വരാഹപുരാണമ്

നൃസിംഹരൂപീ ച ഭവത്യജസ്ത്രം യുഗേ യുഗേ യോഗിവരോഗ്രഭീമഃ । കരാലവക്ത്രഃ കനകാഗ്രവര്ചാ രത്നാശയോഽസ്മാനസുരാന്തകോഽവ്യാത് ।। ൧൫.

യുക്തിമാന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഭയങ്കരനും, കാലങ്ങളിലുടനീളം നശിക്കാത്തവനും, ഭയാനകമുഖവും പൊന്നുപോലുള്ള പ്രകാശവുമുള്ള, രത്നങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന അസുരസംഹാരിയായ നരസിംഹൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ബലേര്മഖധ്വംസകൃതേ മഹാത്മാ സ്വാം ഗൂഢതാം യോഗവപുഃസ്വരൂപഃ । സ ദണ്ഡകാഷ്ഠാഽജിനലക്ഷണഃ പുനഃ ക്ഷിതിം ച പദാ ക്രാന്തവാന് യഃ സ പാതു ।। ൧൫.

ബലിയുടെ യാഗം നശിപ്പിക്കാൻ, തന്റെ യോജിതമായ രഹസ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ദണ്ഡം, കഷ്ഠം, അജിനം എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ച്, വീണ്ടും ഭൂമിയെ കാൽകൊണ്ടു കടന്ന മഹാത്മാവ് നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ത്രിഃസപ്തകൃത്വോ ജഗതീം ജിഗായ ജിത്വാ ദദൌ കശ്യപായ പ്രചണ്ഡഃ । സ ജാമദഗ്ന്യോഽഭിജനസ്യ ഗോപ്താ ഹിരണ്യഗര്ഭോഽസുരഹാ പ്രപാതു ।। ൧൫.

ഇരുപത്തൊന്നു പ്രാവശ്യം ലോകം ജയിച്ച്, ജയിച്ച ശേഷം കശ്യപന് നൽകിയ, ജമദഗ്നിയുടെ പുത്രനും സദ്പുരുഷന്മാരുടെ രക്ഷകനുമായ ഹിരണ്യഗർഭനും അസുരസംഹാരിയും നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ചതുഃപ്രകാരം ച വപുര്യ ആദ്യം ഹൈരണ്യഗര്ഭപ്രതിമാനലക്ഷ്യമ് । രാമാദിരൂപൈര്ബഹുരൂപഭേദ- ശ്ചകാര സോഽസ്മാനസുരാന്തകോഽവ്യാത് ।। ൧൫.

നാലു വിധത്തിലുള്ള ആദിരൂപം, ഹിരണ്യഗർഭനെപ്പോലെയുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ, രാമാദി രൂപങ്ങളായി അനേകം ഭേദങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച അസുരസംഹാരകൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ചാണൂരകംസാസുരദര്പഭീതേ- ര്ഭീതാമരാണാമഭയായ ദേവഃ । യുഗേ യുഗേ വാസുദേവോ ബഭൂവ കല്പേ ഭവത്യദ്ഭുതരൂപകാരീ । യുഗേ യുഗേ കല്കിനാമ്നാ മഹാത്മാ വര്ണസ്ഥിതിം കര്ത്തുമനേകമൂര്ത്തിഃ ।। ൧൫.

ചാണൂരനും കംസനും മറ്റ് അസുരന്മാരും ഭയപ്പെടുത്തി, ഭീതനായ ദേവന്മാർക്ക് അഭയം നൽകാൻ, ഓരോ യുഗത്തിലും വാസുദേവനായി, ഓരോ കല്പത്തിലും അത്ഭുതരൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, ഓരോ യുഗത്തിലും കല്കിയായി മഹാത്മാവ് അനേകരൂപത്തിൽ വർണ്ണക്രമം നിലനിർത്താൻ വരും.

സനാതനോ ബ്രഹ്മമയഃ പുരാണോ ന യസ്യ രൂപം സുരസിദ്ധദൈത്യാഃ । പശ്യന്തി വിജ്ഞാനഗതിം വിഹായ അഥോപ്യനേകാനി സമര്ച്വയന്തി । മത്സ്യാദിരൂപാണി ചരാണി സോഽവ്യാത് ।। ൧൫.

സനാതനനും ബ്രഹ്മസ്വരൂപനുമായ പുരാതനൻ, ദേവന്മാർക്കും സിദ്ധന്മാർക്കും ദൈത്യന്മാർക്കും യഥാർത്ഥ രൂപം കാണാനാവാത്തവൻ, ജ്ഞാനമാർഗം വിട്ടവരും പലവിധത്തിൽ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. മത്സ്യാദി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന അവൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

നമോ നമസ്തേ പുരുഷോത്തമായ പുനശ്ച ഭൂയോഽപി നമോ നമസ്തേ । നമഃ പുരസ്താദഥ പൃഷ്ഠതസ്തേ നയസ്വ മാം മുക്തിപദം നമസ്തേ ।। ൧൫.

പരമപുരുഷനേ, നമസ്കാരം, നമസ്കാരം! വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം! മുന്നിലും പിന്നിലും നിനക്ക് നമസ്കാരം! എന്നെ മോക്ഷപഥത്തിലേക്ക് നയിക്കണമേ, നമസ്കാരം!

ഏവം നമസ്യതസ്തസ്യ മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ । പ്രത്യക്ഷതാം ഗതോ ദേവഃ സ്വയം ചക്രഗദാധരഃ ।। ൧൫.

അങ്ങനെ ആ മഹർഷി ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ, ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ദൈവം നേരിട്ട് അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.

തം ദൃഷ്ട്വാ തസ്യ വിജ്ഞാനം നിസ്തരങ്ഗം സ്വദേഹതഃ । ഉത്തസ്ഥൌ സോഽപി തം ലബ്ധ്വാ തസ്മിന് ബ്രഹ്മണി ശാശ്വതേ । ലയം ജഗാമ ദേവാത്മാ ത്വപുനര്ഭവസംജ്ഞിതേ ।। ൧൫.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹർഷിയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായും, ശരീരത്തിൽ തന്നെ ആഴമായും നിലകൊണ്ടു. പിന്നെ, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവാത്മാവ് പുനർജന്മമില്ലാത്ത മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു.

ധരണ്യുവാച । തദാ ദുര്വാസസാ ശപ്തോ ദേവരാജഃ ശതക്രതുഃ । വസിഷ്യസി ത്വം മര്ത്ത്യേഷു സുപ്രതീകസുതേന തു ।। ൧൬.

അപ്പോൾ ഭൂമി പറഞ്ഞു: അന്നേരം ദുർവാസസിന്റെ ശാപം മൂലം ദേവരാജാവായ ശതക്രതു മനുഷ്യരിൽ താമസിക്കേണ്ടി വന്നു; നീ സുപ്രതീകന്റെ മകന്റെ വഴി ഭൂമിയിൽ വാസം ചെയ്യും.

ഉത്സാദിതോ ദിവോ മൂഢേത്യേവമുക്തസ്തു ഭൂധര । ഇന്ദ്രോ മര്ത്ത്യമുപാഗമ്യ സര്വദേവസമന്വിതഃ ।। ൧൬.

ഭൂധരൻ 'നിനക്ക് സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു, മൂഢാ' എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും കൂടെ മനുഷ്യലോകത്തേക്ക് എത്തി.

കിം ചകാര ച തസ്മിംസ്തു ദുര്ജയേ ച നിപാതിതേ । പരമേഷ്ഠിനാ ഭഗവതാ തേന യോഗവിദുത്തമൌ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ അജയ്യനായവൻ പരമേശ്വരനായ ഭഗവാനാൽ തോൽക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ എന്ത് ചെയ്തു? യോഗത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ആ മഹാത്മാവിന്റെ കൃത്യം എന്തായിരുന്നു?

സ്വര്ഗേ വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ച തൌ ച കിം ചക്രതുസ്തദാ । ഏതന്മേ സംശയം ദേവ കഥയസ്വ പ്രസാദതഃ ।। ൧൬.

സ്വർഗത്തിൽ വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ചന്മാർ അന്നേരം എന്ത് ചെയ്തു? ഈ സംശയം ദേവനേ, ദയവായി നീ എന്നോട് പറയണം.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ദൂര്ജയേന ജിതോ ധാത്രി ദേവരാജഃ ശതക്രതുഃ । ഭാരതേ ഹി തദാ വര്ഷേ വാരാണസ്യാം തു പൂര്വതഃ । ആശ്രിത്യ സംസ്ഥിതോ ദേവൈഃ സഹ യക്ഷമഹോരഗൈഃ ।। ൧൬.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: അന്നേരം ഭൂമി ദൂർജയനാൽ കീഴടക്കപ്പെട്ടു, ദേവരാജാവായ ശതക്രതു തോറ്റു; അപ്പോൾ ഭാരതഭൂമിയിൽ, വാരാണസിയുടെ കിഴക്കോട്ട്, ദേവന്മാരോടും യക്ഷന്മാരോടും മഹാസർപ്പങ്ങളോടും കൂടെ അവൻ താമസിച്ചു.

വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ച തദാ യോഗമാസ്ഥായ ശോഭനേ । ദീര്ഘതാപജ്വരം വായുകര്മയോഗേന സംശ്രിതൌ ൧൬.

അപ്പോൾ വിദ്യുത്സുവിദ്യുച്ചന്മാർ യോഗം ആചരിച്ചു, വായുവിന്റെ യോഗവും കർമ്മയോഗവും അനുഷ്ഠിച്ച് ദീർഘകാലം കഠിനതാപവും ജ്വരവും അനുഭവിച്ചു.

തം ദുര്ജയം മൃതം ശ്രുത്വാ സമുദ്രാന്തഃസ്ഥിതം തദാ । ആനീയ ചതുരങ്ഗം തു ദേവാന് പ്രതി വിജഗ്മതുഃ ।। ൧൬.

അന്നേരം ദൂർജയൻ മരിച്ചുവെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, അവൻ സമുദ്രത്തിനുള്ളിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞു; പിന്നെ അവർ നാലു വിഭാഗങ്ങളുള്ള സൈന്യവുമായി ദേവന്മാരെ നേരെ ആക്രമിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.

ആഗത്യ തൌ തദാ ദൈത്യൌ മഹത്സൈന്യേന പര്വതമ് । ഹിമവന്തം സമാശ്രിത്യ സംസ്ഥിതൌ തു ബഭൂവതുഃ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ ആ രണ്ടു അസുരന്മാർ വലിയ സൈന്യവുമായി എത്തിയപ്പോൾ, ഹിമവാൻ പർവ്വതത്തിൽ അഭയം തേടി അവിടെ തന്നെ താമസിച്ചു.

ദേവാ അപി മഹത്സൈന്യം സംഹത്യ കൃതദംശിതാഃ । മന്ത്രയാഞ്ചക്രുരവ്യഗ്രാ ഐന്ദ്രം പദമഭീപ്സവഃ ।। ൧൬.

ദേവന്മാരും വലിയ സൈന്യം ഒന്നിച്ചു കൂട്ടി, യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറായി, ഇന്ദ്രപദം നേടാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആലോചന നടത്തി.

അബ്രവീത് തത്ര ദേവാനാം ഗുരുരാങ്ഗിരസോ മുനിഃ । ഗോമേധേന യജഘ്വം വൈ പ്രഥമേന തദന്തരമ് ।। ൧൬.

അവിടെ ദേവന്മാരുടെ ഗുരുവായ ആംഗിരസമുനി പറഞ്ഞു: ആദ്യം ഗോമേധയാഗം നടത്തണം, അതിനുശേഷം മറ്റേതും ചെയ്യാം.

യഷ്ടവ്യം ക്രതുഭിഃ സര്വൈരേകസ്ഥിതിരഥാമരാഃ । ഉപദേശോ മയാ ദത്തഃ ക്രിയതാം ശീഘ്രമേഷ വൈ ।। ൧൬.

എല്ലാ അമരന്മാരും ഒന്നിച്ച് യാഗങ്ങൾ നടത്തണം; ഞാൻ ഉപദേശം നൽകി, അതിവേഗം ഇത് നടപ്പിലാക്കണം.

ഏവമുക്താസ്തദാ ദേവാ ഗാഃ പശൂംശ്ചാനുകല്പ്യ തേ । മുമുചുശ്ചരണാര്ഥായ രക്ഷാര്ഥം സരമാം ദദുഃ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ ദേവന്മാർ പശുക്കളെയും മറ്റു മൃഗങ്ങളെയും ഒരുക്കി, യാഗത്തിനായി വിട്ടുവിട്ടു; അവയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ശരമയെ നിയോഗിച്ചു.

താശ്ച ഗാവോ ദേവശുന്യാ രക്ഷ്യമാണാ ധരാധരേ । തത്ര ജഗ്മുസ്തദാ ഗാവശ്ചരന്ത്യോ യത്ര തേഽസുരാഃ ।। ൧൬.

അവ ദേവശൂന്യമായപ്പോൾ, ശരമയുടെ കാവലിൽ, ആ പശുക്കൾ പർവ്വതത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന്, അസുരന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നു.

തേ ച ഗാവസ്തു താ ദൃഷ്ട്വാ ശുക്രമൂചുഃ പുരോഹിതമ് । പശ്വര്ഥം ദേവഗാ ബ്രഹ്മംശ്ചാര്യന്തേ രക്ഷമാണയാ । ദേവശൂന്യാ സരമയാ വദ കിം ക്രിയതേഽധുനാ ।। ൧൬.

അസുരന്മാർ ആ പശുക്കളെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ പുരോഹിതനായ ശുക്രനോട് പറഞ്ഞു: 'യാഗത്തിനുള്ള പശുക്കളും ദേവന്മാരും ബ്രഹ്മനും ശരമയുടെ കാവലിലാണ്, ദേവന്മാർ ഇല്ല. ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യണം?'

ഏവമുക്തസ്തദാ ശുക്രഃ പ്രത്യുവാചാസുരാംസ്തദാ । ഏതാ ഗാ ഹ്രിയതാം ശീഘ്രമസുരാ മാ വിലമ്ബഥ ।। ൧൬.

അപ്പോൾ ശുക്രൻ അസുരന്മാരോട് പറഞ്ഞു: 'ഈ പശുക്കൾ ഉടൻ എടുത്തുകൊള്ളൂ, വൈകരുത്.'

ഏവമുക്താസ്തദാ ദൈത്യാ ജഹ്രുസ്താ ഗാ യദൃച്ഛയാ । ഹൃതാസു താസു സരമാ മാര്ഗമന്വേഷണേ രതാ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അസുരന്മാർ ആ പശുക്കളെ ഇഷ്ടംപോലെ പിടിച്ചെടുത്തു; പശുക്കൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതോടെ, ശരമ അവയുടെ വഴികാണാൻ ശ്രമിച്ചു.

അപശ്യത് സാ ദിതേഃ പുത്രൈര്നീതാ ഗാവോ ധരാധരേ । ദൈത്യൈരപി ശുനീ ദൃഷ്ടാ ദൃഷ്ടമാര്ഗാ വിശേഷതഃ ।। ൧൬.

അവൾ കണ്ടപ്പോൾ, ദിതിയുടെ മക്കൾ പശുക്കളെ മലയിൽ കൊണ്ടുപോയതും, ദാനവന്മാർ ആ നായയെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചതും മനസ്സിലായി.

ദൃഷ്ട്വാ തേ താം ച സാമ്നൈവ സാമപൂര്വമിദം വചഃ । ആസാം ഗവാം തു ദുഗ്ധ്വൈവ ക്ഷീരം ത്വം സരമേ ശുഭേ ।। ൧൬.

അവളെ കണ്ട ദാനവന്മാർ സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: 'സരമേ, ഭദ്രയേ, ഈ പശുക്കളിൽ നിന്നു പാൽ കറി, നീ തന്നെ കുടിക്കൂ.'

പിബസ്വൈവമിതി പ്രോക്താ തസ്യൈ തദ് ദദുരഞ്ജസാ । ദത്ത്വാ തു ക്ഷീരപാനം തു തസ്യൈ തേ ദൈത്യനായകാഃ ।। ൧൬.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, അവർ ഉടൻ തന്നെ അവളെ പാൽ കുടിക്കാൻ അനുവദിച്ചു; ദാനവനായകർ സരമയ്ക്ക് പാൽ നൽകുകയും ചെയ്തു.

മാ ഭദ്രേ ദേവരാജായ ഗാശ്ചേമാ വിനിവേദയ । ഏവമുക്ത്വാ തതോ ദൈത്യാ മുമുചുസ്താം ശുനീം വനേ ।। ൧൬.

'ഭദ്രയേ, ഈ പശുക്കളുടെ കാര്യം ദേവരാജാവിനോട് പറയരുത്,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, അവർ ആ നായയെ കാടിലേക്ക് വിട്ടയച്ചു.