വരാഹപുരാണമ്

ദ്വാദശ്യാം ച ചതുര്ദശ്യാം ശ്രദ്ദധാനാ ജിതേന്ദ്രിയാഃ

പന്ത്രണ്ടാംതിയിലും പതിനാലാംതിയിലും, വിശ്വാസമുള്ളവരും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവരും—

തസ്മിന്കാലേ ഹ്യഹം ദേവി മഥുരായാം സമാഗതഃ

അന്നേരത്ത്, ദേവി, ഞാൻ മഥുരയിൽ എത്തി.

തത്ര കൃത്വാ ച ഹൈരണ്യാ മൂര്ത്തയശ്ച ചതുര്വിധാഃ

അവിടെ ഞാൻ നാലു തരത്തിലുള്ള പൊൻ പ്രതിമകൾ സ്ഥാപിച്ചു.

സുദൃഢാഃ സുദൃശഃ സുഭ്രൂ യഃ പശ്യതി സ മുച്യതേ

ആ പ്രതിമകൾ ദൃഢവും മനോഹരവും മനോഹരമായ ഭ്രൂവുമുള്ളവയാണ്; അവയെ കാണുന്നവൻ മോചിതനാകുന്നു.

വാമനസ്യ തൃതീയാ വൈ ചതുര്ഥീ രാഘവസ്യ ച

മൂന്നാമത്തേത് വാമനന്റെ പ്രതിമയാണ്, നാലാമത്തേത് രാഘവന്റെ പ്രതിമയാണ്.

ചതുഃസാഗരപര്യന്താ ക്രാന്താ തേന ധരാ ധ്രുവമ്

അവൻ ഭൂമിയെ നാലു സമുദ്രങ്ങൾക്കിടയിൽ മുഴുവനും സഞ്ചരിച്ചു.

തത്ര സര്വേഷു തീര്ഥേഷു അസികുണ്ഡം മഹത്തരമ്

അവിടെയുള്ള എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിൽ അസികുണ്ടം ഏറ്റവും മഹത്താണ്.

അസികുണ്ഡം സമാരഭ്യ തീര്ഥാനുക്രമണികാ വരാ

അസികുണ്ടം മുതൽ, ഉത്തമയേ, തീർത്ഥങ്ങളുടെ ക്രമം പറയപ്പെടുന്നു.

മൂര്ത്തീഃ പശ്യതി യസ്താസ്തു ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ 166.

അവിടെ ആ പ്രതിമകൾ കാണുന്നവൻ ബ്രഹ്മയുമായി ഐക്യത്തിന് അർഹനാകുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ അസികുണ്ഡപ്രഭാവോ നാമ ഷട്ഷഷ്ട്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ അസികുണ്ടത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന നൂറ് അറുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച രാക്ഷസേന പുരാ പ്രോക്താ ബ്രാഹ്മണായ മഹാത്മനേ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഒരു കാലത്ത് ഒരു രാക്ഷസൻ മഹാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണനോട് സംസാരിച്ചു.

പൃഥിവ്യുവാച കിമര്ഥം പൃഷ്ടവാന്വിപ്രഃ സര്വം കഥയ മേ പ്രഭോ

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണൻ എന്തിനാണ് ചോദിച്ചത്? എല്ലാം പറയൂ, പ്രഭോ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ന സ പൂജയതേ ദേവാന്ന സ സാധൂന്നമസ്യതി

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അവൻ ദേവതകളെ പൂജിക്കില്ല, സന്മാർഗ്ഗക്കാരെ ആദരിക്കില്ല.

പുണ്യതീര്ഥം സമാസാദ്യ ന ച സ്നാനം കരോതി സഃ

പുണ്യമായ തീർത്ഥത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും അവൻ സ്നാനം ചെയ്യില്ല.

സന്ധ്യേ ദ്വേ ശയനേ ചൈവ നിത്യം മൂഢഃ സ തിഷ്ഠതി

രണ്ട് സന്ധ്യകളിലും, കിടക്കുമ്പോഴും, ആ മൂടൻ എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.

പാപാചാരരതോ നിത്യം പാപസങ്ഗഃ സുദുര്മതിഃ

പാപചാരത്തിൽ എപ്പോഴും ആസ്വദിക്കുന്നവൻ, പാപികളുമായി ഇടപഴകുന്നവൻ, അത്യന്തം ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവൻ.

ഗാര്ഹസ്ഥ്യം സര്വധര്മാണാം ശ്രേഷ്ഠമുക്തം സ്വയംഭുവാ

എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിൽ ഗാർഹസ്ഥ്യം ഏറ്റവും ഉത്തമമാണെന്ന് സ്വയംഭുവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

യഥാ മാതരമാശ്രിത്യ സര്വേ ജീവന്തി ജന്തവഃ

എല്ലാ ജീവികളും അമ്മയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

തതഃ സ ചൌര്യം കുര്വാണഃ പാപൈഃ സഹ നരാധമഃ

അങ്ങനെ തന്നെ, ആ ഏറ്റവും ദുഷ്ടനായ മനുഷ്യൻ കള്ളത്തരം ചെയ്തു പാപങ്ങളുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

പലായമാനഃ സ പരമന്ധകൂപേഽപതത്തദാ 167.

അവൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആഴത്തിലുള്ള ഇരുണ്ട കുഴിയിൽ വീണു.

അന്ധകൂപേ സ പതിതോ ഘോരരൂപോഽവസത്തദാ

കുഴിയിൽ വീണതോടെ ഭയാനകമായ രൂപത്തിൽ അവൻ അവിടെ തുടരുകയായിരുന്നു.

തേഷാം മധ്യേ ദ്വിജഃ കശ്ചിദ്രക്ഷാം കൃത്വാ വസുന്ധരേ

അവരിൽ ഒരാൾ, ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ, മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയെ സംരക്ഷിച്ചു.

തത്രാഗത്യ ച രക്ഷസ്തു ബ്രാഹ്മണം വാക്യമബ്രവീത് അഹം ദാസ്യാമി തേ വിപ്ര യത്തേ മനസി വര്ത്തതേ

അപ്പോൾ ഒരു ദാനവൻ അവിടെ എത്തി ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണേ, നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് ഞാൻ നിനക്ക് നൽകും."

ബഹുകാലേന സംപ്രാപ്തം ഭോജനം ച യഥേപ്സിതമ്

"നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ, നീ ഏറെക്കാലം കാത്തിരുന്ന ഭക്ഷണം."

യേനാഹം ഭക്ഷയേ സാര്ഥം യാവത്തൃപ്തിര്ഭവേന്മമ

"ഞാൻ ഈ കാറവാൻ മുഴുവൻ തൃപ്തി വരെയുള്ളതുവരെ ഭക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഭക്ഷണം."

ഏകഃ സാര്ഥം പ്രയാതോഽഹം നോത്സൃജാമി കഥംചന

"ഞാൻ ഒരാളായി ഈ കാറവാനെക്കായി വന്നതാണ്; എങ്ങിനെയും ഞാൻ അതിനെ വിട്ടയക്കില്ല."

നിരീക്ഷിതും ന ശക്തോഽസി മമ മന്ത്രബലേന ഹി മമ ഭക്ഷ്യേ ഹതേ വിപ്ര ദോഷസ്തവ ഭവിഷ്യതി

"നീ എന്നെ നോക്കാൻ കഴിയില്ല, എന്റെ മന്ത്രശക്തിയാൽ. എന്റെ ഭക്ഷണം കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, ബ്രാഹ്മണേ, പിഴവ് നിന്റെതായിരിക്കും."

ദയാം കുരു ത്വം വിപ്രര്ഷേ ഭോജനം മമ ദീയതാമ്

"ദയ കാണിക്കണം, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, എന്റെ ഭക്ഷണം നൽകുക."

കേന ത്വം കര്മദോഷേണ രാക്ഷസത്വമുപാഗതഃ

"നിന്റെ ഏതെങ്കിലും കർമ്മപിഴവിനാൽ നീ ദാനവനായി മാറിയതെങ്ങനെ?"