വരാഹപുരാണമ്

അവശ്യം ച ഗമിഷ്യേഽഹമനുജ്ഞാ തു പ്രദീയതാമ്

ഞാൻ തീർച്ചയായും പോകണം; ദയവായി അനുമതി നൽകണം.

ഗച്ഛ ത്വം പുത്ര മഥുരാമവസ്ഥാം മാമകീമിമാമ്

പുത്രാ, നീ മഥുരയിലേക്ക് പോയി എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ കാണുക.

ഇത്യുക്തഃ സ തഥേത്യുക്ത്വാ പോതാരൂഢഃ ഖഗോത്തമഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, 'അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ പക്ഷി പടവിൽ കയറിച്ചു.

ശ്രുത്വാ തൌ വിഷമാവസ്ഥം മൃതം ഹൃദി നിവേശ്യ ച

അവൻ അത്യന്തം കഷ്ടമായ നിലയിൽ മരിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, അവർ അതിനെ മനസ്സിൽ ആഴമായി സ്വീകരിച്ചു.

അസ്മാകം ജീവനാര്ഥായ ത്വയാ കാര്യം വിഹങ്ഗമ

നമ്മുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി നീ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം, പക്ഷീ.

ശുകേന പംജരസ്ഥേന കഥാലാപേന വിദ്യയാ

പഞ്ചരത്തിൽ അടച്ചിരിക്കുന്ന തത്തയുടെ സംസാരത്തിലും അറിവിലും നിന്നു,

അഥ സാര്ഥഃ സമായാതോ രത്നപൂര്ണോ യഥോദധിഃ

അപ്പോൾ രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു കാഫിലാ സമുദ്രംപോലെ അവിടെ എത്തി.

സര്വൈസ്തൈര്വിംശതിഃ സംഖ്യാ ഏകൈകേന സമുദ്രഗൈഃ 171.

അവരൊക്കെയും ഇരുപത് പേർ, ഓരോരുത്തർക്കും സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ളവരോടൊപ്പം ആയിരുന്നു.

പ്രസാദ്യ സര്വേ സമ്പൂജ്യ പ്രേഷിതാസ്തേ ഗൃഹം യയുഃ

അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് ആദരിക്കുകയും, യാത്രയയപ്പു നൽകി അവർ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

ശുശ്രൂഷമാണാസ്തം വൈശ്യം യഥാ സ്വപിതരം തഥാ

അവർ ആ വ്യാപാരിയെ സ്വന്തം അച്ഛനെ പോലെ സേവിച്ചു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗോകര്ണമാഹാത്മ്യേ ഏകസപ്തത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഗോകർണ്ണമാഹാത്മ്യത്തിൽ നൂറിനും എഴുപത്തിയൊന്നിനും അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച പ്രഥമേഽഹ്നി യഥാ കൃത്യമേവമേവ ത്രയോദശ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യദിവസം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ പതിമൂന്നാം ദിവസവും ചെയ്യേണ്ടത് അതേപോലെയാണ്.

താ ദേവ്യോ നൃത്യഗീതേഷു കുശലാശ്ചാഗമേഽഭവന്

ആ ദേവികൾ നൃത്തത്തിലും പാട്ടിലും പ്രാവീണ്യം നേടി.

ഗോകര്ണഃ സര്വഭാവേന ഗൃഹം വിസ്മൃതവാനസൌ

ഗോകർണ്ണൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെയും തന്റെ വീട് മറന്നു.

വിവര്ണം വദനാ ദീനാ ഭഗ്നാലംകാരവാസസഃ

അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വാടലോടെയും നിരാശയോടെയും, തകർന്ന ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളുമൊക്കെയായി കാണപ്പെട്ടു.

ദൃശ്യന്തേ വികൃതാകാരാഃ സവ്രണാ രുധിരസ്രവാഃ

അവർ വളഞ്ഞ ശരീരത്തോടും മുറിവുകളും രക്തം ഒഴുകുന്നതുമായ നിലയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

അപുത്രസ്യ ഗതിര്നാസ്തി സ്വര്ഗോ നൈവ ച നൈവ ച

മകനില്ലാത്തവനു വഴിയുമില്ല, സ്വർഗ്ഗവുമില്ല, മറ്റൊന്നുമില്ല.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ സ പപ്രച്ഛ താസാം രൂപവിപര്യയമ്

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ്, അവൻ അവരുടെ രൂപം മാറിയതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.

ദേവ്യ ഊചുഃ കാലാത്മകഃ സ ഭഗവാന്ഭുജ്യതേ സുകൃതം യതഃ

ദേവികൾ പറഞ്ഞു: ആ ഭഗവാൻ തന്നെ കാലമാണ്, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ അനുഭവിക്കാൻ അവനാണ് കാരണം.

സ ഏവ നിത്യകാലം ച പൃച്ഛതി സ്മ തദുത്തരമ്

അവൻ തന്നെയാണ് ശാശ്വതമായ കാലമായി ആ ചോദ്യം വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചും അതിന് ഉത്തരം തേടിയും നിന്നത്.

നിശ്ചയാര്ഥം പുനഃ സോഽഥ ഗോകര്ണസ്താഃ പ്രണമ്യ ച 172.

ഉറപ്പു വരുത്താൻ ഗോകർണ്ണൻ വീണ്ടും അവരെ നമസ്കരിച്ചു.

യദി ഗോപ്യം മമാര്ത്തസ്യ വൈരൂപ്യം കഥയിഷ്യഥ

എന്റെ ദു:ഖത്തിന്റെ രഹസ്യമായ ഈ ദോഷം നിങ്ങൾ പുറത്തു പറയുകയാണെങ്കിൽ—

ഏവമുക്തേ തദാ താസാം മധ്യേ ഏകാഽബ്രവീദിദമ്

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:

ശൃണു വത്സ വദിഷ്യേഽഹം വിരൂപകരണം യഥാ

കുഞ്ഞേ, കേൾക്കൂ, ഈ ദോഷം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ പറയും.

ആസ്തേ മധുപുരീ രമ്യാ നൃണാം മുക്തിപ്രദായിനീ

മധുനഗരം എന്നൊരു മനോഹരമായ നഗരം ഉണ്ട്; അതു മനുഷ്യരെ മോക്ഷത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നു.

ചാതുര്മാസ്യം തീര്ഥസേവീ സ ഗതോ ഭക്തിപൂര്വകമ്

അവൻ ഭക്തിയോടെ ചതുര്മാസ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ച് അവിടത്തെ തീർത്ഥങ്ങൾ സേവിക്കാൻ പോയി.

ആരാമവാടികാഃ ശുഭ്രാഃ പ്രാകാരവരവേഷ്ടിതാഃ

അവിടെ മനോഹരമായ തോട്ടങ്ങൾ ഉണ്ട്; ഉത്തമമായ മതിലുകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഫലവന്തോ ദ്രുമാസ്തസ്മിന്സര്വര്ത്തുസുമനോഹരാഃ

അവിടെയുള്ള എല്ലാ കാലങ്ങളിലും ആകർഷകമായ പഴമുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരുന്നു.

സേവകൈര്നാശിതഃ സര്വം ആരാമഃ സഫലദ്രുമഃ

അവിടത്തെ എല്ലാ തോട്ടങ്ങളും പഴവൃക്ഷങ്ങളും സേവകർ നശിപ്പിച്ചു.