വരാഹപുരാണമ്

നാരാചധാരാവരണാസിധാരീ സുരരിപുവധകാരീ ധരണീധരഃ

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന, കഠിനമായ വാൾ കൈവശമുള്ളവൻ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ.

ഏവം ഹി ഗുണമാഹാത്മ്യം സ്തുതസ്വാമിനി മച്ഛ്രുതമ്

ഇങ്ങനെ, ഭദ്രൻ ആയ സ്വാമിയുടെ ഗുണങ്ങളും മഹത്വവും ഞാൻ കേട്ടു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച കഥയിഷ്യാമി ചാന്യത്തേ ഗുഹ്യം പാപഭയാപഹമ്

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ മറ്റൊരു രഹസ്യം പറയാം; അതു പാപഭയത്തെ അകറ്റുന്നു.

ദ്വാപരം യുഗമാസാദ്യ യാദവാനാം കുലോദ്വഹഃ

ദ്വാപരയുഗം വന്നപ്പോൾ, യാദവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ—

ദ്വാരകേതി ച വിഖ്യാതാ പുരീ തത്ര സ്ഥിതാഽഭവത്

അവിടെ ദ്വാരകാ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായൊരു നഗരം സ്ഥാപിതമായി.

പംചയോജനവിസ്താരാ ദശയോജനമായതാ

അത് അഞ്ചു യോജന വീതിയും പത്തു യോജന നീളവുമുള്ളതായിരുന്നു.

ഭാരാവതരണം കൃത്വാ ദേവാനാം സുമഹത്പ്രിയമ്

ഭൂഭാരം കുറച്ച്, ദേവന്മാർക്ക് അത്യന്തം പ്രിയനായവനായി.

ഭവിഷ്യതി വരാരോഹേ ഈശ്വരഃ സദൃശോ മമ 149.

വരാരോഹേ, ഭാവിയിൽ എന്റെ സമാനനായ ഒരു ഈശ്വരൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും.

തസ്യ ശാപാഭിസന്താപാദ്ദ്വാരകാവാസിനോ ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഒരു ശാപത്തിന്റെ ദു:ഖം മൂലം ദ്വാരകാവാസികൾ—

ചന്ദ്രപാണ്ഡുരസംകാശോ വനമാലീ ഹലായുധഃ

വനമാലയും കൈവശം ഉഴുവും ഉള്ളവനായ 그는, ഇളംചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി നിന്നു.

നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ ധര്മകാമാ വസുന്ധരാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭൂമി, ധർമ്മത്തിൽ ആസക്തയായവൾ, അതിന്റെ ഫലപ്രാപ്തി ആഗ്രഹിച്ചു.

ധരണ്യുവാച ശപിഷ്യതി കഥം തത്ര ദുര്വാസാസ്തദ്വദസ്വ മേ

ഭൂമി ചോദിച്ചു: അവിടെ ദുർവാസൻ എങ്ങനെ ശാപം ഉച്ചരിക്കും? അതു എന്നോട് പറഞ്ഞുതരൂ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച രൂപയൌവനസമ്പന്നാ മമ ഭോഗസമന്വിതാ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: സൗന്ദര്യവും യൗവനവും നിറഞ്ഞു, എന്നോടൊപ്പം സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവളായി,

തസ്യാഃ പുത്രോ മഹാഭാഗോ രൂപയൌവനദര്പിതഃ

അവളുടെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ, തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും അഹങ്കരിച്ചവനായി,

തേനൈവ ക്രീഡമാനേന കൃത്വാ ഗര്ഭമതഥ്യതഃ

അവൻ അങ്ങനെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അശുദ്ധമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് ഗർഭം ഉണ്ടാക്കി.

പുത്രകാമാ ത്വിയം ബാലാ മുനേ തത്പ്രബ്രവീഹി മേ

കുഞ്ഞേ, നീ മകനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; മഹർഷേ, ഈ കാര്യം എന്നോട് പറയൂ.

ഉവാച തര്ഹി തേ ഗര്ഭാന്മുസലം കുലനാശനമ്

അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഉലക്ക, നിന്റെ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ, ജനിക്കും.

ശ്രുത്വാ ദുര്വാസസഃ ശാപം തേ ച സര്വേ കുമാരകാഃ 149.

ദുർവാസന്റെ ശാപം കേട്ടപ്പോൾ, ആ കുട്ടികൾ എല്ലാവരും—

തതസ്താനാഗതാന്ദൃഷ്ട്വാ കുമാരാന് പൃഷ്ടവാനഹമ്

അപ്പോൾ, അവിടെ എത്തിയ ആ കുട്ടികളെ കണ്ട ഞാൻ അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു.

തച്ച തേഷാം വചഃ ശ്രുത്വാ പ്രോക്തവാനസ്മി തച്ഛൃണു

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടശേഷം ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു; അതു കേൾക്കു.

ഏവം തേ കഥിതം ഭൂമേ വൃഷ്ണ്യാദേഃ ശാപകാരണമ്

ഇങ്ങനെ, ഭൂമിയേ, വൃഷ്ണിമാരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും ശാപകാരണം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ദ്വാരകായാം മഹാഭാഗേ വൈഷ്ണവാനാം സുഖാവഹേ

വിഷ്ണുഭക്തർക്കു സന്തോഷം നൽകുന്ന, മഹാഭാഗ്യമായ ദ്വാരകയിൽ,

സമുദ്രതീരമുത്സൃജ്യ മമ കര്മസുഖാവഹമ്

എന്റെ കർമ്മഫലങ്ങൾകൊണ്ട് സന്തോഷം നൽകിയ കടൽത്തീരം വിട്ട്,

മോദതേ നാകപൃഷ്ഠേ തു അപ്സരോഗണസംകുലേ

അവൻ ആകാശത്തിലെ ഉന്നതസ്ഥാനത്ത്, അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു.

ദേവലോകം സമുത്സൃജ്യ മമ ലോകേ മഹീയതേ

ദേവലോകം വിട്ട്, എന്റെ ലോകത്തിൽ അവൻ മഹത്വം നേടുന്നു.

സുഫലൈഃ ശോഭനൈഃ കുമ്ഭാകൃതിഭിര്ബഹുഭിഃ ഫലൈഃ

കുമ്പളത്തിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള, മനോഹരവും ഉത്തമവുമായ പലതരം പഴങ്ങൾ കൊണ്ട്,

ഫലം ന ലഭതേ കശ്ചിന്മുക്ത്വാ ഭാഗവതം നരമ്

ഭാഗവതനിഷ്ഠനായ മനുഷ്യനെ ഒഴികെ, ആരും ആ ഫലം നേടുന്നില്ല.

തേ ലഭന്തേ പരാം സിദ്ധിം മമ കര്മണി സംസ്ഥിതാഃ 149.

എന്നെ ആശ്രയിച്ച് എന്റെ പ്രവൃത്തിയില്‍ നിലകൊള്ളുന്നവര്‍ പരമസിദ്ധി നേടുന്നു.

മനുജാ യം ന പശ്യന്തി രാഗലോഭസമന്വിതാഃ

ആസക്തിയും ലാലസയും നിറഞ്ഞ മനുഷ്യര്‍ അവനെ കാണുന്നില്ല.