വരാഹപുരാണമ്

നിത്യം ച ഭുഞ്ജതേ യത്ര പാത്രം ദ്രവ്യസമര്പിതമ്

അവിടെയാണു സമർപ്പിച്ച പാത്രത്തിൽ ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും ആഹാരം കഴിക്കുന്നത്.

കല്പഗ്രാമാച്ഛതഗുണം ചക്രതീര്ഥം വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, ചക്രതീർത്ഥം കല്പഗ്രാമത്തെക്കാൾ നൂറു മടങ്ങ് മഹത്വമുള്ളതാണ്.

കല്പഗ്രാമേണ കിം തസ്യ വാരാണസ്യാം ച വാ ശുഭേ

ശുഭേ, അവനു കല്പഗ്രാമം എന്ത്, വാരാണസിയും എന്ത്?

അപി കീടഃ പതങ്ഗോ വാ ജായതേ സ ചതുര്ഭുജഃ

അവിടെയുണ്ടായാൽ ഒരു കീടം അല്ലെങ്കിൽ പറ്റം ജനിച്ചാലും, അവൻ ചതുര്‍ഭുജനായി മാറും.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ മഥുരാമാഹാത്മ്യേ ചക്രതീര്ഥപ്രഭാവോ നാമ ദ്വിഷഷ്ടയധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ മഥുരാമാഹാത്മ്യത്തിൽ ചക്രതീർത്ഥപ്രഭാവം എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ കപിലവരാഹമാഹാത്മ്യമ് പുനരന്യത്പ്രവക്ഷ്യാമി തച്ഛൃണുഷ്വ വസുന്ധരേ

ഇനി കപിലവരാഹത്തിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ വീണ്ടും പറയാം, ഭൂമിദേവി, നീ കേൾക്കു.

മിഥിലായാം പുരീ രമ്യാ ജനകേന ച പാലിതാ

മിഥിലയിൽ, മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ, ജനകൻ ഭരിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.

ബ്രാഹ്മണാഃ ക്ഷത്രിയാ വൈശ്യാഃ ശൂദ്രാശ്ചാപി വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ.

തേഷാം ച ഭക്തിരുത്പന്നാ മഥുരാം പ്രതി സുന്ദരി

സുന്ദരി, അവരുടെ ഇടയിൽ മഥുരയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഉദിച്ചുവന്നു.

തേഷാം തു ബ്രാഹ്മണഃ കശ്ചിദ്ബ്രഹ്മഹത്യാസു ചിഹ്നിതഃ

അവരിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മഹത്യാപാപം കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയിരുന്നതായിരുന്നു.

പ്രത്യക്ഷാ ദൃശ്യതേ സര്വൈര്ബ്രഹ്മഹത്യാസ്വരൂപിണീ

ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ രൂപം എല്ലാവർക്കും ദൃശ്യമായിരുന്നു.

ന ഗതാ പൂര്വമേവാസീദ്വൈകുണ്ഠേ സ്നാനമാചരത്

അവൻ മുമ്പ് പോയിട്ടില്ല; വൈകുണ്ഠത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തു.

കിമേതത്കിമിതി പ്രാഹുര്ധാരാ പ്രതി വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, അവർ ചോദിച്ചു: 'ഇത് എന്താണ്? എന്താണ് ഇത്?'

കേന കാരണദോഷേണ ധാരാ ത്യക്ത്വാ ഗതാ ദ്വിജമ്

ഏത് കാരണത്താലോ, ഏത് പിഴവിനാലോ, ആ പ്രവാഹം ദ്വിജനെ വിട്ട് പോയി?

വൈകുണ്ഠേ തു നിമഗ്നോഽയം ബ്രഹ്മഹത്യാ ഗതാ തതഃ ൧൬൩.

വൈകുണ്ഠത്തിൽ മുങ്ങിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മഹത്യാ പാപം അവനെ വിട്ടുപോയി.

ഇത്യുക്തസ്തൈര്ദേവദേവസ്തത്രൈവാന്തരധീയത

അവരെല്ലാവരും ചോദിച്ചപ്പോൾ, ദേവദേവൻ അവിടം തന്നെ അദൃശ്യനായി.

വൈകുണ്ഠതീര്ഥേ യഃ സ്നാതി മുച്യതേ സര്വപാതകൈഃ

വൈകുണ്ഠതീർത്തത്തിൽ കുളിക്കുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിലും നിന്നു മോചിതനാകും.

സൂത ഉവാച നാമ്നാ ഗന്ധര്വകുണ്ഡം തു തീര്ഥാനാം തീര്ഥമുത്തമമ്

സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഗന്ധർവകുണ്ടം എന്ന പേരിൽ, തീർത്ഥങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമം ആണ്.

തത്ര സ്നാതോ നരോ ദേവി ഗന്ധര്വൈഃ സഹ മോദതേ

ദേവി, അവിടെ കുളിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഗന്ധർവരോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കും.

വിംശതിര്യോജനാനാം തു മാഥുരം മമ മണ്ഡലമ്

എന്റെ മഥുരാ പ്രദേശം ഇരുപത് യോജനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

കര്ണികായാം സ്ഥിതോ ദേവി കേശവഃ ക്ലേശനാശനഃ

ദേവി, കർണികയുടെ നടുവിൽ കേശവൻ, കഷ്ടങ്ങൾ നീക്കുന്നവൻ, നിലകൊള്ളുന്നു.

തത്ര മധ്യേ മൃതാ യേ തു തേഷാം മുക്തിര്വസുന്ധരേ

വസുന്ധരേ, അവിടം നടുവിൽ മരിക്കുന്നവർ മോക്ഷം നേടുന്നു.

ദൃഷ്ട്വാ തം ദേവദേവേശം കിം മനഃ പരിതപ്യതേ

ദേവദേവനെ കണ്ടശേഷം, മനസിന് ദുഃഖം എന്തിന്?

നാസൌ പതതി സംസാരേ യാവദാഭൂതസംപ്ലവമ്

അവൻ മഹാപ്രളയം വരുന്നതുവരെ ഈ ലോകത്തിൽ വീഴുന്നില്ല.

യം ദൃഷ്ട്വാ തു നരോ യാതി മുക്തിം നാസ്ത്യത്ര സംശയഃ ൧൬൩.

അവനെ കണ്ട മനുഷ്യൻ മോക്ഷം നേടുന്നു; ഇതിൽ സംശയം ഇല്ല.

മഹാകായാം സുരൂപാം ച കേശവാകാരസന്നിഭാമ്

വലിയ രൂപം, മനോഹരമായ രൂപം, കേശവന്റെ രൂപം പോലുള്ളത്.

കൃതേ യുഗേ തു രാജാസീന്മാന്ധാതാ നാമ നാമതഃ

കൃതയുഗത്തിൽ, മാൻധാതാ എന്ന പേരിൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു.

തസ്യ തുഷ്ടേന ഹി മയാ പ്രതിമേയം സമര്പിതാ

അവന്റെ ഭക്തിയിൽ സന്തോഷിച്ച ഞാൻ, ഈ പ്രതിമ അവനു സമർപ്പിച്ചു.

യദാ തു മഥുരാം പ്രാപ്യ ലവണോഽയം നിപാതിതഃ

അവൻ മഥുരയിൽ എത്തുമ്പോൾ, ഈ ലവണൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു.