വരാഹപുരാണമ്

ഹാ കഷ്ടം ഹി കഥം കിഞ്ച കുത്ര ഗച്ഛാമഹേ വയമ് ആക്ഷിപദ്വാഗ്ഭിരുഗ്രാഭിരന്യോന്യം ശങ്ക്യ മൂര്ച്ഛിതാഃ

'ഹായോ, എന്തൊരു ദുരിതം! എന്താണ് ഇതു? എവിടേക്കാണ് നാം പോകുന്നത്?'—ഇങ്ങനെ അവർ പരസ്പരം സംശയിച്ചും, ബോധംകെട്ടും, കഠിനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

ജല്പന്തി കോഽത്ര പാപിഷ്ഠഃ സമാരൂഢോ നിരാകൃതഃ

'ഇവിടെ ആരാണ് ഏറ്റവും പാപിയായത്, കപ്പലിൽ കയറി ഈ ദുരന്തം വരുത്തിയത്?' എന്ന് അവർ ചോദിച്ചു.

ഏവം വിലപതാം തേഷാം ചത്വാരോഽപി സമഭ്യയുഃ

ഇങ്ങനെ അവർ വിലപിക്കുമ്പോൾ, നാലുപേർ ഒരുമിച്ച് മുന്നോട്ട് വന്നു.

നിര്ഭര്ത്സനം തതസ്തേഷാമന്യോന്യമഭിജല്പനമ്

അവരിൽ പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തലും നിന്ദയും അരങ്ങേറി.

അപുത്രസ്യ ഗതിര്നാസ്തി ഇതി സര്വസ്യ നിശ്ചിതമ്

'മകനില്ലാത്തവന് ഭാവി ഇല്ല'—ഇത് എല്ലാവരും ഉറപ്പിച്ചു.

യദത്ര യുക്തം കാലേഽസ്മിന്വിഷമേ സമുപസ്ഥിതേ

'ഇങ്ങനെയുള്ള ഈ കഠിനസമയത്ത് എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?'

ശുക ഉവാച അഹം കരിഷ്യേ തത്സര്വം മാ വിഷാദേ മനഃ കൃഥാഃ

ശുകൻ പറഞ്ഞു: 'എല്ലാം ഞാൻ ചെയ്യാം; നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ട.'

ഏവമാശ്വാസ്യ പിതരം സമുഡ്ഡീയ തതോ ദ്രുതമ് 171.

അങ്ങനെ തന്റെ അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, ഉടൻ അവനെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു.

നീചഗത്യാ രക്ഷയന്വൈ സുതരം ദുസ്തരം ജലമ്

കീഴ്നോട്ടം കൊണ്ട് സഞ്ചരിച്ച്, കടക്കാൻ അത്യന്തം ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള വെള്ളത്തിൽ അവനെ സൂക്ഷിച്ചു.

രോമാംചിതതനുര്ജാതഃ ശുകോ വീക്ഷ്യ മഹാഗിരിമ്

വലിയ മല കാണുമ്പോൾ, ശുകന്റെ ശരീരം രോമാഞ്ചത്തോടെ നിറഞ്ഞു.

ദൃഷ്ടം ച വിഷ്ണ്വായതനം തേജസാ ചോപശോഭിതമ്

അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ വാസസ്ഥലം പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടു.

വത്സാഽയം കോഽത്ര സംചാരീ കദാ കിം തു പിതാ മമ

'ഇവിടെ ഈ കിടാവാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്? എപ്പോഴാണ്, എന്തിനാണ്? എങ്കിലും, ഇദ്ദേഹം എന്റെ അച്ഛനാണ്.'

ക്ഷണമേകം തഥാ ചൈനം തസ്യ ചിന്താന്വിതസ്യ ഹി

അവനെക്കുറിച്ച് ആലോചനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം അങ്ങനെ നിന്നു.

നമോ നാരായണായോക്ത്വാ നിഷസാദ വരാസനേ അസംഖ്യാതാഃ സമായാതാ യഥാ ദേവീ തഥൈവ താഃ

'നമോ നാരായണ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഉത്തമമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു; അനേകം ദേവികൾ അവളെപ്പോലെ അവിടെ എത്തി.

ഗീതം വാദ്യം ച നൃത്യം ച യഥാസൌഖ്യം വിഹൃത്യ ച

അവിടെ പാട്ടും വാദ്യവും നൃത്തവും ഉണ്ടായിരുന്നു; എല്ലാവരും ഇഷ്ടാനുസരണം ആസ്വദിച്ചു.

ദേവതാദക്ഷിണേ ഭാഗേ പക്ഷിണാം ച ജടായുഷാമ്

ദേവിയുടെ വലത് വശത്ത് ദേവതകളും ജടായുവും മറ്റു പക്ഷികളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശുകോ ലേഖ്യസമസ്തേഷാം മധ്യേ കൃത്വാ തു സംവിദമ്

ശുകൻ തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് അറിയിച്ച ശേഷം, എല്ലാവരുടെയും നടുവിൽ ഇരുന്നു.

തേ സമാശ്വാസ്യ തം പ്രാഹുഃ കഥമസ്മിന്ഭവാന്ഗതഃ 171.

അവർ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു: 'നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തിയിരിക്കുന്നു?'

ശുകസ്താന്പ്രത്യുവാചാഥ പിതാ മേ പോതസംസ്ഥിതഃ

ശുകൻ അവരോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അച്ഛൻ തോടിൽ ഇരിക്കുന്നു.'

തസ്യ ത്രാണമഭീപ്സന്വൈ ഹ്യാഗതോഽത്ര വരം ഗിരിമ്

അവനെ രക്ഷിക്കാനാണ് ഞാൻ ഈ ഉത്തമമായ മലയിൽ എത്തിയത്.

പക്ഷിണ ഊചുഃ പോതാഭ്യാശഗതിം യാസി പിതുസ്തവ ഗതിം പ്രതി

പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ അച്ഛന്റെ വഴിയേ നീ തോടിനരികിലേക്ക് പോകണം.'

മമൈവ പാദവിന്യാസേ ക്രമയിഷ്യേ യഥാ ജലമ്

'നീ കാലിടുന്ന പോലെ ഞാൻ വെള്ളത്തിൽ ചുവടുവെയ്ക്കും.'

മമ ചംച്വാവഗാഹേന നങ്ക്ഷ്യന്തി ജലജന്തവഃ

'എന്റെ തൂവലുകൊണ്ട് വെള്ളത്തിൽ കുത്തുമ്പോൾ ജലജീവികൾ ഇല്ലാതാകും.'

താരയാമാസ വേഗേന ഗത്വാ പൃഷ്ഠം ജടായുഷഃ

അവൻ വേഗത്തിൽ കടത്തി, ജടായുവിന്റെ പുറത്ത് എത്തിച്ചു.

ഹൃത്കണ്ഠം ചൈവ ഗമ്ഭീരം സുഖേന സുകൃതീ യഥാ

ഹൃദയത്തിലും കണ്ഠത്തിലും നിന്നുള്ള ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ, സുഖമായി, ഒരു സദാചാരവാനായി സംസാരിച്ചു.

സരോവരം ച പദ്മാഢ്യം മണിരത്നവിഭൂഷിതമ്

പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു, രത്നങ്ങളാലും വിലയേറിയ കല്ലുകളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു വലിയ തടാകം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പുഷ്പാണ്യാദായ ദേവം ച പൂജയിത്വാ സ കേശവമ് ദൃഷ്ട്വാ നിലില്യേ ചൈകാന്തേ ശുകസ്യാനുമതേ സ്ഥിതഃ

പുഷ്പങ്ങൾ എടുത്ത് ദൈവമായ കേശവനെ പൂജിച്ച ശേഷം, അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി ഒളിച്ചു, ശുകപക്ഷിയുടെ സമ്മതത്തോടെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

ക്ഷണേന താ യഥാപൂര്വം ദേവതാശ്ചാഗതാഃ പുനഃ 171.

അൽപ്പസമയത്തിനകം, മുമ്പുപോലെ തന്നേ ആ ദേവതകൾ വീണ്ടും അവിടെ എത്തി.

സ്വാഗതസ്യ ക്ഷുധാര്ത്തസ്യ ബ്രഹ്മിഷ്ഠസ്യ മഹാത്മനഃ

ക്ഷുധയിൽ പീഡിതനും ബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥിരനിഷ്ഠയുള്ള മഹാത്മാവുമായ ഗോകർണനെ സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ—