വരാഹപുരാണമ്

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗോകര്ണമാഹാത്മ്യേ ഏകസപ്തത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഗോകർണ്ണമാഹാത്മ്യത്തിൽ നൂറിനും എഴുപത്തിയൊന്നിനും അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച പ്രഥമേഽഹ്നി യഥാ കൃത്യമേവമേവ ത്രയോദശ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യദിവസം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ പതിമൂന്നാം ദിവസവും ചെയ്യേണ്ടത് അതേപോലെയാണ്.

താ ദേവ്യോ നൃത്യഗീതേഷു കുശലാശ്ചാഗമേഽഭവന്

ആ ദേവികൾ നൃത്തത്തിലും പാട്ടിലും പ്രാവീണ്യം നേടി.

ഗോകര്ണഃ സര്വഭാവേന ഗൃഹം വിസ്മൃതവാനസൌ

ഗോകർണ്ണൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെയും തന്റെ വീട് മറന്നു.

വിവര്ണം വദനാ ദീനാ ഭഗ്നാലംകാരവാസസഃ

അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വാടലോടെയും നിരാശയോടെയും, തകർന്ന ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളുമൊക്കെയായി കാണപ്പെട്ടു.

ദൃശ്യന്തേ വികൃതാകാരാഃ സവ്രണാ രുധിരസ്രവാഃ

അവർ വളഞ്ഞ ശരീരത്തോടും മുറിവുകളും രക്തം ഒഴുകുന്നതുമായ നിലയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

അപുത്രസ്യ ഗതിര്നാസ്തി സ്വര്ഗോ നൈവ ച നൈവ ച

മകനില്ലാത്തവനു വഴിയുമില്ല, സ്വർഗ്ഗവുമില്ല, മറ്റൊന്നുമില്ല.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ സ പപ്രച്ഛ താസാം രൂപവിപര്യയമ്

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ്, അവൻ അവരുടെ രൂപം മാറിയതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.

ദേവ്യ ഊചുഃ കാലാത്മകഃ സ ഭഗവാന്ഭുജ്യതേ സുകൃതം യതഃ

ദേവികൾ പറഞ്ഞു: ആ ഭഗവാൻ തന്നെ കാലമാണ്, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ അനുഭവിക്കാൻ അവനാണ് കാരണം.

സ ഏവ നിത്യകാലം ച പൃച്ഛതി സ്മ തദുത്തരമ്

അവൻ തന്നെയാണ് ശാശ്വതമായ കാലമായി ആ ചോദ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചും അതിന് ഉത്തരം തേടിയും നിന്നത്.

നിശ്ചയാര്ഥം പുനഃ സോഽഥ ഗോകര്ണസ്താഃ പ്രണമ്യ ച 172.

ഉറപ്പു വരുത്താൻ ഗോകർണ്ണൻ വീണ്ടും അവരെ നമസ്കരിച്ചു.

യദി ഗോപ്യം മമാര്ത്തസ്യ വൈരൂപ്യം കഥയിഷ്യഥ

എന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ രഹസ്യമായ ഈ ദോഷം നിങ്ങൾ പുറത്തു പറയുകയാണെങ്കിൽ—

ഏവമുക്തേ തദാ താസാം മധ്യേ ഏകാഽബ്രവീദിദമ്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

ശൃണു വത്സ വദിഷ്യേഽഹം വിരൂപകരണം യഥാ

കുഞ്ഞേ, കേൾക്കൂ, ഈ ദോഷം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പറയും.

ആസ്തേ മധുപുരീ രമ്യാ നൃണാം മുക്തിപ്രദായിനീ

മധുനഗരം എന്നൊരു മനോഹരമായ നഗരം ഉണ്ട്; അതു മനുഷ്യരെ മോക്ഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ചാതുര്മാസ്യം തീര്ഥസേവീ സ ഗതോ ഭക്തിപൂര്വകമ്

അവൻ ഭക്തിയോടെ ചതുര്മാസ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച് അവിടത്തെ തീർത്ഥങ്ങൾ സേവിക്കാൻ പോയി.

