വരാഹപുരാണമ്

നിശ്ചയാര്ഥം പുനഃ സോഽഥ ഗോകര്ണസ്താഃ പ്രണമ്യ ച 172.

ഉറപ്പു വരുത്താൻ ഗോകർണ്ണൻ വീണ്ടും അവരെ നമസ്കരിച്ചു.

യദി ഗോപ്യം മമാര്ത്തസ്യ വൈരൂപ്യം കഥയിഷ്യഥ

എന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ രഹസ്യമായ ഈ ദോഷം നിങ്ങൾ പുറത്തു പറയുകയാണെങ്കിൽ—

ഏവമുക്തേ തദാ താസാം മധ്യേ ഏകാഽബ്രവീദിദമ്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

ശൃണു വത്സ വദിഷ്യേഽഹം വിരൂപകരണം യഥാ

കുഞ്ഞേ, കേൾക്കൂ, ഈ ദോഷം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പറയും.

ആസ്തേ മധുപുരീ രമ്യാ നൃണാം മുക്തിപ്രദായിനീ

മധുനഗരം എന്നൊരു മനോഹരമായ നഗരം ഉണ്ട്; അതു മനുഷ്യരെ മോക്ഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ചാതുര്മാസ്യം തീര്ഥസേവീ സ ഗതോ ഭക്തിപൂര്വകമ്

അവൻ ഭക്തിയോടെ ചതുര്മാസ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച് അവിടത്തെ തീർത്ഥങ്ങൾ സേവിക്കാൻ പോയി.

ആരാമവാടികാഃ ശുഭ്രാഃ പ്രാകാരവരവേഷ്ടിതാഃ

അവിടെ മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഉത്തമമായ മതിലുകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഫലവന്തോ ദ്രുമാസ്തസ്മിന്സര്വര്ത്തുസുമനോഹരാഃ

അവിടെയുള്ള എല്ലാ കാലങ്ങളിലും ആകർഷകമായ പഴമുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

സേവകൈര്നാശിതഃ സര്വം ആരാമഃ സഫലദ്രുമഃ

അവിടത്തെ എല്ലാ തോട്ടങ്ങളും പഴവൃക്ഷങ്ങളും സേവകർ നശിപ്പിച്ചു.

ബഹുധാ വാര്യമാണൈസ്തു പാപബുദ്ധിസമാശ്രിതൈഃ

അവരെ പലരും തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവർ അതിനെ അവഗണിച്ചു.

പഞ്ജരസ്ഥോ യഥാ സിംഹഃ കോഽസ്മാംസ്ത്രാതാ ഭവേദിതി 172.

പഞ്ചരത്തിൽ കുടുങ്ങിയ സിംഹം പോലെ, 'നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ ആരുണ്ട്?' എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.

രുരോദോച്ചൈഃ സ്വരം ദീനാ ഹാ കഷ്ടമിതി ജല്പതീ

അവൾ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു: 'ഹായോ, എത്ര ദു:ഖം!' എന്ന് വിലപിച്ചു.

ശ്രൂയതേ ബഹുധാകാരോ ഗോകര്ണോഽപ്യതിദുഃഖിതഃ

നാനാവിധമായി ഗോകര്ണനും അത്യന്തം ദു:ഖിതനായി എന്നു കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രാഞ്ജലിര്ദീനയാ വാചാ സാന്ത്വയാമാസ താഃ ശനൈഃ

അവൻ കയ്യുയർത്തി ദു:ഖഭരിതമായ മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ അവരെ ശാന്തിപ്പിച്ചു.

ഭവിതാ യദി തത്രാഹം രാജാനം തം നിവാരയമ്

ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ രാജാവിനെ ഞാൻ തടയും.

ഇത്യുക്തമാത്രേ വചനേ താഃ സര്വാ ലബ്ധചേതസഃ കസ്ത്വം കഥയ കസ്മാച്ച സ്ഥാനാദ്യത്ത്വമിഹാഗതഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുമാത്രംകൊണ്ട് അവർക്കെല്ലാം മനസ്സുതുറന്നു: 'നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് ഇവിടെ വന്നത്? പറഞ്ഞുതരൂ.'

ഗോകര്ണ ഉവാച പൂര്വം ദൃഷ്ടാ ഭവത്യോ വൈ ചാര്വംഗ്യശ്ചാരുലോചനാഃ

ഗോകര്ണൻ പറഞ്ഞു: മുമ്പ് ഞാൻ നിങ്ങളെല്ലാവരെയും മനോഹരമായ രൂപത്തിലും കണ്ണുകളിലും കണ്ടിരുന്നു.

ഇദാനീം മലിനാ ജാതാ മമ ശോകവിവര്ദ്ധനാഃ

ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ മങ്ങിയവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ ദു:ഖം കൂടുന്നു.

ജ്യേഷ്ഠാ സോവാച തസ്യാഗ്രേ പുഷ്പജാത്യാ സ്വലംകൃതാഃ

അവന്റെ മുന്നിൽ, പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മൂത്തവൾ സംസാരിച്ചു.

ഹൃദ്യവേഷാഃ സുചാര്വംഗ്യഃ പുഷ്പവൃദ്ധിരതാഃ തദാ

അന്നത്തെ കാലത്ത് അവര്‍ മനോഹരമായ രൂപവും സുന്ദരമായ അവയവങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു; പുഷ്പങ്ങളുടെ വളര്‍ച്ചയ്ക്കായി അവര്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥതയോടെ ശ്രമിച്ചു.

രാജലോകൈഃ പീഡിതാശ്ച ച്ഛേദനോന്മൂലനേന ച 172.

പക്ഷേ, രാജഭൃത്യന്മാര്‍ വെട്ടിയും വേരോടെ പിഴുതുമാണ് അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചത്.

പുഷ്പമാലാവിഹീനാശ്ച മൂലസ്കന്ധാവശേഷിതാഃ

പുഷ്പമാലകള്‍ ഇല്ലാതായി, അവശേഷിച്ചത് വേരുകളും തണ്ടുകളും മാത്രം.

യോ ദേവസ്തത്ര പാഷാണോ മൃത്പിണ്ഡേഷ്ടകയന്ത്രിതഃ

അവിടെ ഉള്ള ദേവത ഒരു കല്ലാണ്; അത് മണ്ണും ഇട്ടയും കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പുണ്യം സോദകപൂര്ണോഽയം തസ്യാരാമസ്യ സേചകമ്

ജലപൂര്‍ണമായ ഈ പാത്രം വലിയ പുണ്യമുള്ളതാണ്; അതാണ് ആ തോട്ടത്തിന് വെള്ളം നല്‍കുന്നത്.

യേ ച വൃക്ഷാഃ ഫലോപേതാസ്തേ സൌവര്ണാശ്ച സത്തമ തസ്യാ നാശാദ്യഥാ നോഽത്ര ജാതേയം ച വിരൂപതാ

ഫലമുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും സ്വര്‍ണ്ണവൃക്ഷങ്ങളും, മഹാനേ, അവ നശിച്ചാല്‍ ഇവിടെ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ദോഷം ഉണ്ടാകില്ല.

ഗോകര്ണ ഉവാച കരണാത്കൂപദേവാനാം തസ്യ പുണ്യഫലം വദ

ഗോകര്‍ണം ചോദിച്ചു: അവിടെ കിണറിന്റെ ദേവതകളെ സ്ഥാപിച്ചാല്‍ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം പറയൂ.

ജ്യേഷ്ഠോവാച ഇഷ്ടേന ലഭതേ സ്വര്ഗം പൂര്ത്തേ മോക്ഷം ച വിന്ദതി

ജ്യേഷ്ഠന്‍ പറഞ്ഞു: യജ്ഞം ചെയ്താല്‍ സ്വര്‍ഗം ലഭിക്കും; ധര്‍മ്മപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ചെയ്താല്‍ മോക്ഷവും ലഭിക്കും.

വാപീകൂപതഡാഗാനി ദേവതായതനാനി ച

വാപ്പികള്‍, കിണറുകള്‍, ചെരുവുകള്‍, ദേവതകളുടെ ക്ഷേത്രങ്ങള്‍—

ഭൂമിദാനേന യേ ലോകാ ഗോദാനേന ച കീര്ത്തിതാഃ

ഭൂമി ദാനം ചെയ്തും പശു ദാനം ചെയ്തും ലഭിക്കുന്ന ലോകങ്ങള്‍ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.