വരാഹപുരാണമ്

യുദ്ധം വിമതിനാ സാര്ദ്ധം സ്വയം കര്ത്തും ന ശക്നുമഃ

നമുക്ക് വിമതിയോടൊപ്പം നേരിട്ട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

ഗതാനി തത്ര തീര്ഥാനി കല്പഗ്രാമം വസുന്ധരേ

അവിടേക്ക്, ഭൂമിദേവി, തീർത്ഥങ്ങൾ കല്പഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.

യാവന്നിരീക്ഷയാമ്യഗ്രം താവത്തിഷ്ഠന്തി സന്നിധൌ ജയ വിഷ്ണോ ജയാചിംത്യ ജയ ദേവ ജയാച്യുത

ഞാൻ മുന്നോട്ടു നോക്കുന്ന സമയത്ത് അവരൊക്കെ സമീപത്തുണ്ടാകട്ടെ. വിജയം വിഷ്ണുവിന്, വിജയം അതിശയമായവനു, വിജയം ദേവന്, വിജയം അച്യുതന്.

ജയ വിശ്വേശ കര്ത്തേശ ജയ ദേവ നമോഽസ്തു തേ തീര്ഥൈഃ സ്തുതോഽഹം വസുധേ വചനം ചേദമബ്രുവമ്

വിശ്വത്തിന്റെ നാഥന്, സൃഷ്ടിയുടെ കർത്താവിന് വിജയം, ദേവന് വിജയം, നമസ്കാരം! ഭൂമിദേവി, തീർത്ഥങ്ങൾ കൊണ്ട് വാഴ്തപ്പെട്ട ഞാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു:

വരം വൃണുത ഭദ്രം വോ യദ്വോ മനസി വര്ത്തതേ വരാഹ യദി ദേവേശ അഭയം ദാതുമര്ഹസി

നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിൽ എന്താണോ ആഗ്രഹം, അതു തിരഞ്ഞെടുക്കൂ; നല്ലതുണ്ടാകട്ടെ. വരാഹ, ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെങ്കിൽ ഭയം ഇല്ലായ്മ നൽകണം.

സുപാപിനാ വിമതിനാ കൃതസ്ത്രാസഃ സുദാരുണഃ

അത്യന്തം പാപിയായ വിമതി ഭയാനകമായ ഭയം സൃഷ്ടിച്ചു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച തത്ര തീര്ഥനിയോഗേന ആഗതോ മഥുരാം പുരീമ്

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: തീർത്ഥങ്ങളുടെ ക്രമീകരണത്തിൽ ഞാൻ മഥുര നഗരത്തിലേക്ക് എത്തിയിരിക്കുന്നു.

തത്രാഗതേ തു വസുധേ യുദ്ധം കൃത്വാ തു തേന വൈ സൂദിതോ ഹി മയാ ദേവി അസ്യഗ്രം നിഹിതം ഭുവി

അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, ഭൂമിദേവി, അവനോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്ത്, ഞാൻ അവനെ കൊല്ലുകയും, ദേവി, അവന്റെ തല ഭൂമിയിൽ വെക്കുകയും ചെയ്തു.

അസേരഗ്രേണ തൂദ്ധൃത്യ മൃത്തികാം വരവര്ണിനി അസികുണ്ഡേതി സംജ്ഞാ ച പ്രാപ്താ തേന വസുന്ധരേ ।।166.

വാളിന്റെ അഗ്രം കൊണ്ട് മണ്ണ് ഉയര്‍ത്തി, മനോഹരിയായവളേ, ആ സ്ഥലം 'അസികുണ്ടം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു, ഭൂമിദേവി.

തത്രാശ്ചര്യം പ്രവക്ഷ്യാമി മനഃകര്ണസുഖാവഹമ്

അവിടെ ഞാൻ മനസ്സും ചെവിയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന അത്ഭുതം പറയാം.

ദ്വാദശ്യാം ച ചതുര്ദശ്യാം ശ്രദ്ദധാനാ ജിതേന്ദ്രിയാഃ

പന്ത്രണ്ടാംതിയിലും പതിനാലാംതിയിലും, വിശ്വാസമുള്ളവരും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചവരും—

തസ്മിന്കാലേ ഹ്യഹം ദേവി മഥുരായാം സമാഗതഃ

അന്നേരത്ത്, ദേവി, ഞാൻ മഥുരയിൽ എത്തി.

തത്ര കൃത്വാ ച ഹൈരണ്യാ മൂര്ത്തയശ്ച ചതുര്വിധാഃ

അവിടെ ഞാൻ നാലു തരത്തിലുള്ള പൊൻ പ്രതിമകൾ സ്ഥാപിച്ചു.

