വരാഹപുരാണമ്

തഥാ കൃത്വാ തമൂചുസ്താ അഭയം തേഽസ്തു മാ ശുചഃ

അവർ അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം, 'നിനക്ക് ഭയമില്ലായിരിക്കട്ടെ; ദുഃഖിക്കേണ്ട' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഗതാസ്താഃ പുനരേവം ച നിത്യമേവ ദിനേ ദിനേ

അവ ദേവതകൾ അവിടം വിട്ടുപോയി, ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് അവൾ ഓരോ ദിവസവും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത്.

പോതാത്തസ്മാദുത്തതാര സുവാതേനോപവാഹിതഃ

അതിനുശേഷം, നല്ല കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ പടവു ഉയർന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

രത്നാനി ബഹു മൌല്യാനി ആഹൃതാനി ബഹൂന്യഥ

വിലയേറിയ അനേകം രത്നങ്ങളും മറ്റു പല വസ്തുക്കളും അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു.

നിരീക്ഷ്യതേഽസ്യ സംവാസോ ന ദൃഷ്ടശ്ചുക്രുശുസ്തതഃ

അവന്റെ സാന്നിധ്യം അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും കാണാനായില്ല; പിന്നെ അവർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

വ്രീഡായുതോ നിമഗ്നോഽയം നിശ്ചിതം മകരാലയേ

ലജ്ജയിൽ മുങ്ങി, അവൻ ഉറപ്പായി മകരങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.

യഥാഭാഗം ച രത്നാനാം ഭാഗം ദാസ്യാമഹേ പരമ്

രത്നങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ അർഹമായ വലിയ പങ്ക് നാം നൽകും.

ഏവം വസന്സ ഗോകര്ണോ ദ്വീപസ്ഥഃ ശോകവിഹ്വലഃ 171.

ഇങ്ങനെ ദ്വീപിൽ താമസിച്ച ഗോകർണൻ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി കഴിയുകയായിരുന്നു.

ശുകേന മന്ത്രമൂഢത്വാത്പിതുരേവം നിവേദിതമ്

മന്ത്രത്തിൽ സംശയം വന്നതിനാൽ ശുകപക്ഷി ഈ കാര്യം തന്റെ പിതാവിനോട് അറിയിച്ചു.

യാതാ ഽസ്മി മഥുരാം മാര്ഗേ സമുദ്രേ ജലമാലിനി

ഞാൻ മഥുരയിലേക്ക് പോയി; വഴിയിൽ, വെള്ളം നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ—

അവശ്യം ച ഗമിഷ്യേഽഹമനുജ്ഞാ തു പ്രദീയതാമ്

ഞാൻ തീർച്ചയായും പോകണം; ദയവായി അനുമതി നൽകണം.

ഗച്ഛ ത്വം പുത്ര മഥുരാമവസ്ഥാം മാമകീമിമാമ്

പുത്രാ, നീ മഥുരയിലേക്ക് പോയി എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ കാണുക.

ഇത്യുക്തഃ സ തഥേത്യുക്ത്വാ പോതാരൂഢഃ ഖഗോത്തമഃ

അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, 'അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ആ ശ്രേഷ്ഠനായ പക്ഷി പടവിൽ കയറിച്ചു.

ശ്രുത്വാ തൌ വിഷമാവസ്ഥം മൃതം ഹൃദി നിവേശ്യ ച

അവൻ അത്യന്തം കഷ്ടമായ നിലയിൽ മരിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, അവർ അതിനെ മനസ്സിൽ ആഴമായി സ്വീകരിച്ചു.

അസ്മാകം ജീവനാര്ഥായ ത്വയാ കാര്യം വിഹങ്ഗമ

നമ്മുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി നീ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം, പക്ഷീ.

ശുകേന പംജരസ്ഥേന കഥാലാപേന വിദ്യയാ

പഞ്ചരത്തിൽ അടച്ചിരിക്കുന്ന തത്തയുടെ സംസാരത്തിലും അറിവിലും നിന്നു,

അഥ സാര്ഥഃ സമായാതോ രത്നപൂര്ണോ യഥോദധിഃ

അപ്പോൾ രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു കാഫിലാ സമുദ്രംപോലെ അവിടെ എത്തി.

സര്വൈസ്തൈര്വിംശതിഃ സംഖ്യാ ഏകൈകേന സമുദ്രഗൈഃ 171.

അവരൊക്കെയും ഇരുപത് പേർ, ഓരോരുത്തർക്കും സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ളവരോടൊപ്പം ആയിരുന്നു.

പ്രസാദ്യ സര്വേ സമ്പൂജ്യ പ്രേഷിതാസ്തേ ഗൃഹം യയുഃ

അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് ആദരിക്കുകയും, യാത്രയയപ്പു നൽകി അവർ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

ശുശ്രൂഷമാണാസ്തം വൈശ്യം യഥാ സ്വപിതരം തഥാ

അവർ ആ വ്യാപാരിയെ സ്വന്തം അച്ഛനെ പോലെ സേവിച്ചു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ഗോകര്ണമാഹാത്മ്യേ ഏകസപ്തത്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിൽ ഗോകർണ്ണമാഹാത്മ്യത്തിൽ നൂറിനും എഴുപത്തിയൊന്നിനും അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച പ്രഥമേഽഹ്നി യഥാ കൃത്യമേവമേവ ത്രയോദശ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യദിവസം ചെയ്തതുപോലെ തന്നെ പതിമൂന്നാം ദിവസവും ചെയ്യേണ്ടത് അതേപോലെയാണ്.

താ ദേവ്യോ നൃത്യഗീതേഷു കുശലാശ്ചാഗമേഽഭവന്

ആ ദേവികൾ നൃത്തത്തിലും പാട്ടിലും പ്രാവീണ്യം നേടി.

ഗോകര്ണഃ സര്വഭാവേന ഗൃഹം വിസ്മൃതവാനസൌ

ഗോകർണ്ണൻ മുഴുവൻ മനസ്സോടെയും തന്റെ വീട് മറന്നു.

വിവര്ണം വദനാ ദീനാ ഭഗ്നാലംകാരവാസസഃ

അവരുടെ മുഖങ്ങൾ വാടലോടെയും നിരാശയോടെയും, തകർന്ന ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളുമൊക്കെയായി കാണപ്പെട്ടു.

ദൃശ്യന്തേ വികൃതാകാരാഃ സവ്രണാ രുധിരസ്രവാഃ

അവർ വളഞ്ഞ ശരീരത്തോടും മുറിവുകളും രക്തം ഒഴുകുന്നതുമായ നിലയിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

അപുത്രസ്യ ഗതിര്നാസ്തി സ്വര്ഗോ നൈവ ച നൈവ ച

മകനില്ലാത്തവനു വഴിയുമില്ല, സ്വർഗ്ഗവുമില്ല, മറ്റൊന്നുമില്ല.

ഏവം ജ്ഞാത്വാ സ പപ്രച്ഛ താസാം രൂപവിപര്യയമ്

ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ്, അവൻ അവരുടെ രൂപം മാറിയതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.

ദേവ്യ ഊചുഃ കാലാത്മകഃ സ ഭഗവാന്ഭുജ്യതേ സുകൃതം യതഃ

ദേവികൾ പറഞ്ഞു: ആ ഭഗവാൻ തന്നെ കാലമാണ്, നല്ല പ്രവൃത്തികൾ അനുഭവിക്കാൻ അവനാണ് കാരണം.