വരാഹപുരാണമ്

ഇത്യേതേ കഥിതാഃ സര്ഗാഃ ഷഡേതേ സുഭഗേ തവ । പ്രഥമോ മഹതഃ സര്ഗസ്തന്മാത്രാണി ദ്വിതീയകഃ ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, ഭാഗ്യശാലിയായവളേ, ഈ ആറു സൃഷ്ടികൾ നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു: ഒന്നാമത് മഹത് സൃഷ്ടിയും, രണ്ടാമത് സൂക്ഷ്മഭൂതങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും.

വൈകാരികസ്തൃതീയസ്തു സര്ഗശ്ചൈന്ദ്രിയകഃ സ്മൃതഃ । ഇത്യേഷ പ്രാകൃതഃ സര്ഗഃ സംഭൂതോ ബുദ്ധിപൂര്വകഃ ।। ൨.

മൂന്നാമത് വൈകാരിക സൃഷ്ടിയും, നാലാമത് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയും; ഇതാണ് ബുദ്ധിപൂർവ്വം ഉദിച്ച പ്രകൃതിസൃഷ്ടി.

മുഖ്യസര്ഗശ്ചതുര്ഥസ്തു മുഖ്യാ വൈ സ്ഥാവരാഃ സ്മൃതാഃ । തിര്യക്സ്ത്രോതശ്ച യഃ പ്രോക്തസ്തൈര്യക്സ്ത്രോതഃ സ ഉച്യതേ ।। ൨.

നാലാമത് മുഖ്യസൃഷ്ടിയാണ്, അതിൽ ചലനമില്ലാത്തവരാണ് പ്രധാനമായുള്ളവർ എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു; 'തിര്യക് സ്രോതസ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നതും ഇവരാലാണ് ആ പേര് ലഭിച്ചത്.

തഥോര്ധ്വസ്ത്രോതസാം ശ്രേഷ്ഠഃ സപ്തമഃ സ തു മാനവഃ । അഷ്ടമോഽനുഗ്രഹഃ സര്ഗഃ സാത്ത്വികസ്താമസശ്ച സഃ ।। ൨.

അതു പോലെ, 'ഊർദ്ധ്വ സ്രോതസ്' സൃഷ്ടികളിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഏഴാമത്തേതാണ് മാനവസൃഷ്ടി; എട്ടാമത്തേത് അനുഗ്രഹസൃഷ്ടിയാണ്, അതിൽ സത്ത്വവും തമസ്സും ഉണ്ട്.

പഞ്ചൈതേ വൈകൃതാഃ സര്ഗാഃ പ്രാകൃതാസ്തു ത്രയഃ സ്മൃതാഃ । പ്രാകൃതോ വൈകൃതശ്ചൈവ കൌമാരോ നവമഃ സ്മൃതഃ ।। ൨.

ഇവയിൽ അഞ്ചു സൃഷ്ടികൾ 'വൈകൃത' സൃഷ്ടികളാണ്, മൂന്നു 'പ്രകൃത' സൃഷ്ടികളാണ്; ഒമ്പതാമത്തേത് 'കൗമാര' സൃഷ്ടി, അതിൽ പ്രകൃതിയും വൈകരികതയും ഇരട്ടയായി ഉണ്ട്.

ഇത്യേതേ വൈ സമാഖ്യാതാ നവ സര്ഗാഃ പ്രജാപതേഃ । പ്രാകൃതാ വൈകൃതാശ്ചൈവ ജഗതോ മൂലഹേതവഃ । ഇത്യേതേ കഥിതാഃ സര്ഗാഃ കിമന്യച്ഛ്രോതുമിച്ഛസി ।। ൨.

ഇങ്ങനെ, പ്രജാപതിയുടെ ഒമ്പത് സൃഷ്ടികൾ — പ്രകൃതിയും വൈകരികവും — ലോകത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനകാരണമെന്നു വിശദീകരിച്ചു. ഈ സൃഷ്ടികൾ പറഞ്ഞുതീർന്നു; ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

ധരണ്യുവാച । നവധാ സൃഷ്ടിരുത്പന്നാ ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । കഥം സാ വവൃധേ ദേവ ഏതന്മേ കഥയാച്യുത ।। ൨.

ഭൂമി ചോദിച്ചു: അവ്യക്തത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടി ഒമ്പതു വിധത്തിൽ ഉദിച്ചു. അതു എങ്ങനെ വളർന്നു, ദേവാ? അതു എന്നോട് പറയേണമേ, അച്യുതാ.

ശ്രീവരാഹ ഉവാച । പ്രഥമം ബ്രഹ്മണാ സൃഷ്ടാ രുദ്രാദ്യാസ്തു തപോധനാഃ। സനകാദയസ്തതഃ സൃഷ്ടാ മരീച്യാദയ ഏവ ച ।। ൨.

ശ്രീവർാഹൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യം ബ്രഹ്മാവ് തപസ്സിൽ സമ്പന്നരായ രുദ്രനും മറ്റുള്ളവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു; പിന്നെ സനകനും മറ്റുള്ളവരും മരീചിയും മറ്റു മഹർഷികളും ജനിച്ചു.

മരീചിരത്രിശ്ച തഥാ അങ്ഗിരാഃ പുലഹഃ ക്രതുഃ । പുലസ്ത്യശ്ച മഹാതേജാഃ പ്രചേതാ ഭൃഗുരേവ ച । നാരദോ ദശമശ്ചൈവ വസിഷ്ഠശ്ച മഹാതപാഃ ।। ൨.

മരീചി, അത്രി, അംഗിരാസ്, പുലഹ, ക്രതു, മഹാതേജസ്സുള്ള പുലസ്ത്യ, പ്രചേതസ്, ഭൃഗു, പത്താമനായി നാരദൻ, മഹാതപസ്സുള്ള വസിഷ്ഠൻ എന്നിവരാണ്.

സനകാദയോ നിവൃത്ത്യാഖ്യേ തേന ധര്മേ പ്രയോജിതാഃ । പ്രവൃത്ത്യാഖ്യേ മരീച്യാദ്യാ മുക്ത്വൈകം നാരദം മുനിമ് ।। ൨.

സനകനും മറ്റു മഹർഷികളും നിർവൃത്തി മാർഗത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തിയതും, മരീചിയും മറ്റുള്ളവരും (നാരദനെ ഒഴികെ) പ്രവൃത്തി മാർഗത്തിൽ ഏർപ്പെടുത്തിയതുമാണ്.

യോഽസൌ പ്രജാപതിസ്ത്വാദ്യോ ദക്ഷിണാങ്ഗുഷ്ഠസംഭവഃ । തസ്യാദൌ തത്ര വംശേന ജഗദേതച്ചരാചരമ് ।। ൨.

ആദ്യ പ്രജാപതി, വലതുകൈയുടെ വിരലിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ, ആദിയിൽ തന്റെ വംശത്തിലൂടെ ഈ ചലനമുള്ളതും ചലനമില്ലാത്തതുമായ ലോകം സൃഷ്ടിച്ചു.

ദേവാശ്ച ദാനവാശ്ചൈവ ഗന്ധര്വോരഗപക്ഷിണഃ । സര്വേ ദക്ഷസ്യ കന്യാസു ജാതാഃ പരമധാര്മികാഃ ।। ൨.

ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ഗന്ധർവന്മാരും പാമ്പുകളും പക്ഷികളും — ഇവർ എല്ലാം ദക്ഷന്റെ പുത്രിമാരിൽ നിന്നാണ് ജനിച്ചത്; ഇവർ എല്ലാവരും അത്യന്തം ധാർമികരാണ്.

യോഽസൌ രുദ്രേതി വിഖ്യാതഃ പുത്രഃ ക്രോധസമുദ്ഭവഃ । ഭ്രുകുടീകുടിലാത് തസ്യ ലലാടാത് പരമേഷ്ഠിനഃ ।। ൨.

ക്രോധത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രുദ്രൻ എന്നു പ്രശസ്തനായവൻ, പരമേശ്വരന്റെ വലിപ്പിച്ച കണ്പിള്ളിയിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചത്.

അര്ദ്ധനാരീനരവപുഃ പ്രചണ്ഡോഽതിഭയംകരഃ । വിഭജാത്മാനമിത്യുക്തോ ബ്രഹ്മണാഽന്തര്ദധേ പുനഃ ।। ൨.

അവൻ ഭയങ്കരനും അത്യന്തം ഭീഷണിയും ആയ, പകുതി സ്ത്രീയും പകുതി പുരുഷനുമായ രൂപത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ബ്രഹ്മാവ് അവനോട് സ്വയം വിഭജിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.

തഥോക്തോഽസൌ ദ്വിധാ സ്ത്രീത്വം പുരുഷത്വം ചകാര സഃ । ബിഭേദ പുരുഷത്വം ച ദശധാ ചൈകധാ ച സഃ । തതസ്ത്വേകാദശ ഖ്യാതാ രുദ്രാ ബ്രഹ്മസമുദ്ഭവാഃ ।। ൨.

അങ്ങനെ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്, അവൻ സ്വയം സ്ത്രീയും പുരുഷനും ആയി രണ്ടായി വിഭജിച്ചു; പുരുഷഭാഗം പത്ത് ഭാഗത്തും ഒറ്റയിലും വിഭജിച്ചു; അങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പതിനൊന്ന് രുദ്രന്മാർ പ്രശസ്തരായി.

അയമുദ്ദേശതഃ പ്രോക്തോ രുദ്രസര്ഗോ മയാഽനഘേ । ഇദാനീം യുഗമാഹാത്മ്യം കഥയാമി സമാസതഃ ।। ൨.

രുദ്രന്റെ സൃഷ്ടി ഞാൻ ഇതുവരെ സംക്ഷിപ്തമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, പാപരഹിതേ; ഇനി ഞാൻ യുഗങ്ങളുടെ മഹത്വം സംക്ഷിപ്തമായി പറയാം.

കൃതം ത്രേതാ ദ്വാപരശ്ച കലിശ്ചേതി ചതുര്യുഗമ് । ഏതസ്മിന് യേ മഹാസത്ത്വാ രാജാനോ ഭൂരിദക്ഷിണാഃ । ദേവാസുരാശ്ച യം ചക്രുര്ധര്മം കര്മ ച തച്ഛൃണു ।। ൨.

കൃതയുഗം, ത്രേതായുഗം, ദ്വാപരയുഗം, കലിയുഗം — ഈ നാലു യുഗങ്ങളിലാണ് മഹാത്മാക്കളായ രാജാക്കന്മാർ, ധാരാളം ദാനം നൽകിയവർ, ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ എന്നിവർ ധർമ്മവും കർമ്മങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചത്; അതു നീ കേൾക്കുക.

ആസീത് പ്രഥമകല്പേ തു മനുഃ സ്വായംഭുവഃ പുരാ । തസ്യ പുത്രദ്വയം ജജ്ഞേ അതിമാനുഷചേഷ്ടിതമ്। പ്രിയവ്രതോത്താനപാദനാമാനം ധര്മവത്സലമ് ।। ൨.

ആദ്യകാല്പത്തിൽ സ്വായംഭുവമനു ഉണ്ടായിരുന്നു; അവനു മനുഷ്യരെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠമായ പ്രവൃത്തികളുള്ള രണ്ടു പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു — പ്രിയവ്രതനും ഉത്താനപാദനും, ഇരുവരും ധർമ്മനിഷ്ഠരാണ്.

തത്ര പ്രിയവ്രതോ രാജാ മഹായജ്വാ തപോബലഃ । സ ചേഷ്ട്വാ വിവിധൈര്യജ്ഞൈര്വിപുലൈര്ഭൂരിദക്ഷിണൈഃ ।। ൨.

അവിടെ, മഹാതപസ്സും മഹായജ്ഞവും നടത്തിയ രാജാവായ പ്രിയവ്രതൻ, വിവിധ വൻ യജ്ഞങ്ങൾ ധാരാളം ദാനങ്ങളോടെ നടത്തി.

സപ്തദ്വീപേഷു സംസ്ഥാപ്യ ഭരതാദീന് സുതാന് നിജാന് । സ്വയം വിശാലാം വരദാം ഗത്വാ തേപേ മഹത് തപഃ ।। ൨.

ഭരതനും മറ്റും ഉൾപ്പെടെ തന്റെ പുത്രന്മാരെ ഏഴു ദ്വീപുകളിലും സ്ഥാപിച്ച ശേഷം, അവൻ തന്നെ വിശാലവും അനുഗ്രഹീതവുമായ ദേശത്ത് പോയി മഹത്തായ തപസ്സു ചെയ്തു.

തസ്മിന് സ്ഥിതസ്യ തപസി രാജ്ഞോ വൈ ചക്രവര്ത്തിനഃ । ഉപേയാന്നാരദസ്തത്ര ദിദൃക്ഷുര്ധര്മചാരിണമ് ।। ൨.

ചക്രവർത്തിയായ രാജാവ് ആ തപസ്സിൽ ലീനനായിരിക്കുമ്പോൾ, ധർമ്മനിഷ്ഠനായ അവനെ കാണാൻ നാരദൻ അവിടെ എത്തി.

സ ദൃഷ്ട്വാ നാരദം വ്യോമ്നി ജ്വലദ്ഭാസ്കരതേജസമ് । അഭ്യുത്ഥാനേന രാജേന്ദ്ര ഉത്തസ്ഥൌ ഹര്ഷിതസ്തദാ ।। ൨.

ആകാശത്ത് സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പോലെ ദീപ്തിയോടെ നാരദനെ കണ്ടപ്പോൾ, രാജാവ് ആനന്ദത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ സ്വീകരിച്ചു.

തസ്യാസനം ച പാദ്യം ച സമ്യക് തസ്യ നിവേദ്യ വൈ । സ്വാഗതാദിഭിരാലാപൈഃ പരസ്പരമവോചതാമ് । കഥാന്തേ നാരദം രാജാ പപ്രച്ഛ ബ്രഹ്മവാദിനമ് ।। ൨.

അവനു യോഗ്യമായ ഇരിപ്പിടവും പാദ്യവും സമർപ്പിച്ചു; സ്വാഗതം തുടങ്ങിയ സ്നേഹപൂർവ്വമായ സംഭാഷണങ്ങൾ തമ്മിൽ നടത്തി; സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനം രാജാവ് ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായ നാരദനോട് ചോദിച്ചു.

പ്രിയവ്രത ഉവാച । ഭഗവന് കിഞ്ചിദാശ്ചര്യമേതസ്മിന് കൃതസംജ്ഞിതേ । യുഗേ ദൃഷ്ടം ശ്രുതം വാഽപി തന്മേ കഥയ നാരദ ।। ൨.

പ്രിയവ്രതൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവനെ, ഈ കൃതയുഗത്തിൽ നിങ്ങൾ കണ്ടോ കേട്ടോ എന്നൊന്നും അത്ഭുതമായ കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി അതു എനിക്ക് പറയൂ, നാരദാ.

നാരദ ഉവാച । ആശ്ചര്യമേകം ദൃഷ്ടം മേ തച്ഛൃണുഷ്വ പ്രിയവ്രത । ഹ്യസ്തനേഽഹനി രാജേന്ദ്ര ശ്വേതാഖ്യം ഗതവാനഹമ് । ദ്വീപം തത്ര സരോ ദൃഷ്ടം ഫുല്ലപങ്കജമാലിനമ് ।। ൨.

നാരദൻ പറഞ്ഞു: ഒരു അത്ഭുതം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്; അതു നീ കേൾക്കൂ, പ്രിയവ്രതാ. ഇന്നലെ, രാജാവേ, ഞാൻ ശ്വേതദ്വീപിൽ പോയി; അവിടെ പുഷ്പിച്ച താമരകളാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു തടാകം കണ്ടു.

സരസസ്തസ്യ തീരേ തു കുമാരീം പൃഥുലോചനാമ് । ദൃഷ്ട്വാഽഹം വിസ്മയാപന്നസ്താം കന്യാമായതേക്ഷണാമ് ।। ൨.

ആ തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത്, ഞാൻ വിശാലമായ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു യുവതിയെ കണ്ടു; നീണ്ട മനോഹരമായ കണ്ണുകളുള്ള ആ കന്യയെ ഞാൻ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

പൃഷ്ടവാനസ്മി രാജേന്ദ്ര തദാ മധുരഭാഷിണീമ് । കാഽസി ഭദ്രേ കഥം വാഽസി കിം വാ കാര്യമിഹ ത്വയാ । കര്ത്തവ്യം ചാരുസര്വാങ്ഗി തന്മമാചക്ഷ്വ ശോഭനേ ।। ൨.

അപ്പോൾ ഞാൻ മധുരമായി സംസാരിച്ച ആ യുവതിയോട് ചോദിച്ചു: ആരാണ് നീ, ഭദ്രേ? നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി? ഇവിടെ എന്താണ് നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം? മനോഹരിയായേ, നീ ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതു എനിക്കു പറയൂ.

ഏവമുക്താ മയാ സാ ഹി മാം ദൃഷ്ട്വാഽനിമിഷേക്ഷണാ । സ്മൃത്വാ തൂഷ്ണീം സ്ഥിതാ യാവത് താവന്മേ ജ്ഞാനമുത്തമമ് ।। ൨.

അങ്ങനെ ഞാൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒരു നിമിഷവും കണ്ണടയ്ക്കാതെ നിന്നു; ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ മൗനമായിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പരമജ്ഞാനം ലഭിച്ചു.

വിസ്മൃതം സര്വവേദാശ്ച സര്വശാസ്ത്രാണി ചൈവ ഹ । യോഗശാസ്ത്രാണി ശിക്ഷാശ്ച വേദാനാം സ്മൃതയസ്തഥാ ।। ൨.

എനിക്ക് എല്ലാ വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും യോഗശാസ്ത്രങ്ങളും വേദങ്ങളുടെ ഉപദേശങ്ങളും എല്ലാം മറന്നു പോയി.