വരാഹപുരാണമ്

വര്ജ്യസ്തു കുര്വതാ ശ്രാദ്ധം ക്രോധോഽധ്വഗമമം ത്വരാ । ഭോക്തുരപ്യത്ര വിപ്രേന്ദ്ര ത്രയമേതന്ന സംശയഃ ।। ൧൪.

ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നവനും ഭക്ഷിക്കുന്നവനും കോപം, യാത്ര, അതിവേഗം എന്നിവ ഒഴിവാക്കണം. ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങളിലും സംശയമില്ല.

വിശ്വേദേവാഃ സപിതരസ്തഥാ മാതാമഹാ ദ്വിജ । കുലം ചാപ്യായതേ പുംസാം സര്വം ശ്രാദ്ധം പ്രകുര്വതാമ് ।। ൧൪.

വിശ്വദേവന്മാർ, പിതൃപുരുഷന്മാർ, മാതാവിന്റെ പിതാക്കന്മാർ, ദ്വിജന്മാരേ, ശ്രാദ്ധം ശരിയായി ചെയ്യുന്നവരുടെ കുടുംബം മുഴുവൻ സംതൃപ്തരാവുന്നു.

സോമാധാരഃ പിതൃഗണോ യോഗാധാരശ്ച ചന്ദ്രമാഃ । ശ്രാദ്ധം യോഗിനിയുക്തം തു തസ്മദ് വിപ്രേന്ദ്ര ശസ്യതേ ।। ൧൪.

പിതൃഗണങ്ങൾ സോമനാൽ പോഷിക്കപ്പെടുന്നു, ചന്ദ്രൻ യോഗത്തിന്റെ ആധാരമാണ്. അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, യോഗശക്തിയോടെ ചെയ്യുന്ന ശ്രാദ്ധം പ്രശംസനീയമാണ്.

സഹസ്ത്രസ്യാപി വിപ്രാണാം യോഗീ ചേത് പുരതഃ സ്ഥിതഃ । സര്വാന് ഭോക്തൄംസ്താരയതി യജമാനം തഥാ ദ്വിജ ।। ൧൪.

ആയിരം ബ്രാഹ്മണന്മാർ ഉണ്ടായാലും, മുന്നിൽ ഒരു യോഗി നിന്നാൽ, അവൻ എല്ലാവരെയും, യജമാനനെയും പോലും രക്ഷിക്കുന്നു, ദ്വിജനേ.

മഹ്യം സനത്കുമാരേണ പൂര്വകല്പേ ദ്വിജോത്തമ । കഥിതം വായുനാ ചാപി ദേവാനാം ശംഭുനാ തഥാ ।। ൧൪.

ഇത് എന്നോട് സനത്കുമാരനും, മുൻകാലങ്ങളിൽ വായുവും, ദേവന്മാരിൽ ശംഭുവും പറഞ്ഞുതന്നതാണ്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.

ഋഷീണാം ശക്തിപുത്രേണ തഥാ മൈത്രേയസംജ്ഞിതേ । ഭവിഷ്യതി ക്രമാദ് യാവന് മയാ തേ കഥിതം ദ്വിജ ।। ൧൪.

ഋഷികളുടെ പുത്രനായ മൈത്രേയൻ എന്നറിയപ്പെടുന്നവനും ഇതേപോലെ പറഞ്ഞു. ക്രമമായി സംഭവിക്കേണ്ടതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ദ്വിജനേ.

) ഇയം സര്വപുരാണേഷു സാമാന്യാ പൈതൃകീ ക്രിയാ । ഏതത് ക്രമാത് കര്മകാണ്ഡം ജ്ഞാത്വാ മുച്യേത ബന്ധനാത് ।। ൧൪.

ഇത് എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും പൊതുവായ പിതൃകർമ്മമാണ്. ഈ ക്രമം മനസ്സിലാക്കി ചെയ്താൽ ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം ലഭിക്കും.

ഏതദാശ്രിത്യ നിര്വാണം ഋഷയഃ സംശിതവ്രതാഃ । പ്രാപ്താ ഗൌരമുഖേദാനീം ത്വമപ്യേവം പരോ ഭവ ।। ൧൪.

ഇതിനെ ആശ്രയിച്ച് ദൃഢവ്രതമുള്ള ഋഷിമാർ മോക്ഷം നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ, ഗൗമുഖമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ നീയും ഇങ്ങനെ പരമാവധി ഉയരണം.

ഇതി തേ കഥിതം ഭക്ത്യാ പൃച്ഛതോ ദ്വിജസത്തമ । പിതൄന് യഷ്ട്വാ ഹരിം ധ്യായേദ് യസ്തസ്യ കിമതഃ പരമ് । ന തസ്മാത് പരതഃ പിത്ര്യം തന്ത്രമസ്തീതി നിശ്ചയഃ ।। ൧൪.

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഭക്തിയോടെ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ. പിതൃപുരുഷന്മാരെ ആരാധിച്ച ശേഷം ഹരിയെ ധ്യാനിക്കണം. ഇതിലധികം എന്തുണ്ട്? ഇതിൽക്കാൾ ഉന്നതമായ പിതൃകർമ്മം ഇല്ലെന്നത് ഉറപ്പാണ്.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഏതച്ഛ്രുത്വാ തദാ ധാത്രി പിതൃതന്ത്രം മഹാമുനിഃ । സംസ്മാരിതോ ജന്മശതം മാര്കണ്ഡേയേന ധീമതാ ।। ൧൫.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഇതു കേട്ടപ്പോൾ, ഭൂമിദേവി, മഹാമുനിയായ മാർകണ്ഡേയൻ, നീ ഓർമ്മിപ്പിച്ചതിനാൽ പിതൃകർമ്മങ്ങളും നൂറു ജന്മങ്ങളിലെ അനുഭവങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി.

ധരണ്യുവാച । ഭഗവന് ഗൌരമുഖഃ കോഽസൌ അന്യജന്മനി കഃ സ്മൃതഃ । കഥം ച സ്മൃതവാന് സ്മൃത്വാ കിം ചകാര ച സത്തമഃ ।। ൧൫.

ഭൂമിദേവി ചോദിച്ചു: ഭഗവനേ, ഈ ഗൗരമുഖൻ ആരാണ്? മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവൻ ആരായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്? അവൻ എങ്ങനെ ഓർമ്മിച്ചു, ഓർമ്മിച്ച ശേഷം ആ മഹാനു എന്ത് ചെയ്തു?

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । ഭൃഗുരാസീത് സ്വയം സാക്ഷാദന്യസ്മിന് ബ്രഹ്മ ജന്മനി । തദന്വയാത്മജസ്ത്വേഷ മാര്കണ്ഡേയോ മഹാമുനിഃ ।। ൧൫.

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ അവൻ ഭൃഗുമുനിയായിരുന്നു, ബ്രഹ്മാവേ. ഈ മാർകണ്ഡേയൻ ആ ഭൃഗുവിന്റെ വംശജനും മഹാമുനിയുമാണ്.

പുത്രൈസ്തു ബോധിതാ യൂയം സുഗതിം പ്രാപ്സ്യഥേതി യത് । പ്രാഗുക്തം ബ്രഹ്മണാ തേന മാര്കണ്ഡേയേന ബോധിതഃ ।। ൧൫.

നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാർ നിങ്ങളെ ബോധിപ്പിച്ച് നല്ല സ്ഥിതിയിൽ എത്തിക്കും എന്ന് ബ്രഹ്മാവു മുമ്പേ പറഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങനെ മാർകണ്ഡേയൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

സസ്മാര സര്വജന്മാനി സ്മൃത്വാ ചൈവ തു യത്കൃതമ് । തച്ഛൃണുഷ്വ വരാരോഹേ കഥയാമി സമാസതഃ ।। ൧൫.

അവൻ തന്റെ എല്ലാ ജന്മങ്ങളും ഓർമ്മിച്ചു, ചെയ്ത കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി. ഭംഗിയുള്ളവളേ, അതെല്ലാം ഞാൻ ചുരുക്കത്തിൽ പറയാം, നീ കേൾക്കു.

ഏവം ശ്രാദ്ധവിധാനേന ദ്വാദശാബ്ദം തതഃ പിതൄന് । ഇഷ്ട്വാ പശ്ചാദ്ധരേഃ സ്തോത്രം സ മുനിസ്തൂപചക്രമേ ।। ൧൫.

അങ്ങനെ, പിതാക്കന്മാർക്കായി പന്ത്രണ്ട് വർഷം ശ്രാദ്ധകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, ആ മുനി പിന്നെ ഹരിയെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പ്രഭാസം നാമ യത്തീര്ഥം ത്രിഷു ലോകേഷു വിശ്രുതമ് । തത്ര ദൈത്യാന്തകം ദേവം സ്തോതും ഗൌരമുഖഃ സ്ഥിതഃ ।। ൧൫.

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും പ്രശസ്തമായ പ്രഭാസം എന്ന തീർത്ഥത്തിൽ, ഗൗരമുഖൻ, ദൈത്യന്മാരെ സംഹരിക്കുന്ന ദേവനെ സ്തുതിക്കാൻ അവിടെ നില്ക്കുന്നു.

ഗൌരമുഖ ഉവാച । സ്തോഷ്യേ മഹേന്ദ്രം രിപുദര്പഹം ശിവം നാരായണം ബ്രഹ്മവിദാം പ്രതിഷ്ഠിതമ് । ആദിത്യചന്ദ്രാശ്വിയുഗസ്ഥമാദ്യം പുരാതനം ദൈത്യഹരം സദാ ഹരിമ് ।। ൧൫.

ഗൗരമുഖൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ മഹേന്ദ്രനെയും ശിവനെയും നാരായണനെയും ബ്രഹ്മജ്ഞാനികൾക്ക് ആധാരമായവനെയും, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും അശ്വിനികളും കൂടെ ഉള്ള ആദിപുരുഷനെയും, പുരാതനനും ദൈത്യസംഹാരിയുമായ ഹരിയെ എന്നും സ്തുതിക്കുന്നു.

ചകാര മാത്സ്യം വപുരാത്മനോ യഃ പുരാകൃതം വേദവിനാശകാലേ । മഹാമഹീധൃഗ്വപുരഗ്രപുച്ഛ - ഛടാഹവാര്ച്ചിഃ സുരശത്രുഹാദ്യഃ ।। ൧൫.

വേദങ്ങൾ നശിച്ചപ്പോൾ, ഭൂമിയെ താങ്ങി, വാലിൽ മിന്നൽപോലെയുള്ള ജ്വാലയോടെ, ദൈവശത്രുക്കളുടെ ആദ്യശത്രുവായ മഹാമത്സ്യാവതാരം എടുത്തവൻ—

തഥാബ്ധിമന്ഥാനകൃതേ ഗിരീന്ദ്രം ദധാര യഃ കൌര്മ്മവപുഃ പുരാണമ് । ഹിതേച്ഛയാ യഃ പുരുഷഃ പുരാണഃ പ്രപാതു മാം ദൈത്യഹരഃ സുരേശഃ ।। ൧൫.

സമുദ്രം കുലുക്കാൻ വേണ്ടി, പണ്ടു കൂർമ്മാവതാരം എടുത്ത് വലിയ പർവ്വതം ചുമന്ന പുരാതനപുരുഷൻ, ദൈവങ്ങളുടെ നന്മക്കായി ദൈത്യസംഹാരിയായ സുറേശ്വരൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

മഹാവരാഹഃ സതതം പൃഥിവ്യാസ് തലാത്തലം പ്രാവിശദ് യോ മഹാത്മാ । യജ്ഞാങ്ഗസംജ്ഞഃ സുരസിദ്ധവന്ദ്യഃ സ പാതു മാം ദൈത്യഹരഃ പുരാണഃ ।। ൧൫.

ഭൂമിയുടെ അകത്തേക്ക് പല തലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ മഹാവരാഹൻ, യജ്ഞശരീരനായി ദേവന്മാരും സിദ്ധന്മാരും വണങ്ങുന്ന പുരാതന ദൈത്യസംഹാരകൻ എന്നെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

നൃസിംഹരൂപീ ച ഭവത്യജസ്ത്രം യുഗേ യുഗേ യോഗിവരോഗ്രഭീമഃ । കരാലവക്ത്രഃ കനകാഗ്രവര്ചാ രത്നാശയോഽസ്മാനസുരാന്തകോഽവ്യാത് ।। ൧൫.

യുക്തിമാന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഭയങ്കരനും, കാലങ്ങളിലുടനീളം നശിക്കാത്തവനും, ഭയാനകമുഖവും പൊന്നുപോലുള്ള പ്രകാശവുമുള്ള, രത്നങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന അസുരസംഹാരിയായ നരസിംഹൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ബലേര്മഖധ്വംസകൃതേ മഹാത്മാ സ്വാം ഗൂഢതാം യോഗവപുഃസ്വരൂപഃ । സ ദണ്ഡകാഷ്ഠാഽജിനലക്ഷണഃ പുനഃ ക്ഷിതിം ച പദാ ക്രാന്തവാന് യഃ സ പാതു ।। ൧൫.

ബലിയുടെ യാഗം നശിപ്പിക്കാൻ, തന്റെ യോജിതമായ രഹസ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച്, ദണ്ഡം, കഷ്ഠം, അജിനം എന്നിവയാൽ അലങ്കരിച്ച്, വീണ്ടും ഭൂമിയെ കാൽകൊണ്ടു കടന്ന മഹാത്മാവ് നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ത്രിഃസപ്തകൃത്വോ ജഗതീം ജിഗായ ജിത്വാ ദദൌ കശ്യപായ പ്രചണ്ഡഃ । സ ജാമദഗ്ന്യോഽഭിജനസ്യ ഗോപ്താ ഹിരണ്യഗര്ഭോഽസുരഹാ പ്രപാതു ।। ൧൫.

