വരാഹപുരാണമ്

ശ്രീവരാഹ ഉവാച ഗുഹ്യമസ്ത്യപരം ചൈവ ഹിമശൃങ്ഗ ശിലോച്ചയേ

ശ്രീവരാഹൻ പറഞ്ഞു: ഹിമം നിറഞ്ഞ പർവതശിഖരങ്ങളിലും കല്ല് നിറഞ്ഞ മലകളിലും മറ്റൊരു രഹസ്യവും ഉണ്ട്.

ഗോനിഷ്ക്രമണകം നാമ ഗാവോ യത്ര പ്രതാരിതാഃ

അത് 'പശുവിന്റെ പുറപ്പെടൽ' എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്; അവിടെ പശുക്കളെ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.

സപ്തതിര്യത്ര കല്പാനി ഔര്വോ യത്ര പ്രജാപതിഃ

അവിടെ എഴുപതു കല്പങ്ങൾക്കു കൂടി, ഔർവൻ എന്ന സൃഷ്ടികർത്താവ് താമസിച്ചിരുന്നതാണ്.

തസ്യൈവം വര്ത്തമാനസ്യ യാതി കാലേ മഹത്തരേ

അവൻ അങ്ങനെ താമസിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, വലിയൊരു കാലം കടന്നുപോയി.

ന വരം പ്രാര്ഥയത്യേഷ ലാഭാലാഭസമന്വിതഃ

ലാഭം-നഷ്ടം ഒന്നിലും അവൻ അർത്ഥം കണ്ടില്ല; അതിനാൽ അവൻ ഒരു വരവും അഭ്യർത്ഥിച്ചില്ല.

അഥ ദീര്ഘസ്യ കാലസ്യ കശ്ചിദ്ബ്രഹ്മയതിസ്തദാ

അതിനുശേഷം, ദീർഘമായ കാലത്തിന് ശേഷം, ഒരു ബ്രഹ്മയതി അവിടെ എത്തി.

ഈശ്വരോഽപി മഹാഭാഗേ തത്പാര്ശ്വം സമുപാഗതഃ

ഭാഗ്യശാലിയായോ, പ്രഭുവും ആ സ്ഥലത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

തത്ര ത്വൌര്വോ മഹാഭാഗേ തപ്യതേ സമദര്ശനഃ 147.

അവിടെ, മഹാഭാഗനായ ഔർവൻ സമത്വത്തോടെ തപസ്സ് ചെയ്തു.

തന്നിര്ഗതം തതോ ജ്ഞാത്വാ ഔര്വം സര്വേ തപസ്വിനഃ

ഔർവൻ പുറപ്പെട്ടതായി അറിഞ്ഞ്, എല്ലാ തപസ്വികളും

ഫലപുഷ്പസമാകീര്ണാ ലക്ഷ്മീശ്ചൈവോപജായതേ

ആ സ്ഥലം ഫലവും പൂവും നിറഞ്ഞു, ഐശ്വര്യവും വളർന്നു.

തച്ച വൈ ഭസ്മസാദ്ഭൂതം മഹാരുദ്രസ്യ തേജസാ

ആ സ്ഥലം മഹാരുദ്രന്റെ ശക്തിയാൽ ചാരമായി മാറി.

ഈശ്വരോഽപി തതഃ പ്രാപ്തഃ ശീഘ്രമേവ ഹിമാലയമ്

പ്രഭു അതിനുശേഷം ഹിമാലയം വേഗത്തിൽ എത്തി.

ആശ്രമം സമനുപ്രാപ്ത ഔര്വോഽപി മുനിപുംഗവഃ

മുനിശ്രേഷ്ഠനായ ഔർവനും ആശ്രമത്തിൽ എത്തി.

ദൃഷ്ട്വാ സ്വമാശ്രമം ദഗ്ധം ബഹുപുഷ്പഫലോദകമ്

അവൻ തന്റെ ആശ്രമം ചാരമായതും, അതിൽ അനേകം പൂക്കൾ, ഫലങ്ങൾ, വെള്ളങ്ങൾ എന്നിവ നശിച്ചതും കണ്ടു.

ഉവാച ക്രോധരക്താക്ഷോ വചനം നിര്ദഹന്നിവ

അവൻ കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ വാക്കുകൾ ഉരിയാടി പറഞ്ഞു.

സോഽപി ദുഃഖേന സന്തപ്തഃ സര്വലോകാന്ഭ്രമിഷ്യതി

അവനും ദു:ഖത്തിൽ കത്തിയവനായി എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും അലഞ്ഞു നടക്കും.

മഹാഭയാത്തു ലോകാനാം ന കശ്ചിത്പര്യവാരയത്

ലോകങ്ങളിൽ വലിയ ഭയമുണ്ടായതിനാൽ ആരും അവനെ തടയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.

മഹാദാഹേന സന്തപ്തഃ ശമ്ഭുര്ദേവീമുവാച ഹ 147.

വലിയ ദഹനത്തിൽ കത്തിയശേഷം ശംഭു ദേവിയെ സമീപിച്ചു പറഞ്ഞു.

ദഹ്യതേ സ്മ ജഗത്സര്വം സ തു കിഞ്ചിന്ന ചേച്ഛതി

സകല ലോകവും അഗ്നിയിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും അവന് ഒന്നും ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഏവമുക്തേ മയാ ക്രോധാദീക്ഷിതസ്തസ്യ ചാശ്രമഃ

ഇങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ കോപത്തോടെ അവന്റെ ആശ്രമത്തെ ഞാൻ നോക്കി.

ഏതദ്ദുഃഖേന സന്തപ്തോ മന്യുനാ ച പരിപ്ലുതഃ

ഈ ദു:ഖത്തിൽ കത്തിയും കോപത്തിൽ മുങ്ങിയും,

തതോഽഭ്രമദ്വിരൂപാക്ഷഃ ശം ന പ്രാപ്നോതി കര്ഹിചിത്

അതിനുശേഷം വിരൂപാക്ഷൻ അലഞ്ഞു നടന്നു, ഒരിക്കലും മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല.

തേന ദാഹേന സന്തപ്തോ ന ശക്നോമി വിചേഷ്ടിതുമ്

ആ ദഹനത്തിൽ കത്തിയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ചലിക്കാനോ ഒന്നും ചെയ്യാനോ കഴിയുന്നില്ല.

ഗച്ഛാവസ്തസ്യ വാക്യേന സുഖം യത്ര ഭവിഷ്യതി

അവന്റെ വാക്കനുസരിച്ച് നമുക്ക് സന്തോഷം ലഭിക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോകാം.

വിജ്ഞാപയാമോ രുദ്രസ്യ ശാപോഽയം വിനിവര്ത്തതാമ്

നമുക്ക് രുദ്രനോട് അപേക്ഷിച്ച് ഈ ശാപം പിന്മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാം.

ഔര്വോഽപ്യുവാച നോക്തം മേ അനൃതം തു കദാചന

ഔർവനും പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഒരിക്കലും അസത്യവാക്ക് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

രുദ്രശാപോ നിവൃത്തഃ സ്യാത്തേനൈവ കില നാന്യഥാ

രുദ്രന്റെ ശാപം അതുവഴിയല്ലാതെ മാറില്ല, മറ്റെന്തുവഴിയും ഇല്ല.

സപ്തസപ്തതിഃ കല്യാണി സൌരഭേയാ മഹൌജസഃ 147.

എൻറെ പ്രിയേ, വലിയ ശക്തിയുള്ള എഴുപത്തിയേഴു സൌരഭേയന്മാർ.

തച്ച ഗോനിഷ്ക്രമം നാമ തീര്ഥം പരമപാവനമ്

അത് 'ഗോ-നിഷ്ക്രമണം' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ തീർത്ഥമാണ്.