വരാഹപുരാണമ്

ധര്മാണാം പരമോ ധര്മോ ദ്യുതീനാം പരമാ ദ്യുതിഃ

എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ധർമ്മം ഇതാണ്; എല്ലാ തേജസ്സുകളിൽ ഏറ്റവും വലിയ തേജസ്സും ഇതാണ്.

ശ്രുതീനാം പരമം ശ്രേഷ്ഠം തപസാ ച പരം തപഃ

എല്ലാ വേദങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത് ഇതാണ്; എല്ലാ തപസ്സുകളിലും ഏറ്റവും ഉന്നതമായ തപസ്സും ഇതാണ്.

യദീച്ഛേത്പരമാം സിദ്ധിം മമ ലോകം സ ഗച്ഛതി

ആർക്ക് പരമസിദ്ധി ആഗ്രഹമുണ്ടോ, അവൻ എന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തും.

സകുല്യാസ്താരിതാസ്തേന സപ്ത സപ്ത ച സപ്ത ച

അവന്റെ വഴി, കുടുംബത്തിലെ ഏഴു തലമുറകൾക്കും മോക്ഷം ലഭിക്കും.

ഉചിതേനോപചാരേണ കിമന്യത്പരിപൃച്ഛതി

ശുദ്ധമായ ആരാധനയോടെ, അവൻക്ക് വേറെ എന്ത് ചോദിക്കാനുണ്ട്?

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ ദ്വാരകാമാഹാത്മ്യം നാമൈകോനപംചാശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇങ്ങനെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ ഭഗവദ്ഗീതയിലെ ദ്വാരകാമാഹാത്മ്യം എന്ന നൂറിനൊന്നു അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ സാനന്ദൂരമാഹാത്മ്യമ് ദ്വാരകായാസ്തു മാഹാത്മ്യം ശ്രുത്വാ ഹ്യേതത്സുഭാഷിതമ്

ഇപ്പോൾ സാനന്ദൂരമാഹാത്മ്യം തുടങ്ങുന്നു. ദ്വാരകയുടെ മഹത്വം മനോഹരമായി കേട്ടശേഷം,

ധരണ്യുവാച ശ്രുത്വൈതത്പരമം പുണ്യം പ്രാപ്താസ്മി പരമാം ശ്രിയമ്

ഭൂമി പറഞ്ഞു: ഈ പരമപുണ്യകഥ കേട്ടതിലൂടെ ഞാൻ പരമശ്രീയെ ലഭിച്ചു.

ഏതസ്മാദപി ചേദ്ഗുഹ്യം ലോകനാഥ ജനാര്ദന

ലോകങ്ങളുടെ നാഥനായ ജനാർദനാ, ഇതിലും രഹസ്യമായതൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ ദയവായി പറയേണമേ.

തതോ മഹീവചഃ ശ്രുത്വാ വിഷ്ണുഃ കമലലോചനഃ

അപ്പോൾ ഭൂമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു കമലനയനനായ വിഷ്ണു

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഉത്തരേ തു സമുദ്രസ്യ മലയസ്യ തു ദക്ഷിണേ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: സമുദ്രത്തിന്റെ വടക്കിലും മലയപർവ്വതത്തിന്റെ തെക്കിലും

തത്ര തിഷ്ഠാമി വസുധേ ഉദീചീം ദിശമാശ്രിതഃ

അവിടെ ഞാൻ വടക്കേ ദിക്കിൽ മുഖം നോക്കി നിലകൊള്ളുന്നു, ഭൂമിദേവി.

ആയസീം താം വദന്ത്യേകേ അന്യേ താമ്രമയീം തയാ

അത് ഇരുമ്പാണെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു, ചിലർ അതു താമ്രമാണെന്നും പറയുന്നു.

ശിലാമയീമിത്യപരേ മഹദാശ്ചര്യരൂപിണീമ്

മറ്റുചിലർ അതു കല്ലുകൊണ്ടുണ്ടായ അത്ഭുതരൂപമാണെന്നും പറയുന്നു.

മനുജാ യത്ര മുച്യന്തേ ഗതാഃ സംസാരസാഗരമ്

അവിടെ, ലോകസമുദ്രം കടന്ന മനുഷ്യർ മോചിതരാകുന്നു.

സൌവര്ണം ദൃശ്യതേ പദ്മം മധ്യാഹ്നേ തു ദിവാകരേ 150.

മധ്യാഹ്നത്തിൽ സൂര്യൻ ഉയരുമ്പോൾ ഒരു പൊന്നിൻതാമര കാണപ്പെടുന്നു.

തത്രാപി ശൃണു ചാശ്ചര്യം യശ്ചാപി പരിവര്ത്തതേ

അവിടെയും, ഒരു അത്ഭുതം കേൾക്കു: അവിടെ ചുറ്റി തിരിയുന്നതെന്തും,

സമുദ്രമധ്യേ തിഷ്ഠന്തം കോഽപി തത്ര ന പശ്യതി

സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ആരും അതിനെ കാണുന്നില്ല.

മമ ഭക്താ ഹി പശ്യംതി വിദ്യമാനാ സ്വകര്മണാ

എന്നാൽ എന്റെ ഭക്തന്മാർ, തങ്ങളുടെ സത്കർമ്മഫലത്തിൽ അവിടെ കാണുന്നു.

ക്ഷിപ്തഃ പിണ്ഡശ്ച തന്മധ്യേ യേന കേന വികര്മിണാ

അവിടെ ഒരു പാപി എന്തെങ്കിലും കഷണം എറിഞ്ഞാൽ,

താവത്കശ്ചിന്ന ഗൃഹ്ണാതി യാവത്തേന ന ഭക്ഷിതഃ

അത് ആ വ്യക്തി തിന്നുവോളം ആരും അതു എടുക്കുന്നില്ല.

അഗാധം ചാപ്യപാരം ച രക്തപദ്മവിഭൂഷിതമ്

അത് അഗാധവും അതിരില്ലാത്തതും ചുവന്നതാമരകളാൽ അലങ്കരിച്ചതുമാണ്.

ബുധസ്യ ഭവനം ഗത്വാ മോദതേ നാത്ര സംശയഃ

ബുധന്റെ ഭവനത്തിലെത്തുമ്പോൾ ആൾ സന്തോഷിക്കുന്നു, ഇതിൽ സംശയമില്ല.

ബുധസ്യ ഭവനം ത്യക്ത്വാ മമ ലോകം പ്രപദ്യതേ

ബുധന്റെ ഭവനം വിട്ട് ഞാൻ ഉള്ള ലോകത്ത് എത്തുന്നു.

മനുജാസ്തന്ന പശ്യന്തി മമ കര്മരതാ ന യേ

എന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമില്ലാത്ത മനുഷ്യർ ആ സ്ഥലം കാണുന്നില്ല.

മനോജ്ഞം രമണീയം ച ജലജൈശ്ചാപി സംവൃതമ് 150.

അത് മനോഹരവും ആകർഷകവുമാണ്, താമരകളാൽ മൂടിയതുമാണ്.

ഏകം തു ദൃശ്യതേ ശ്വേതമബ്ജം രുക്മമയം തഥാ

അവിടെ ഒരു വെളുത്തതാമരയും ഒരു പൊന്നിൻതാമരയും കാണപ്പെടുന്നു.

ധാരാ ചൈകാ പ്രപതതി സ്ഥൂലാ മുസലസന്നിഭാ

ഒരു കനത്ത, ഉരുള്‍പൊലെയുള്ള ഒരു ജലധാര ഒറ്റയായി താഴേക്ക് വീഴുന്നു.

ബ്രഹ്മലോകം സമാസാദ്യ മോദതേ നാത്ര സംശയഃ

ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചവന്‍ അവിടെ ആനന്ദിക്കുന്നു—ഇതില്‍ സംശയമില്ല.