വരാഹപുരാണമ്

കര്ണികായാം സ്ഥിതോ ദേവി കേശവഃ ക്ലേശനാശനഃ

ദേവി, കർണികയുടെ നടുവിൽ കേശവൻ, കഷ്ടങ്ങൾ നീക്കുന്നവൻ, നിലകൊള്ളുന്നു.

തത്ര മധ്യേ മൃതാ യേ തു തേഷാം മുക്തിര്വസുന്ധരേ

വസുന്ധരേ, അവിടം നടുവിൽ മരിക്കുന്നവർ മോക്ഷം നേടുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ തം ദേവദേവേശം കിം മനഃ പരിതപ്യതേ

ദേവദേവനെ കണ്ടശേഷം, മനസിന് ദുഃഖം എന്തിന്?

നാസൌ പതതി സംസാരേ യാവദാഭൂതസംപ്ലവമ്

അവൻ മഹാപ്രളയം വരുന്നതുവരെ ഈ ലോകത്തിൽ വീഴുന്നില്ല.

യം ദൃഷ്ട്വാ തു നരോ യാതി മുക്തിം നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ ൧൬൩.

അവനെ കണ്ട മനുഷ്യൻ മോക്ഷം നേടുന്നു; ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

മഹാകായാം സുരൂപാം ച കേശവാകാരസന്നിഭാമ്

വലിയ രൂപം, മനോഹരമായ രൂപം, കേശവന്റെ രൂപം പോലുള്ളത്.

കൃതേ യുഗേ തു രാജാസീന്മാന്ധാതാ നാമ നാമതഃ

കൃതയുഗത്തിൽ, മാൻധാതാ എന്ന പേരിൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.

തസ്യ തുഷ്ടേന ഹി മയാ പ്രതിമേയം സമര്പിതാ

അവന്റെ ഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ച ഞാൻ, ഈ പ്രതിമ അവനു സമർപ്പിച്ചു.

യദാ തു മഥുരാം പ്രാപ്യ ലവണോഽയം നിപാതിതഃ

അവൻ മഥുരയിൽ എത്തുമ്പോൾ, ഈ ലവണൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു.

പുണ്യേയം പ്രതിമാ ദിവ്യാ തൈജസീ ദിവ്യരൂപിണീ

ഈ പ്രതിമ പുണ്യമായതും, ദിവ്യമായതും, തേജസ്സിൽ നിന്നുണ്ടായതും, ദിവ്യരൂപമുള്ളതുമാണ്.

മനസാ നിര്മിതാ തേന വാരാഹീ പ്രതിമാ ശുഭാ

അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു, ആ ശുഭമായ വാരാഹി പ്രതിമ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു.

ഇന്ദ്രേണാരാധിതോ ദേവി കപിലോ മുനിസത്തമഃ

ദേവി, ഇന്ദ്രൻ കപിലമുനിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു.

ദേവേ ലബ്ധേ വരാരോഹേ ശക്രോ ഹര്ഷസമന്വിതഃ

വരദാനം ലഭിച്ച സുന്ദരിയ്ക്ക് ഇന്ദ്രൻ സന്തോഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു.

ഇന്ദ്രേണ തു തദാ പ്രാപ്തം ദിവ്യം ജ്ഞാനമനുത്തമമ്

അന്ന് ഇന്ദ്രൻ അവനിൽ നിന്ന് അതിമഹത്തായ ദിവ്യജ്ഞാനം നേടി.

ഇന്ദ്രലോകം ഗതഃ സോഽഥ സ്വര്ഗം ജേതും മഹാബലഃ ൧൬൩.

ശക്തനായവൻ സ്വർഗം ജയിക്കാൻ ഇന്ദ്രലോകത്തിലേക്ക് പോയി.

രാവണേന ജിതാ ദേവാഃ ശക്രശ്ചൈവ മഹാബലഃ

രാവണൻ ദേവന്മാരെയും ശക്തനായ ഇന്ദ്രനെയും ജയിച്ചു.

പ്രവിശ്യ രാവണസ്തത്ര ഗൃഹേ രത്നവിഭൂഷിതേ

അവിടെ രാവണൻ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചു.

തേന സംമോഹിതോ ദേവി രാവണോ നാമ രാക്ഷസഃ

ദേവി, രാക്ഷസനായ രാവണൻ അവനാൽ മയക്കപ്പെട്ടു.

ദാമോദര ഹഷീകേശ ഹിരണ്യാക്ഷവിദാരണ

ദാമോദര, ഹൃഷീകേശ, ഹിരണ്യാക്ഷനെ വധിച്ചവനേ,

കൂര്മരൂപ നമസ്തേഽസ്തു നാരായണ നമോസ്തു തേ

കൂർമരൂപം ധരിച്ച നാരായണാ, നിനക്ക് വന്ദനം.

നിരീക്ഷിതും ന ശക്നോമി പ്രഷ്ടും ചൈവ ഗുണവ്രത

ഗുണവ്രത, ഞാൻ നിന്നെ നോക്കാനും ചോദിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല.

മമ ത്വം ഭക്തിനമ്രസ്യ പ്രസാദം കുരു സര്വദാ

നിന്റെ ഭക്തിയിൽ നമിച്ചിരിക്കുന്ന എന്നെ എപ്പോഴും അനുഗ്രഹിക്കണമേ.

സൌമ്യരൂപോഽഭവദ്ദേവോ ലോക നാഥോ ജനാര്ദനഃ

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ജനാർദനൻ ദൈവം സൗമ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചു.

ദേവ ത്വം സ്വല്പകായോഽസി നാഹമുദ്ധരണക്ഷമഃ ൧൬൩.

ദേവാ, നീ ചെറുതായ ശരീരമുള്ളവനാണ്; ഞാൻ നിന്നെ ഉയർത്താൻ കഴിയില്ല.

അഹം ത്വാം നേതുമിച്ഛാമി പുരീം ലങ്കാമനുത്തമാമ്

നിനയെ അതുല്യമായ ലങ്കാപുരിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച കപിലസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ രാവണോ വാക്യ മബ്രവീത്

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: കപിലന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാവണൻ സംസാരിച്ചു.

ത്വദ്ദര്ശനാത്സമുത്പന്നാ ഭക്തിരവ്യഭിചാരിണീ

നിന്റെ ദർശനംകൊണ്ട് എനിക്കു അചഞ്ചലമായ ഭക്തി ജനിച്ചു.

ഭക്തിമുദ്വഹതസ്തസ്യ ലഘു വേഷോഽഭവത്തദാ

അവൻ ഭക്തി പുലർത്തുമ്പോൾ അവന്റെ രൂപം ലഘുവായി.

ആനയാമാസ ലങ്കായാം സ്ഥാപയിത്വാ സ്വകേ ഗൃഹേ

അവൻ അവനെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെച്ച് ലങ്കയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.