വരാഹപുരാണമ്

ദൃഷ്ടം ച വിഷ്ണ്വായതനം തേജസാ ചോപശോഭിതമ്

അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലം പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടു.

വത്സാഽയം കോഽത്ര സംചാരീ കദാ കിം തു പിതാ മമ

'ഇവിടെ ഈ കിടാവാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്? എപ്പോഴാണ്, എന്തിനാണ്? എങ്കിലും, ഇദ്ദേഹം എന്റെ അച്ഛനാണ്.'

ക്ഷണമേകം തഥാ ചൈനം തസ്യ ചിന്താന്വിതസ്യ ഹി

അവനെക്കുറിച്ച് ആലോചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം അങ്ങനെ നിന്നു.

നമോ നാരായണായോക്ത്വാ നിഷസാദ വരാസനേ അസംഖ്യാതാഃ സമായാതാ യഥാ ദേവീ തഥൈവ താഃ

'നമോ നാരായണ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഉത്തമമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു; അനേകം ദേവികൾ അവളെപ്പോലെ അവിടെ എത്തി.

ഗീതം വാദ്യം ച നൃത്യം ച യഥാസൌഖ്യം വിഹൃത്യ ച

അവിടെ പാട്ടും വാദ്യവും നൃത്തവും ഉണ്ടായിരുന്നു; എല്ലാവരും ഇഷ്ടാനുസരണം ആസ്വദിച്ചു.

ദേവതാദക്ഷിണേ ഭാഗേ പക്ഷിണാം ച ജടായുഷാമ്

ദേവിയുടെ വലത് വശത്ത് ദേവതകളും ജടായുവും മറ്റു പക്ഷികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശുകോ ലേഖ്യസമസ്തേഷാം മധ്യേ കൃത്വാ തു സംവിദമ്

ശുകൻ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അറിയിച്ച ശേഷം, എല്ലാവരുടെയും നടുവിൽ ഇരുന്നു.

തേ സമാശ്വാസ്യ തം പ്രാഹുഃ കഥമസ്മിന്ഭവാന്ഗതഃ 171.

അവർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു: 'നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തിയിരിക്കുന്നു?'

ശുകസ്താന്പ്രത്യുവാചാഥ പിതാ മേ പോതസംസ്ഥിതഃ

ശുകൻ അവരോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അച്ഛൻ തോടിൽ ഇരിക്കുന്നു.'

തസ്യ ത്രാണമഭീപ്സന്വൈ ഹ്യാഗതോഽത്ര വരം ഗിരിമ്

അവനെ രക്ഷിക്കാനാണ് ഞാൻ ഈ ഉത്തമമായ മലയിൽ എത്തിയത്.

പക്ഷിണ ഊചുഃ പോതാഭ്യാശഗതിം യാസി പിതുസ്തവ ഗതിം പ്രതി

പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അച്ഛന്റെ വഴിയേ നീ തോടിനരികിലേക്ക് പോകണം.'

മമൈവ പാദവിന്യാസേ ക്രമയിഷ്യേ യഥാ ജലമ്

'നീ കാലിടുന്ന പോലെ ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ ചുവടുവെയ്ക്കും.'

മമ ചംച്വാവഗാഹേന നങ്ക്ഷ്യന്തി ജലജന്തവഃ

'എന്റെ തൂവലുകൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ കുത്തുമ്പോൾ ജലജീവികൾ ഇല്ലാതാകും.'

താരയാമാസ വേഗേന ഗത്വാ പൃഷ്ഠം ജടായുഷഃ

അവൻ വേഗത്തിൽ കടത്തി, ജടായുവിന്റെ പുറത്ത് എത്തിച്ചു.

ഹൃത്കണ്ഠം ചൈവ ഗമ്ഭീരം സുഖേന സുകൃതീ യഥാ

ഹൃദയത്തിലും കണ്ഠത്തിലും നിന്നുള്ള ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, സുഖമായി, ഒരു സദാചാരവാനായി സംസാരിച്ചു.

സരോവരം ച പദ്മാഢ്യം മണിരത്നവിഭൂഷിതമ്

പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, രത്നങ്ങളാലും വിലയേറിയ കല്ലുകളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു വലിയ തടാകം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പുഷ്പാണ്യാദായ ദേവം ച പൂജയിത്വാ സ കേശവമ് ദൃഷ്ട്വാ നിലില്യേ ചൈകാന്തേ ശുകസ്യാനുമതേ സ്ഥിതഃ

പുഷ്പങ്ങൾ എടുത്ത് ദൈവമായ കേശവനെ പൂജിച്ച ശേഷം, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി ഒളിച്ചു, ശുകപക്ഷിയുടെ സമ്മതത്തോടെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

ക്ഷണേന താ യഥാപൂര്വം ദേവതാശ്ചാഗതാഃ പുനഃ 171.

അൽപ്പസമയത്തിനകം, മുമ്പുപോലെ തന്നേ ആ ദേവതകൾ വീണ്ടും അവിടെ എത്തി.

സ്വാഗതസ്യ ക്ഷുധാര്ത്തസ്യ ബ്രഹ്മിഷ്ഠസ്യ മഹാത്മനഃ

ക്ഷുധയിൽ പീഡിതനും ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥിരനിഷ്ഠയുള്ള മഹാത്മാവുമായ ഗോകർണനെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ—

ഗോകര്ണസ്യ പ്രയച്ഛധ്വം യേന തൃപ്തിസ്ത്രിമാസികീ

ഗോകർണന് മൂന്നു മാസം തൃപ്തിയോടെ കഴിയാൻ കഴിയുന്നതു നൽകൂ.

തഥാ കൃത്വാ തമൂചുസ്താ അഭയം തേഽസ്തു മാ ശുചഃ

അവർ അങ്ങനെ ചെയ്ത ശേഷം, 'നിനക്ക് ഭയമില്ലായിരിക്കട്ടെ; ദുഃഖിക്കേണ്ട' എന്ന് പറഞ്ഞു.

ഗതാസ്താഃ പുനരേവം ച നിത്യമേവ ദിനേ ദിനേ

അവ ദേവതകൾ അവിടം വിട്ടുപോയി, ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് അവൾ ഓരോ ദിവസവും വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത്.

പോതാത്തസ്മാദുത്തതാര സുവാതേനോപവാഹിതഃ

അതിനുശേഷം, നല്ല കാറ്റ് വീശിയപ്പോൾ പടവു ഉയർന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

രത്നാനി ബഹു മൌല്യാനി ആഹൃതാനി ബഹൂന്യഥ

വിലയേറിയ അനേകം രത്നങ്ങളും മറ്റു പല വസ്തുക്കളും അവിടെ കൊണ്ടുവന്നു.

നിരീക്ഷ്യതേഽസ്യ സംവാസോ ന ദൃഷ്ടശ്ചുക്രുശുസ്തതഃ

അവന്റെ സാന്നിധ്യം അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും കാണാനായില്ല; പിന്നെ അവർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.

വ്രീഡായുതോ നിമഗ്നോഽയം നിശ്ചിതം മകരാലയേ

ലജ്ജയിൽ മുങ്ങി, അവൻ ഉറപ്പായി മകരങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.

യഥാഭാഗം ച രത്നാനാം ഭാഗം ദാസ്യാമഹേ പരമ്

രത്നങ്ങളിൽ ഓരോരുത്തർക്കും അവരവരുടെ അർഹമായ വലിയ പങ്ക് നാം നൽകും.

ഏവം വസന്സ ഗോകര്ണോ ദ്വീപസ്ഥഃ ശോകവിഹ്വലഃ 171.

ഇങ്ങനെ ദ്വീപിൽ താമസിച്ച ഗോകർണൻ ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകി കഴിയുകയായിരുന്നു.

ശുകേന മന്ത്രമൂഢത്വാത്പിതുരേവം നിവേദിതമ്

മന്ത്രത്തിൽ സംശയം വന്നതിനാൽ ശുകപക്ഷി ഈ കാര്യം തന്റെ പിതാവിനോട് അറിയിച്ചു.