വരാഹപുരാണമ്

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഉത്തരേ തു സമുദ്രസ്യ മലയസ്യ തു ദക്ഷിണേ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കിലും മലയപർവ്വതത്തിന്റെ തെക്കിലും

തത്ര തിഷ്ഠാമി വസുധേ ഉദീചീം ദിശമാശ്രിതഃ

അവിടെ ഞാൻ വടക്കേ ദിക്കിൽ മുഖം നോക്കി നിലകൊള്ളുന്നു, ഭൂമിദേവി.

ആയസീം താം വദന്ത്യേകേ അന്യേ താമ്രമയീം തയാ

അത് ഇരുമ്പാണെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു, ചിലർ അതു താമ്രമാണെന്നും പറയുന്നു.

ശിലാമയീമിത്യപരേ മഹദാശ്ചര്യരൂപിണീമ്

മറ്റുചിലർ അതു കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടായ അത്ഭുതരൂപമാണെന്നും പറയുന്നു.

മനുജാ യത്ര മുച്യന്തേ ഗതാഃ സംസാരസാഗരമ്

അവിടെ, ലോകസമുദ്രം കടന്ന മനുഷ്യർ മോചിതരാകുന്നു.

സൌവര്ണം ദൃശ്യതേ പദ്മം മധ്യാഹ്നേ തു ദിവാകരേ 150.

മധ്യാഹ്നത്തിൽ സൂര്യൻ ഉയരുമ്പോൾ ഒരു പൊന്നിൻതാമര കാണപ്പെടുന്നു.

തത്രാപി ശൃണു ചാശ്ചര്യം യശ്ചാപി പരിവര്ത്തതേ

അവിടെയും, ഒരു അത്ഭുതം കേൾക്കു: അവിടെ ചുറ്റി തിരിയുന്നതെന്തും,

സമുദ്രമധ്യേ തിഷ്ഠന്തം കോഽപി തത്ര ന പശ്യതി

സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ആരും അതിനെ കാണുന്നില്ല.

മമ ഭക്താ ഹി പശ്യംതി വിദ്യമാനാ സ്വകര്മണാ

എന്നാൽ എന്റെ ഭക്തന്മാർ, തങ്ങളുടെ സത്കർമ്മഫലത്തിൽ അവിടെ കാണുന്നു.

ക്ഷിപ്തഃ പിണ്ഡശ്ച തന്മധ്യേ യേന കേന വികര്മിണാ

അവിടെ ഒരു പാപി എന്തെങ്കിലും കഷണം എറിഞ്ഞാൽ,

താവത്കശ്ചിന്ന ഗൃഹ്ണാതി യാവത്തേന ന ഭക്ഷിതഃ

അത് ആ വ്യക്തി തിന്നുവോളം ആരും അതു എടുക്കുന്നില്ല.

അഗാധം ചാപ്യപാരം ച രക്തപദ്മവിഭൂഷിതമ്

അത് അഗാധവും അതിരില്ലാത്തതും ചുവന്നതാമരകളാൽ അലങ്കരിച്ചതുമാണ്.

ബുധസ്യ ഭവനം ഗത്വാ മോദതേ നാത്ര സംശയഃ

ബുധന്റെ ഭവനത്തിലെത്തുമ്പോൾ ആൾ സന്തോഷിക്കുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ബുധസ്യ ഭവനം ത്യക്ത്വാ മമ ലോകം പ്രപദ്യതേ

ബുധന്റെ ഭവനം വിട്ട് ഞാൻ ഉള്ള ലോകത്ത് എത്തുന്നു.

മനുജാസ്തന്ന പശ്യന്തി മമ കര്മരതാ ന യേ

എന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമില്ലാത്ത മനുഷ്യർ ആ സ്ഥലം കാണുന്നില്ല.

മനോജ്ഞം രമണീയം ച ജലജൈശ്ചാപി സംവൃതമ് 150.

അത് മനോഹരവും ആകർഷകവുമാണ്, താമരകളാൽ മൂടിയതുമാണ്.

ഏകം തു ദൃശ്യതേ ശ്വേതമബ്ജം രുക്മമയം തഥാ

അവിടെ ഒരു വെളുത്തതാമരയും ഒരു പൊന്നിൻതാമരയും കാണപ്പെടുന്നു.

ധാരാ ചൈകാ പ്രപതതി സ്ഥൂലാ മുസലസന്നിഭാ

ഒരു കനത്ത, ഉരുള്‍പൊലെയുള്ള ഒരു ജലധാര ഒറ്റയായി താഴേക്ക് വീഴുന്നു.

ബ്രഹ്മലോകം സമാസാദ്യ മോദതേ നാത്ര സംശയഃ

ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചവന്‍ അവിടെ ആനന്ദിക്കുന്നു—ഇതില്‍ സംശയമില്ല.

ബ്രഹ്മണാ സമനുജ്ഞാതോ മമ ലോകം ച ഗച്ഛതി

ബ്രഹ്മാവിന്റെ അനുമതിയോടെ അവന്‍ എന്റെ ലോകത്തേക്കും എത്തുന്നു.

മദ്ഭക്താ യച്ച പശ്യന്തി ഘോരസംസാരമോക്ഷണമ്

എന്റെ ഭക്തന്മാര്‍ ഭയാനകമായ ജനനമരണചക്രത്തില്‍ നിന്ന് മോക്ഷം കാണുന്നു.

ഭൂമേ പതതി മധ്യാഹ്നേ യാവത്സൂര്യസ്തു തിഷ്ഠതി

സൂര്യന്‍ നില്ക്കുന്നവരെ, മധ്യാഹ്നത്തില്‍, ആ ജലധാര ഭൂമിയില്‍ വീഴുന്നു.

ഏവം തത്ര മഹാശ്ചര്യം പുണ്യബ്രഹ്മസരോവരേ

അങ്ങനെ, ആ പുണ്യമായ ബ്രഹ്മസരസ്സില്‍ വലിയൊരു അത്ഭുതം ഉണ്ടാകുന്നു.

സമുദ്രശ്ചൈവ രാമശ്ച സമേഷ്യേതേ വരാങ്ഗനേ

സുന്ദരിയായവളേ, സമുദ്രവും രാമനും അവിടെ കൂടിച്ചേരും.

ബഹുഗുല്മലതാകീര്ണം ശോഭിതം ച വിഹങ്ഗമൈഃ

അവിടം അനേകം കുറ്റികളും വള്ളികളും നിറഞ്ഞു, പക്ഷികളും അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.

മണ്ഡിതം കുമുദൈഃ പദ്മൈഃ സുഗന്ധൈശ്ചോത്തമൈസ്തയാ 150.

കുമുദവും താമരയും അതിന്റെ മനോഹരമായ സുഗന്ധവും കൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സമുദ്രഭവനം ഗത്വാ മമ ലോകം പ്രപദ്യതേ

സമുദ്രത്തിന്റെ വാസസ്ഥലത്ത് ചെന്നാല്‍ എന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കാം.

യദ്ദൃഷ്ട്വാ മനുജാസ്തത്ര ഭ്രമന്തി വിഗതജ്വരാഃ

അത് കണ്ടവരെല്ലാവരും അവിടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, അവരുടെ ദുഃഖങ്ങള്‍ ഇല്ലാതായി.

ഏകമപ്യത്ര പശ്യന്തി ന കേപി വസുധേ നരാഃ

അവിടെ ഭൂമിയില്‍ മനുഷ്യര്‍ ഒരാളും താമസിക്കുന്നതും കാണുന്നില്ല.