ആരാമവാടികാഃ ശുഭ്രാഃ പ്രാകാരവരവേഷ്ടിതാഃ

അവിടെ മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഉത്തമമായ മതിലുകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഫലവന്തോ ദ്രുമാസ്തസ്മിന്സര്വര്ത്തുസുമനോഹരാഃ

അവിടെയുള്ള എല്ലാ കാലങ്ങളിലും ആകർഷകമായ പഴമുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

സേവകൈര്നാശിതഃ സര്വം ആരാമഃ സഫലദ്രുമഃ

അവിടത്തെ എല്ലാ തോട്ടങ്ങളും പഴവൃക്ഷങ്ങളും സേവകർ നശിപ്പിച്ചു.

ബഹുധാ വാര്യമാണൈസ്തു പാപബുദ്ധിസമാശ്രിതൈഃ

അവരെ പലരും തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവർ അതിനെ അവഗണിച്ചു.

പഞ്ജരസ്ഥോ യഥാ സിംഹഃ കോഽസ്മാംസ്ത്രാതാ ഭവേദിതി 172.

പഞ്ചരത്തിൽ കുടുങ്ങിയ സിംഹം പോലെ, 'നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ ആരുണ്ട്?' എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു.

രുരോദോച്ചൈഃ സ്വരം ദീനാ ഹാ കഷ്ടമിതി ജല്പതീ

അവൾ വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞു: 'ഹായോ, എത്ര ദു:ഖം!' എന്ന് വിലപിച്ചു.

ശ്രൂയതേ ബഹുധാകാരോ ഗോകര്ണോഽപ്യതിദുഃഖിതഃ

നാനാവിധമായി ഗോകര്ണനും അത്യന്തം ദു:ഖിതനായി എന്നു കേൾക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രാഞ്ജലിര്ദീനയാ വാചാ സാന്ത്വയാമാസ താഃ ശനൈഃ

അവൻ കയ്യുയർത്തി ദു:ഖഭരിതമായ മൃദുവായ വാക്കുകളിൽ അവരെ ശാന്തിപ്പിച്ചു.

ഭവിതാ യദി തത്രാഹം രാജാനം തം നിവാരയമ്

ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ ആ രാജാവിനെ ഞാൻ തടയും.

ഇത്യുക്തമാത്രേ വചനേ താഃ സര്വാ ലബ്ധചേതസഃ കസ്ത്വം കഥയ കസ്മാച്ച സ്ഥാനാദ്യത്ത്വമിഹാഗതഃ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതുമാത്രംകൊണ്ട് അവർക്കെല്ലാം മനസ്സുതുറന്നു: 'നീ ആരാണ്? എവിടുനിന്നാണ് ഇവിടെ വന്നത്? പറഞ്ഞുതരൂ.'

ഗോകര്ണ ഉവാച പൂര്വം ദൃഷ്ടാ ഭവത്യോ വൈ ചാര്വംഗ്യശ്ചാരുലോചനാഃ

ഗോകര്ണൻ പറഞ്ഞു: മുമ്പ് ഞാൻ നിങ്ങളെല്ലാവരെയും മനോഹരമായ രൂപത്തിലും കണ്ണുകളിലും കണ്ടിരുന്നു.

ഇദാനീം മലിനാ ജാതാ മമ ശോകവിവര്ദ്ധനാഃ

ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ മങ്ങിയവരായി മാറിയിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ ദു:ഖം കൂടുന്നു.

ജ്യേഷ്ഠാ സോവാച തസ്യാഗ്രേ പുഷ്പജാത്യാ സ്വലംകൃതാഃ

അവന്റെ മുന്നിൽ, പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മൂത്തവൾ സംസാരിച്ചു.