വരാഹപുരാണമ്

പംചമം ബകുലം നാമ വനാനാമുത്തമം വനമ്

അഞ്ചാമത്തേതായ ബകുലം, വനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ വനമാണ്.

യമുനായാഃ പരേ പാരേ ദേവാനാമപി ദുര്ല്ലഭമ് 153.

യമുനയുടെ അപ്പുറത്തുള്ള തീരത്ത്, ദേവന്മാർക്കു പോലും എത്തിപ്പെടാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്.

തത്ര ഗത്വാ തു വസുധേ മദ്ഭക്തോ മത്പരായണഃ

അവിടെ എത്തുന്ന എന്റെ ഭക്തൻ, പൂർണ്ണമായും എന്നിലേക്കു സമർപ്പിച്ചവൻ,

സപ്തമം തു വനം ഭൂമേ ഖാദിരം ലോകവിശ്രുതമ്

ഭൂമിദേവി, ഏഴാമത്തെ കാട്, ലോകത്ത് പ്രശസ്തമായ ഖാദിരവനം ആണു.

മഹാവനം ചാഷ്ടമം തു സദൈവ തു മമ പ്രിയമ്

എട്ടാമത്തെ കാട് മഹാവനം; അതു എപ്പോഴും എനിക്ക് വളരെ പ്രിയം.

ലോഹജങ്ഘവനം നാമ ലോഹജങ്ഘേന രക്ഷിതമ്

ലോഹജംഗ്ഗവനം എന്ന പേരിലുള്ള കാട്, ലോഹജംഗ്ഗൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണു.

വനം ബില്വവനം നാമ ദശമം ദേവപൂജിതമ്

പത്താമത്തെ കാട് ബിൽവവനം എന്നാണു വിളിക്കുന്നത്; ദേവന്മാർ ആരാധിക്കുന്ന കാടാണത്.

ഏകാദശം തു ഭാണ്ഡീരം യോഗിനഃ പ്രിയമുത്തമമ്

പതിനൊന്നാമത്തെ കാട് ഭാണ്ഡീരവനം; യോഗിമാർക്ക് അത്യന്തം പ്രിയവും ഉത്തമവുമാണ്.

ഭാണ്ഡീരം തമനുപ്രാപ്യ വനാനാം വനമുത്തമമ്

ഭാണ്ഡീരവനം, എല്ലാ കാടുകളിലും ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത്, അവിടെ എത്തുമ്പോൾ,

വൃന്ദാവനം ദ്വാദശകം വൃന്ദയാ പരിരക്ഷിതമ്

പന്ത്രണ്ടാമത്തെ കാട് വൃന്ദാവനം; വൃന്ദാ സംരക്ഷിക്കുന്ന കാടാണത്.

വൃന്ദാവനം ച ഗോവിന്ദം യേ പശ്യന്തി വസുന്ധരേ

ഭൂമിദേവി, വൃന്ദാവനവും ഗോവിന്ദനെയും കാണുന്നവർ,

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ മഥുരാമാഹാത്മ്യേ മഥുരാതീര്ഥമാഹാത്മ്യം നാമ ത്രിപംചാശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിൽ, ഭഗവദ്ഗീതാസാസ്ത്രത്തിൽ, മഥുരാമാഹാത്മ്യത്തിൽ, 'മഥുരാതീർത്ഥമാഹാത്മ്യം' എന്ന പേരിലുള്ള നൂറ്റി അമ്പതിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ യമുനാതീര്ഥപ്രഭാവഃ ഏവംവിധാം ച മഥുരാം ദൃഷ്ട്വാ തൌ മുദമാപതുഃ

ഇപ്പോൾ യമുനാതീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം: ഇങ്ങനെ മഥുരാ നഗരത്തെ കണ്ടപ്പോൾ, അവർ ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ നിറഞ്ഞു.

പപ്രച്ഛ ച തദാ ഭാര്യാ യദ്ഗുഹ്യം പൂര്വഭാഷിതമ്

അപ്പോൾ ഭാര്യ അവനോട് മുമ്പ് പറഞ്ഞ രഹസ്യം ചോദിച്ചു.

രാജാപ്യുവാച താം രാജ്ഞീം ത്വയാപ്യുക്തം പുരാ മമ

രാജാവും രാജ്ഞിയോട് പറഞ്ഞു: നീയും ഒരിക്കൽ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു—

തദ്വദസ്വ സ്വകം ഗുഹ്യം പശ്ചാദ്വക്ഷ്യാമ്യഹം തവ

നിന്റെ രഹസ്യം ആദ്യം നീ പറയൂ; അതിനുശേഷം ഞാൻ എന്റെത് പറയും.

പ്രോവാച ചൈവ രാജാനം മനസഃ പ്രീതികാരണമ്

അവൾ രാജാവിനോട് തന്റെ മനസ്സിന്റെ സന്തോഷത്തിന് കാരണമെന്താണെന്ന് പറഞ്ഞു.

ആഗതേമാം പുരീം ദ്രഷ്ടും കുമുദസ്യ തു ദ്വാദശീമ്

'കുമുദ മാസത്തിലെ പന്ത്രണ്ടാം ദിവസം ഈ നഗരം കാണാനാണ് ഞാൻ വന്നത്.'

സദ്യഃ പ്രാണൈര്വിയുക്താ ച തത്തീര്ഥസ്യ പ്രഭാവതഃ

'അപ്പോൾ തന്നെ, ആ തീർത്ഥത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ, ഞാൻ ജീവൻ വിട്ടുപോയി.'

ത്വയാ വിവാഹിതാ രാജന്ന ച മാം വിജഹാത്സ്മൃതിഃ

രാജാവേ, നീ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചെങ്കിലും, ഓർമ്മ എന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോയില്ല.

ധാരാപതനകേ തീര്ഥേ ത്യക്ത്വാ ജീവിതമാത്മനഃ

ധാരാപതനക എന്ന പുണ്യസ്ഥലത്ത് അവൾ തൻറെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു.

സ്വാം ചാപ്യകഥയത്തസ്യൈ യഥാ സംയമനേ മൃതഃ 154.

അവളും തൻറെ കഥ അവളോട് പറഞ്ഞു, യമലോകത്തിൽ അവൻ എങ്ങനെ മരിച്ചുവെന്നതും പറഞ്ഞു.

മാം പശ്യന്തൌ നിയമതസ്തത്രൈവ നിധനം ഗതൌ

അവർ രണ്ടുപേരും എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, വിധിയാൽ അവിടത്ത് മരണമടഞ്ഞു.

ഏതത്തേ കഥിതം ദേവി ആശ്ചര്യം യദഭൂന്മഹത്

ദേവി, ഈ വലിയ അത്ഭുതം ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞുതന്നിരിക്കുന്നു.

നാകലോകമവാപ്നോതി ത്യക്തപാപോ ന സംശയഃ

പാപം വിട്ടവൻ പിതൃലോകം പ്രാപിക്കില്ലെന്നതിൽ സംശയമില്ല.

വിഷ്ണുലോകമവാപ്നോതി ദിവ്യമൂര്തിശ്ചതുര്ഭുജഃ

അവൻ വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കും, ദിവ്യമായ രൂപവും നാലു കൈകളും ലഭിക്കും.

അഥാത്ര മുംചതേ പ്രാണാന്മമ ലോകം സ ഗച്ഛതി

ഇവിടെ ജീവൻ വിട്ടാൽ, അവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തും.

യത്ര സ്നാത്വാ ദിവം യാന്തി യേ മൃതാസ്തേഽപുനര്ഭവാഃ

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്തവരും മരിച്ചവരും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നു, പിന്നെ തിരികെ ജനിക്കാറില്ല.

അഥാഽത്ര മുംചതേ പ്രാണാന്മമ ലോകം സ ഗച്ഛതി

ഇവിടെ ജീവൻ വിട്ടാൽ, അവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തും.