വരാഹപുരാണമ്

സുരകരണ നൃസിംഹ ലോകനാഥ യുതസസുരസുരധീര ദേവവീര

ദേവന്മാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നവനേ, നരസിംഹാ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥാ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ചുറ്റപ്പെട്ടവനേ, ദൈവിക വീരനായവനേ,

ഗദ്ഗദം വചനം ശ്രുത്വാ പൃഥിവ്യാഃ സ ജനാര്ദനഃ

പൃഥ്വിയുടെ വിറയുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടു ജനാർദ്ദനൻ—

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഗുഹ്യമന്യത്പ്രവക്ഷ്യാമി മദ്വ്രതഃ കര്മണോ ജനിഃ

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ മറ്റൊരു രഹസ്യം പറയാം; എന്റെ വ്രതത്തിന്റെയും കർമ്മത്തിന്റെയും ഉത്ഭവം.

തതഃ സിദ്ധവടേ ഗത്വാ ത്രിംശദ്യോജനദൂരതഃ

അതിനുശേഷം, മുപ്പത് യോജന ദൂരം പോയി സിദ്ധവട്ടിൽ എത്തണം.

തത്ര ലോഹാര്ഗലേ ക്ഷേത്രേ നിവാസോ വിഹിതഃ ശുഭഃ

അവിടെ ലോഹാർഗളക്ഷേത്രത്തിൽ ഒരു ശുഭമായ വാസസ്ഥലം സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ദുര്ഗമം ദുഃസഹം ചൈവ പാപൈഃ സര്വത്ര വേഷ്ടിതമ്

അത് വളരെ ദുഷ്കരവും സഹിക്കാൻ പ്രയാസവുമാണ്; പാപങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തത്ര തിഷ്ഠാമ്യഹം ഭദ്രേ ഉദീചീം ദിശമാശ്രിതഃ 151.

അവിടെ ഞാൻ വസിക്കുന്നു, ഭാഗ്യവതിയേ, വടക്കേ ദിക്കിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

തതോ മേ ദാനവാഃ സര്വേ ക്രമന്തോ ലോകമുത്തമമ്

അവിടെ നിന്ന് എല്ലാ ദാനവന്മാരും ഉയർന്ന് ഉത്തമലോകത്തിൽ എത്തുന്നു.

തത്ര ബ്രഹ്മാ ച രുദ്രാശ്ച സ്കന്ദേന്ദ്രോ സമുരുദ്ഗണാഃ

അവിടെ ബ്രഹ്മാവും രുദ്രന്മാരും, സ്കന്ദനും ഇന്ദ്രനും, മരുത്‌ഗണങ്ങളും,

സോമോ ബൃഹസ്പതിശ്ചൈവ യേ ചാന്യേ വൈ ദിവൌകസഃ

സോമനും ബൃഹസ്പതിയും, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്ന മറ്റു ദേവന്മാരും,

ശതകോടിസഹസ്രാണി ശീഘ്രമേവ നിപാതിതമ്

നൂറുകോടി സഹസ്രങ്ങൾ അതിവേഗം അവിടെ വീണു.

ഏവം ലോഹാര്ഗലം നാമ ക്ഷേത്രം ചൈവ മയാ കൃതമ്

ഇങ്ങനെ ഞാൻ ലോഹാർഗളം എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു സ്ഥലം സ്ഥാപിച്ചു.

തേഷാം സംസ്ഥാപനം തത്ര കൃതം ചൈവ മഹൌജസാമ്

അവിടെ അത്യന്തശക്തിയുള്ള ആ ജീവികൾക്കും സ്ഥാപനം നടന്നു.

സോപി ഭാഗവതോ ഭൂമേ ഭവത്യേവ സുനിഷ്ഠിതഃ

അവനും ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തിയാൽ ഭൂമിയിൽ ഉറപ്പോടെ നിലനിൽക്കും.

ഉപോഷ്യ ച ത്രിരാത്രം തു വിധിദൃഷ്ടേന കര്മണാ

അവൻ മൂന്നു രാത്രികൾ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച്, വിധിപ്രകാരം കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്തു.

അഥാത്ര മുംചതേ പ്രാണാന്സ്വകര്മപരിനിഷ്ഠിതഃ

അവിടെ, സ്വകാര്യമെന്നു കരുതുന്ന കര്‍മ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, ജീവൻ വിട്ടു പോകുന്നു.

അന്യച്ച തേ പ്രവക്ഷ്യാമി യത്ര തത്പരമാദ്ഭുതമ് 151.

ഇതിനു പുറമേ, ഞാൻ നിനക്ക് മറ്റൊരു അത്ഭുതകരമായ സ്ഥലം പറയാം.

ചതുര്വിംശതിദ്വാദശ്യാം മാസേന വിധിനാ മമ

ഇരുപത്തിനാലാം ദ്വാദശിയ്ക്ക്, മാസചക്രത്തിൽ എന്നെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള വിധിപ്രകാരമുള്ള കര്‍മ്മത്തിൽ,

അശ്വോ മേ കല്പിതസ്തത്ര സര്വരത്നവിഭൂഷിതഃ

അവിടെ എനിക്ക് എല്ലാ രത്നങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച കുതിര ഒരുക്കപ്പെടുന്നു.

മാര്ഗണാ മേ ധനുസ്തത്ര അക്ഷസൂത്രം കമണ്ഡലുഃ

അവിടെ എന്റെ അമ്പുകളും വില്ലും, അക്ഷസൂത്രവും കമണ്ഡലുവും ഉണ്ടാകുന്നു.

ശ്വേതപര്വതമാരുഹ്യ പതമാനഃ കുരൂന്ബഹൂന്

ശ്വേതപർവതം കയറി, ഞാൻ അനേകം കുറുക്കളിലേക്കു ഇറങ്ങുന്നു.

അനേകാന്യേവ രൂപാണി പാതയിത്വാ നഭസ്തലാത്

ആകാശത്തിൽ നിന്ന് അനേകം രൂപങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തിയശേഷം,

സൂത ഉവാച വിസ്മയം പരമം പ്രാപ്തോ വിഷ്ണുമായോപബൃംഹിതഃ

സൂതൻ പറഞ്ഞു: വിഷ്ണുവിന്റെ മായയാൽ അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ,

തതഃ സ വിസ്മയാവിഷ്ടോ ബ്രഹ്മപുത്രോ മഹാമതിഃ

അതിനുശേഷം, അത്ഭുതത്തിൽ മുഴുകിയ മഹാമതിയായ ബ്രഹ്മപുത്രൻ,

സനത്കുമാര ഉവാച ദേവി യല്ലോകനാഥസ്യ സാക്ഷാദ്ദര്ശനമാഗതാ

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു: ദേവി, ലോകനാഥനെ നേരിട്ട് ദർശിക്കാൻ നിനക്കു സാധിച്ചു.

പദ്മപത്രവിശാലാക്ഷോ യത്ത്വയാ പരിഭാഷിതഃ

പത്മപത്രംപോലെയുള്ള വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള അവനെ നീ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

യഥാ യഥാ വദസി ച ധര്മസംഹിതം ഗുഹ്യം പരം ദേവവരപ്രണീതമ് 151.

നീ പറയുന്ന വിധത്തിൽ, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ രചിച്ച പരമഗുഹ്യമായ ധർമ്മം,

തതഃ സ പുണ്ഡരീകാക്ഷഃ കിമാചഷ്ട തതഃ പരമ്

അതിനുശേഷം ആ പുണ്ഡരീകാക്ഷൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?

( സൂതഉവാച) ഉവാച മധുരം വാക്യമാഭാഷ്യ ബ്രഹ്മണഃ സുതമ്

(സൂതൻ പറഞ്ഞു:) ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രനോട് മധുരമായി സംസാരിച്ച് അവൻ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.