ഇരുപത്തൊന്നു പ്രാവശ്യം ലോകം ജയിച്ച്, ജയിച്ച ശേഷം കശ്യപന് നൽകിയ, ജമദഗ്നിയുടെ പുത്രനും സദ്പുരുഷന്മാരുടെ രക്ഷകനുമായ ഹിരണ്യഗർഭനും അസുരസംഹാരിയും നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ചതുഃപ്രകാരം ച വപുര്യ ആദ്യം ഹൈരണ്യഗര്ഭപ്രതിമാനലക്ഷ്യമ് । രാമാദിരൂപൈര്ബഹുരൂപഭേദ- ശ്ചകാര സോഽസ്മാനസുരാന്തകോഽവ്യാത് ।। ൧൫.

നാലു വിധത്തിലുള്ള ആദിരൂപം, ഹിരണ്യഗർഭനെപ്പോലെയുള്ള ലക്ഷണങ്ങൾ, രാമാദി രൂപങ്ങളായി അനേകം ഭേദങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച അസുരസംഹാരകൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

ചാണൂരകംസാസുരദര്പഭീതേ- ര്ഭീതാമരാണാമഭയായ ദേവഃ । യുഗേ യുഗേ വാസുദേവോ ബഭൂവ കല്പേ ഭവത്യദ്ഭുതരൂപകാരീ । യുഗേ യുഗേ കല്കിനാമ്നാ മഹാത്മാ വര്ണസ്ഥിതിം കര്ത്തുമനേകമൂര്ത്തിഃ ।। ൧൫.

ചാണൂരനും കംസനും മറ്റ് അസുരന്മാരും ഭയപ്പെടുത്തി, ഭീതനായ ദേവന്മാർക്ക് അഭയം നൽകാൻ, ഓരോ യുഗത്തിലും വാസുദേവനായി, ഓരോ കല്പത്തിലും അത്ഭുതരൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു, ഓരോ യുഗത്തിലും കല്കിയായി മഹാത്മാവ് അനേകരൂപത്തിൽ വർണ്ണക്രമം നിലനിർത്താൻ വരും.

സനാതനോ ബ്രഹ്മമയഃ പുരാണോ ന യസ്യ രൂപം സുരസിദ്ധദൈത്യാഃ । പശ്യന്തി വിജ്ഞാനഗതിം വിഹായ അഥോപ്യനേകാനി സമര്ച്വയന്തി । മത്സ്യാദിരൂപാണി ചരാണി സോഽവ്യാത് ।। ൧൫.

സനാതനനും ബ്രഹ്മസ്വരൂപനുമായ പുരാതനൻ, ദേവന്മാർക്കും സിദ്ധന്മാർക്കും ദൈത്യന്മാർക്കും യഥാർത്ഥ രൂപം കാണാനാവാത്തവൻ, ജ്ഞാനമാർഗം വിട്ടവരും പലവിധത്തിൽ അവനെ ആരാധിക്കുന്നു. മത്സ്യാദി രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് സഞ്ചരിക്കുന്ന അവൻ നമ്മെ രക്ഷിക്കട്ടെ.

നമോ നമസ്തേ പുരുഷോത്തമായ പുനശ്ച ഭൂയോഽപി നമോ നമസ്തേ । നമഃ പുരസ്താദഥ പൃഷ്ഠതസ്തേ നയസ്വ മാം മുക്തിപദം നമസ്തേ ।। ൧൫.

പരമപുരുഷനേ, നമസ്കാരം, നമസ്കാരം! വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം! മുന്നിലും പിന്നിലും നിനക്ക് നമസ്കാരം! എന്നെ മോക്ഷപഥത്തിലേക്ക് നയിക്കണമേ, നമസ്കാരം!

ഏവം നമസ്യതസ്തസ്യ മഹര്ഷേര്ഭാവിതാത്മനഃ । പ്രത്യക്ഷതാം ഗതോ ദേവഃ സ്വയം ചക്രഗദാധരഃ ।। ൧൫.

അങ്ങനെ ആ മഹർഷി ഏകാഗ്രചിത്തത്തോടെ ഭക്തിപൂർവ്വം നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ, ചക്രവും ഗദയും കൈവശമുള്ള ദൈവം നേരിട്ട് അവന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷമായി.

തം ദൃഷ്ട്വാ തസ്യ വിജ്ഞാനം നിസ്തരങ്ഗം സ്വദേഹതഃ । ഉത്തസ്ഥൌ സോഽപി തം ലബ്ധ്വാ തസ്മിന് ബ്രഹ്മണി ശാശ്വതേ । ലയം ജഗാമ ദേവാത്മാ ത്വപുനര്ഭവസംജ്ഞിതേ ।। ൧൫.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ മഹർഷിയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായും, ശരീരത്തിൽ തന്നെ ആഴമായും നിലകൊണ്ടു. പിന്നെ, ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവാത്മാവ് പുനർജന്മമില്ലാത്ത മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു.