വരാഹപുരാണമ്

തതോഽമരൈശ്ച ബ്രഹ്മാദ്യൈര്ബഹുഭിര്മന്ത്രവാദിഭിഃ

അപ്പോൾ, അമരന്മാരും ബ്രഹ്മാദികളും, മന്ത്രജ്ഞന്മാരും അവിടെ വരും.

തതോ മാം നാരദോ ദേവി അസിതോ ദേവലസ്തഥാ

അപ്പോൾ ദേവി, നാരദനും അസിതനും ദേവളനും അവിടെ എന്നെ ആ പേരിൽ വിളിച്ചു.

നാമ കുര്വന്തി മേ തത്ര മണിപൂരഗിരൌ തതഃ

മണിപൂരപർവതത്തിൽ അവർ എന്നെ ആ പേരിൽ വിളിച്ചു.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ നിരുക്തികരണം മയാ

ഭദ്രേ, ഇതാ, ഈ പേരിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ഏതത്സ്തുതഗിരേര്ദേവി മാഹാത്മ്യം കഥിതം മയാ 148.

ദേവി, ഈ പർവതത്തിന്റെ മഹത്വം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു.

ഏതാനി ഭൂമേ ഗുഹ്യാനി തത്ര ഭൂതഗിരൌ മമ

ഭൂമിദേവി, ആ ഭൂതഗിരിയിൽ എനിക്ക് ബന്ധപ്പെട്ട രഹസ്യങ്ങൾ ഇതാണ്.

ഏതത്തേ കഥിതം ഭദ്രേ സര്വധര്മവ്യപാശ്രയമ്

ഭദ്രേ, എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമായത് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.

ഇതി ശ്രീവരാഹപുരാണേ ഭഗവച്ഛാസ്ത്രേ സ്തുതസ്വാമിമാഹാത്മ്യം നാമാഷ്ടചത്വാരിംശദധികശതതമോഽധ്യായഃ

ഇതോടെ ശ്രീവരാഹപുരാണത്തിലെ 'സ്തുതസ്വാമിമാഹാത്മ്യം' എന്ന നൂറ്റിനാല്പത്തിയെട്ടാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.

അഥ ദ്വാരകാമാഹാത്മ്യമ് ശ്രീസ്തുതസ്വാമിമാഹാത്മ്യം ശ്രുത്വാ ധര്മപരായണാ

ഇനി ദ്വാരകാമഹത്വം: ഭക്തിപൂർവ്വം ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവർ, ഈ മഹാത്മ്യത്തെ കേട്ടപ്പോൾ—

ധരണ്യുവാച മമ ചിത്തസ്യ പരമാ ജാതാ ശാന്തിരനുത്തമാ

ധരണി പറഞ്ഞു: എന്റെ മനസ്സിൽ അതുല്യമായ സമാധാനം ജനിച്ചു.

നാരാചധാരാവരണാസിധാരീ സുരരിപുവധകാരീ ധരണീധരഃ

ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളെ സംഹരിക്കുന്ന, കഠിനമായ വാൾ കൈവശമുള്ളവൻ, ഭൂമിയെ താങ്ങുന്നവൻ.

ഏവം ഹി ഗുണമാഹാത്മ്യം സ്തുതസ്വാമിനി മച്ഛ്രുതമ്

ഇങ്ങനെ, ഭദ്രൻ ആയ സ്വാമിയുടെ ഗുണങ്ങളും മഹത്വവും ഞാൻ കേട്ടു.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച കഥയിഷ്യാമി ചാന്യത്തേ ഗുഹ്യം പാപഭയാപഹമ്

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഞാൻ മറ്റൊരു രഹസ്യം പറയാം; അതു പാപഭയത്തെ അകറ്റുന്നു.

ദ്വാപരം യുഗമാസാദ്യ യാദവാനാം കുലോദ്വഹഃ

ദ്വാപരയുഗം വന്നപ്പോൾ, യാദവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ—

ദ്വാരകേതി ച വിഖ്യാതാ പുരീ തത്ര സ്ഥിതാഽഭവത്

അവിടെ ദ്വാരകാ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായൊരു നഗരം സ്ഥാപിതമായി.

പംചയോജനവിസ്താരാ ദശയോജനമായതാ

അത് അഞ്ചു യോജന വീതിയും പത്തു യോജന നീളവുമുള്ളതായിരുന്നു.

ഭാരാവതരണം കൃത്വാ ദേവാനാം സുമഹത്പ്രിയമ്

ഭൂഭാരം കുറച്ച്, ദേവന്മാർക്ക് അത്യന്തം പ്രിയനായവനായി.

ഭവിഷ്യതി വരാരോഹേ ഈശ്വരഃ സദൃശോ മമ 149.

വരാരോഹേ, ഭാവിയിൽ എന്റെ സമാനനായ ഒരു ഈശ്വരൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും.

തസ്യ ശാപാഭിസന്താപാദ്ദ്വാരകാവാസിനോ ധരേ

ഭൂമിദേവി, ഒരു ശാപത്തിന്റെ ദു:ഖം മൂലം ദ്വാരകാവാസികൾ—

ചന്ദ്രപാണ്ഡുരസംകാശോ വനമാലീ ഹലായുധഃ

വനമാലയും കൈവശം ഉഴുവും ഉള്ളവനായ 그는, ഇളംചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള പ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങി നിന്നു.

നാരായണവചഃ ശ്രുത്വാ ധര്മകാമാ വസുന്ധരാ

നാരായണന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭൂമി, ധർമ്മത്തിൽ ആസക്തയായവൾ, അതിന്റെ ഫലപ്രാപ്തി ആഗ്രഹിച്ചു.

ധരണ്യുവാച ശപിഷ്യതി കഥം തത്ര ദുര്വാസാസ്തദ്വദസ്വ മേ

ഭൂമി ചോദിച്ചു: അവിടെ ദുർവാസൻ എങ്ങനെ ശാപം ഉച്ചരിക്കും? അതു എന്നോട് പറഞ്ഞുതരൂ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച രൂപയൌവനസമ്പന്നാ മമ ഭോഗസമന്വിതാ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: സൗന്ദര്യവും യൗവനവും നിറഞ്ഞു, എന്നോടൊപ്പം സുഖങ്ങൾ അനുഭവിച്ചവളായി,

തസ്യാഃ പുത്രോ മഹാഭാഗോ രൂപയൌവനദര്പിതഃ

അവളുടെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ മകൻ, തന്റെ സൗന്ദര്യത്തിലും യൗവനത്തിലും അഹങ്കരിച്ചവനായി,

തേനൈവ ക്രീഡമാനേന കൃത്വാ ഗര്ഭമതഥ്യതഃ

അവൻ അങ്ങനെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അശുദ്ധമായ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് ഗർഭം ഉണ്ടാക്കി.

പുത്രകാമാ ത്വിയം ബാലാ മുനേ തത്പ്രബ്രവീഹി മേ

കുഞ്ഞേ, നീ മകനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; മഹർഷേ, ഈ കാര്യം എന്നോട് പറയൂ.

ഉവാച തര്ഹി തേ ഗര്ഭാന്മുസലം കുലനാശനമ്

അപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഉലക്ക, നിന്റെ വംശത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ, ജനിക്കും.

ശ്രുത്വാ ദുര്വാസസഃ ശാപം തേ ച സര്വേ കുമാരകാഃ 149.

ദുർവാസന്റെ ശാപം കേട്ടപ്പോൾ, ആ കുട്ടികൾ എല്ലാവരും—

തതസ്താനാഗതാന്ദൃഷ്ട്വാ കുമാരാന് പൃഷ്ടവാനഹമ്

അപ്പോൾ, അവിടെ എത്തിയ ആ കുട്ടികളെ കണ്ട ഞാൻ അവരെ ചോദ്യം ചെയ്തു.