സുദൃഢാഃ സുദൃശഃ സുഭ്രൂ യഃ പശ്യതി സ മുച്യതേ

ആ പ്രതിമകൾ ദൃഢവും മനോഹരവും മനോഹരമായ ഭ്രൂവുമുള്ളവയാണ്; അവയെ കാണുന്നവൻ മോചിതനാകുന്നു.

വാമനസ്യ തൃതീയാ വൈ ചതുര്ഥീ രാഘവസ്യ ച

മൂന്നാമത്തേത് വാമനന്റെ പ്രതിമയാണ്, നാലാമത്തേത് രാഘവന്റെ പ്രതിമയാണ്.

ചതുഃസാഗരപര്യന്താ ക്രാന്താ തേന ധരാ ധ്രുവമ്

അവൻ ഭൂമിയെ നാലു സമുദ്രങ്ങൾക്കിടയിൽ മുഴുവനും സഞ്ചരിച്ചു.

തത്ര സര്വേഷു തീര്ഥേഷു അസികുണ്ഡം മഹത്തരമ്

അവിടെയുള്ള എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിൽ അസികുണ്ടം ഏറ്റവും മഹത്താണ്.

അസികുണ്ഡം സമാരഭ്യ തീര്ഥാനുക്രമണികാ വരാ

അസികുണ്ടം മുതൽ, ഉത്തമയേ, തീർത്ഥങ്ങളുടെ ക്രമം പറയപ്പെടുന്നു.

മൂര്ത്തീഃ പശ്യതി യസ്താസ്തു ബ്രഹ്മഭൂയായ കല്പതേ 166.

അവിടെ ആ പ്രതിമകൾ കാണുന്നവൻ ബ്രഹ്മയുമായി ഐക്യത്തിന് അർഹനാകുന്നു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ അസികുണ്ഡപ്രഭാവോ നാമ ഷട്ഷഷ്ട്യധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ അസികുണ്ടത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന നൂറ് അറുപത്തിയാറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച രാക്ഷസേന പുരാ പ്രോക്താ ബ്രാഹ്മണായ മഹാത്മനേ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഒരു കാലത്ത് ഒരു രാക്ഷസൻ മഹാത്മാവായ ബ്രാഹ്മണനോട് സംസാരിച്ചു.

പൃഥിവ്യുവാച കിമര്ഥം പൃഷ്ടവാന്വിപ്രഃ സര്വം കഥയ മേ പ്രഭോ

ഭൂമി ചോദിച്ചു: ബ്രാഹ്മണൻ എന്തിനാണ് ചോദിച്ചത്? എല്ലാം പറയൂ, പ്രഭോ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ന സ പൂജയതേ ദേവാന്ന സ സാധൂന്നമസ്യതി

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: അവൻ ദേവതകളെ പൂജിക്കില്ല, സന്മാർഗ്ഗക്കാരെ ആദരിക്കില്ല.

പുണ്യതീര്ഥം സമാസാദ്യ ന ച സ്നാനം കരോതി സഃ

പുണ്യമായ തീർത്ഥത്തിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും അവൻ സ്നാനം ചെയ്യില്ല.

സന്ധ്യേ ദ്വേ ശയനേ ചൈവ നിത്യം മൂഢഃ സ തിഷ്ഠതി

രണ്ട് സന്ധ്യകളിലും, കിടക്കുമ്പോഴും, ആ മൂടൻ എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.

പാപാചാരരതോ നിത്യം പാപസങ്ഗഃ സുദുര്മതിഃ

പാപചാരത്തിൽ എപ്പോഴും ആസ്വദിക്കുന്നവൻ, പാപികളുമായി ഇടപഴകുന്നവൻ, അത്യന്തം ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവൻ.

ഗാര്ഹസ്ഥ്യം സര്വധര്മാണാം ശ്രേഷ്ഠമുക്തം സ്വയംഭുവാ

എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിൽ ഗാർഹസ്ഥ്യം ഏറ്റവും ഉത്തമമാണെന്ന് സ്വയംഭുവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

യഥാ മാതരമാശ്രിത്യ സര്വേ ജീവന്തി ജന്തവഃ

എല്ലാ ജീവികളും അമ്മയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

തതഃ സ ചൌര്യം കുര്വാണഃ പാപൈഃ സഹ നരാധമഃ

അങ്ങനെ തന്നെ, ആ ഏറ്റവും ദുഷ്ടനായ മനുഷ്യൻ കള്ളത്തരം ചെയ്തു പാപങ്ങളുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു.