്മാരെ ഉടൻ തന്നെ സംഹരിച്ചു, അവർ സ്വന്തം രൂപത്തിൽ തിരിച്ചുപോയി, പശുക്കൾ വിട്ടുകളഞ്ഞു.